Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

Θα ναι σα να μπαίνει η Άνοιξη


Κι επιτέλους μπήκε η Άνοιξη. Ο Μάρτης έφυγε κι ευτυχώς δεν ήταν ούτε γδάρτης, ούτε παλουκοκάφτης. Η ώρα άλλαξε, η μέρα μεγάλωσε και επίσημα μπήκα στην εποχή που γίνομαι Άνθρωπος. Θα μου πείτε τις άλλες εποχές τι ήσουν, δεν ξέρω πως να το χαρακτηρίσω αλλά επειδή έχω τροπικά γονίδια, θέλω τη ζέστη, τον ήλιο, τα λίγα ρούχα, μου φτιάχνει η διάθεση και σταματώ τη μιζέρια και την γκρίνια. Κοντά παντελόνια, τιραντάκια και ξυρισμένη γάμπα μαζί με διάθεση για βόλτες, Μαργαρίτες (cocktail) και ιδρώτα είναι τα καλύτερα μου.

Οι τουλίπες που φύτεψα τον χειμώνα άνθισαν και η βεράντα μου γέμισε με χρώμα. Η λεμονιά φρεσκοκλαδεμένη και τα μπονσάι ήρθαν στα ίσα τους. Κι όλα αυτά με πρίζωσαν να ασχοληθώ με τον κήπο, κάνοντας με να φτιάξω τον ομορφότερο κηπάκο της γειτονιάς. Φύτεψα τριανταφυλλιές το τριήμερο, σκάλισα τον κήπο κι έκανα φρέζα με το χέρι, γεμίζοντας τα χέρια με ρόζους απο την τσάπα και την τσουγκράνα, σπάζοντας κάθε κατεστημένο και στερεότυπο ότι μια αδελφή, ασχολείται μονάχα με λεπτεπίλεπτες ενασχολήσεις και Madame Figaro. Και ναι πλέον ο κήπος μου είναι όμορφος. Δεκαπέντε τριανταφυλλιές θα ανθίσουν το Μάη, τα άνθη λεμονιάς θα μοσχομυρίσουν την γειτονιά μου κι όμως αναζητώντας την τελειότητα, αποφάσισα για σήμερα να φυτέψω γκαζόν.

Εχθές όμως με πήρε τηλέφωνο ένας gay, ελαφροίσκιωτος, φίλος, απο τους ελάχιστους που έχω (δυο στο σύνολο) και με προσκάλεσε σε μια εξόρμηση στο Στρουμφοχωριό του Γκαζιού μαζί με ένα φίλο του. Επειδή τις τελευταίες φορές που μου έχει πει να βρεθούμε το απέφυγα άμεσα κι επειδή με απείλησε ότι ότι θα φτιάξει μπλουζάκι με τη φωτογραφία μου και την ηλικία μου, το οποίο θα φοράει στο Γκάζι, δέχτηκα την πρόταση του παρόλο που ήμουν πτώμα απο το σκάψιμο όλη μέρα και είχα ντερλικώσει τρώγοντας ένα ολόκληρο κοτόπουλο για βραδινό, μια και η μοναδική πρωτεϊνη που καταναλώνω τελευταία είναι μόνο αυτό. Έτσι με βαριά καρδιά και πρησμένο στομάχι, ντύθηκα και κατευθύνθηκα για το πρώτο μαγαζί της βραδιάς που είχαμε ραντεβού.

Ήταν ένα καινούργιο μαγαζί, που άνοιξε όπως έμαθα πέρισυ το καλοκαίρι κι έγινε must για κάθε αξιοπρεπής αδελφή κοντά στα πρώτα άντα να περνά απο κει κάνοντας γκράντε είσοδο για να ξεκινήσει το Σαββατόβραδο της. Ομολογώ πως είναι το μοναδικό μαγαζί που μαζεύει έναν σχετικά κόσμο της περιωπής για τα δικά μου δεδομένα αλλά τι να το κάνεις, όταν όλοι έχουν αποκορωθεί στο ίντερνετ και στην διαπροσωπική επαφή νοιώθουν σα εξωγήινους στα Φάρσαλα; Πήρα το ποτάκι μου λοιπόν και καθόμουν σε έναν καναπέ προσπαθώντας να χωνέψω το κοτόπουλο κι ακούγοντας την γκρίνια του Λ., που έχω γίνει ακοινώνητος και δεν είμαι όπως παλιά. Για σκάψε ένα ωχτάωρο και φάε σα γουρούνι και θα δεις γιατί δεν χοροπηδάω με σκοπό το πήδημα. Ο φίλος του Λ., Δ. πρώτη φορά το γνώρισα το παιδί, βγήκε με σκοπό να κάνει καμιά γνωριμία μια και μένει λίγο πιο έξω απο την Αθήνα, περνούσε αξονική τομογραφία ότι κινείται ενώ ο Λ. χοροπήδαγε δεξιά κι αριστερά πειράζοντας τον κόσμο, σε σημείο που σκεφτόμουν πως άμα πέσει ξύλο, θα είναι η πρώτη φορά που θα κάθομαι και θα τον βλέπω να τις τρώει, χωρίς να κουνηθώ καθόλου.

Η ώρα περνούσε και δυστυχώς οι άλλοι είχαν όρεξη για μπαρότσαρκα, οπότε με σύρανε σε ένα club του Στρουμφοχωριού, όπου πραγματικά ένιωσα Παπαστρούμφ, μια και ο μεγαλύτερος εκεί μέσα ήταν εικοσιδύο χρονών. Το κακό με τα πιτσιρίκια, όσο ξέγνιαστα κι αν είναι έχουν ένα βασικό μειονέκτημα, δεν έχουν μάθει ακόμα να πλένονται. Όσο καιρό περίμενα λοιπόν τον μπάρμαν που έκαιγε μαζούτ να δεήσει να μου βάλει ένα ποτό, έρχονταν τα πιτσιρίκια με τα αμάνικα, σηκώνοντας το χέρι τους μάγκικα, τα οποία δυστυχώς δεν είχαν μάθει ακόμα τι σημαίνει αποσμητικό. Είμαι ιδιότροπος; Μπορεί. Αλλά λυπάμαι που δεν είμαι πιπινοπνίχτης όπως ο φίλος μου, αν και ευχαρίστως θα τα έπνιγα, που τελευταία τον έπιασε η τάση να μπλέκει με ο,τιδήποτε κάτω απο εικοσιπέντε.

Φεύγοντας λοιπόν απο το συγκεκριμένο μαγαζί με την ελπίδα ότι επιτέλους θα πήγαινα στο σπίτι μου, αποφασίστηκε να πάμε σε ένα after gay Ελληνάδικο, το οποίο μαζεύει κόσμο όταν έχουν κλείσει τα γύρω και φημίζεται για την πιο ακριβοπληρωμένη μπόμπα, όπου ανέπτυξα μια ιδιαίτερη σχέση με το σκαμπό του μπαρ, στο οποίο έκλωθα τα μπουφάν μας και τα μπλουζάκια που ξεφορτωθήκαμε λόγω του κακού εξαερισμού. Κι επειδή ο Δ. είχε ένα σεμινάριο στις ωχτό η ώρα το πρωϊ, στο οποίο θα πήγαινε αμέσως μετά την έξοδο , κάναμε το χατήρι να μείνουμε μέχρι τις εφτά η ώρα το πρωϊ, όπου μετά απο δυο απολαυστικά χοτ ντογκ, έφτασα στο πολυπόθητο κρεββάτι για να ξυπνήσω στις τέσσερις το απόγευμα, μη έχοντας ουράγιο για οποιοδήποτε γκαζόν μέσα στην υπόλοιπη ημέρα που απεμεινε.

Μέσα σε αυτή την εκπαιδευτική εκδρομή πάντως, γιατί έτσι την είδα, διαπιστωσα ότι η οικονομική κρίση, μάλλον παρα έξω έχει περάσει. Όταν κάνεις μια ώρα για να βρεις που θα παρκάρεις και τα μαγαζιά είναι πίτα αναρωτιέμαι: Πως στο διάλο την βολεύουν όλοι και είναι στα μπουζούκια και στα κλαμπ; Δεύτερον, πολύ τα χαίρομαι τα πιτσιρίκια που ανεβαίνουν στις εξέδρες και χορεύουν ημίγυμνα, ασχέτως τα βρεφικά πάχη που πετάγονται, αλλά βγαίνουν για την πάρτη τους, σε σχέση με παλαιότερους που βγαίνουμε με την πεποιήθηση του αστεροσκοπείου, κοιτάζοντας το ταβάνι. Τρίτον, υπάρχουν παντού, μοναχικοί άνθρωποι, καθισμένοι σε μια γωνία αναζητώντας μια κουβέντα κι επικοινωνία, αλλά παραμένουν μόνοι για να αναζητήσουν μια εφήμερη συντροφιά κάπου αργότερα. Τέταρτον, η κρεατίνη και οι πρωτεϊνές κάνουν θαύματα, όπως με ενημέρωσαν, αλλά πραγματικά το να περιφέρω το σαρκίο μου σα τρόπαιο, ειλικρινά δεν με φτιάχνει καθόλου. Πέμπτον, το τσιφτετέλι μια χαρά το χορεύει μια σπασμωδικιά λούγκρα, αλλά κουκλίτσα μου, άστην ζεϊμπεκιά, δεν σου πάει. Και έκτον, ή στραβά είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζω.

Ίσως φταίει ότι μεγάλωσα και βάρυνα και μαζί με μένα, μεγάλωσε και η περηφάνια κι ο εγωϊσμός μου, για να αλωνίζω αναζητώντας την προσοχή απο το προσκήνιο, αλλά όταν βγαίνω , βγαίνω για την πάρτη μου, να περάσω καλά εγώ κι όχι για να  έχω σα αυτοσκοπό το να βρω γκόμενο. Όμως αυτό το πράγμα των gay μαγαζιών, δεν το ‘χω πια. Αναζητώ πλέον μια ποιότητα, μια αυθεντικότητα, κάτι που να μπορώ να είμαι ακόλουθος, παραμένοντας αυθεντικός.

Κοιτάζω τις τουλίπες μου που άνθισαν. Είναι η εποχή τους. Αναδεικνύουν την ομορφιά τους, γιατί είναι η εποχή τους. Η δική μου εποχή για τα ξενυχτάδικα και την ωραιοπάθεια, θαρρώ έχει περάσει. Δεν νοιώθω θλίψη, ούτε φθόνο.  Τα έκανα και τα έζησα. Τώρα θέλω απλά να ζήσω για μένα, μοιράζοντας την καθημερινότητα μου με κάποιον άλλον. Τώρα θα μου πείτε πως περιμένεις να τον βρεις, κλεισμένος σε ένα σπίτι. Δεν πειράζει, εξακολουθώ να παίρνω ντελίβερι και να ακούω την Αλεξίου να τραγουδά: Ο Έρωτας θα σε βρει όπου κι αν είσαι.

Καλή εβδομάδα κι καλό μήνα.

16 σχόλια:

  1. ξεκίνησες δηλαδή με 8Sin (που μαζεύει όλες τις ξινές αγάμητες του Sodade(απορώ που βρήκες τα μπάζα εκεί ωραίο κόσμο), συνέχισες με S-CAPE το γνωστό ανηλικάδικο οπού εμένα μου δίνουν μαγκούρα όταν μπαίνω μέσα, και τελείωσες στο μόνο αξιοπρεπές μαγαζί το Moe που μπορεί να είναι βενζινάδικο (όπως όλα πλέον) αλλά είναι αυθεντικό ως προς την μουσική. Αχ τι καλά που καταλαβαινόμαστε.

    By the way, ολόκληρο κοτόπουλο βρε αγάπη μου? θα βγάλεις βυζιά (και δεν εννοώ θωρακικούς μυς).

    Α και βάλε καμιά φωτό από τις τουλίπες σου. είναι από τα αγαπημένα μου φυτά. Καλημέρααααα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χαχαχα...Με πιάνεις Mahler, αλλά τσάμπα διαφήμιση δεν κάνουμε.
    Όσον αφορά το κοτόπουλο, το τσάκισα και πίστεψε με, με τόσο που έχω φάει, μύθος είναι ότι κάνει βυζί!

    Υ.Γ. Σου στέλνω μια γλάστρα γεμάτη κατακόκκινες τουλίπες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. E όχι και δεν έχουμε μάθει να πλενόμαστε !!! (χαχαχα) :P

    Χι χι! Γέλασα πολύ...

    Ερώτηση : Eπειδή είμαι λίγο άσχετος με τα homo μαγαζιά πλην των γνωστών, αυτό το ελληνάδικο που ανέφερες πιο είναι ? (Το έχω ξανακούσει...) Είναι φάση "πετώ γαρύφαλλο στο σκυλί της πίστας" ή καμμία σχέση ?


    Τρελά φιλιααά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπα καμμία σχέση. Είναι αυτό που αναφέρει ο Μalher.

      Διαγραφή
  4. Είναι καιρός να σπείρεις και καιρός να θερίσεις..
    Καιρός για γέλιο και καιρός για κλάμα ..
    καιρός για πόλεμο και καιρός για ειρήνη., λέει ο Εκκλησιαστής, ο πρίγκιπας της Βίβλου που σαν εσάς φρόντιζε τον κήπο του και μελαγχολούσε. Αμπέλι εκείνος αντί για τριανταφυλιές, κοτόπουλο εσείς αντί για κρασί, μα μου τον θυμίσατε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @ Every Day I Love U Less
    αυτό είναι λέω και ποιο πάνω είναι διάσημο αφτεράδικο με καμένα και μη Ελληνικά, από τα λίγα αυθεντικά και μη ποζεράτα μέρη. Το κακομοιριασμένο Sodade από ότι έμαθα πάει να γίνει μια μίξη Moe και S-Cape. ΤΡΑΤΖΙΚ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μοe ε ?
    Δεν έχω πάει ποτέ εκει. Ποτέ όμως.
    Θα το δοκιμάσω και θα σας πω !



    Adieu
    xo

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Απέναντι από το Fou είναι. καλά μην φανταστείς, κι εγώ 3 φορές έχω πάει. Άλλωστε από ότι θα έχεις καταλάβει το σκυλάδικο βρίσκεται μέσα μου αλλά πολύ βαθιά οπότε σπάνια νοιώθω το κάλεσμα να αφεθώ σε αυτό χαχα. Υπάρχει και ένας ωραίος γκόμενος εκεί που δείχνει να μην κολλάει με το σκηνικό. Θα τον καταλάβεις αν τον πετύχεις. Α, το συγκεκριμένο είναι αφτεράδικο (αν και λόγω κρίσης μαζεύει κόσμο πλέον και νωρίτερα) οπότε δεν πάμε νωρίς νωρίς. Καλή επιτυχία μικρέ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Κάτω τα χέρια από τα πιπίνια!

    Φονιάδες πιπινιών πιπινοπνίχτες!

    Τι λέω ο μαλάκας...
    Ναι είναι πολλοί άνδρες που δεν εκτιμούν το αποσμητικό. Ανεξαρτήτως ηλικίας.
    Οι εκπαιδευτικές εκδρομές είναι καλές. Πάντα. Τέλος :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πω πω πόσο μου άρεσε που διάβασα για τον κήπο σου μιας κι εγώ τώρα χαίρομαι το μπαλκονάκι μου που ανθίζει - λατρέυω τις τουλίπες κι έχω βάλει μπόλικες επίσης!

    Πόσο μιζέριασα με την περιγραφή των μαγαζιών από την άλλη, θυμήθηκα παλιές ένδοξες μέρες και μ έπιασε ένα σύγκρυο... ενδεχομένως να αναγκαστώ να τα ξαναζήσω αλλά ελπίζω όχι σύντομα...

    Καλό μήνα καλέ μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. μπραβο,για τα φυτεματα...πως τα καταφερνετε;;;οτι φυτεψω θα κρατησει το πολυ 3 μερες οποτε μετα απο πολλες προσπαθειες τα παρατησα και δεν υπαρχει γλαστρα ουτε για δειγμα στο σπιτι μου....καλε τα μικρα βρωμανε λογω ορμονων...βραζουν τα μεσα τους και εξατμιζονται στα απ'εξω τους,χαχαχαχα...ευχομαι εναν ανοιξιατικο ερωτα γρηγορα,ειναι οι ωραιοτεροι!!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ίσως τα αγαπάς υπερβολικά και τα παραποτίζεις απο στοργή. Η αγάπη στα φυτά, είναι σα εκείνην για τους ανθρώπους. Όλα θέλουν ρέγουλα.
    Δεν ξέρω για τα μικρά αν φταίει το ότι βράζουν τα μέσα τους, αλλά ένα κιλό παστουρμά να φάω έτσι δεν μυρίζω...
    Σε ευχαριστώ για τον Ανοιξιάτικο έρωτα...αλλά τον θέλω να μπορεί να εκτιμήσει την ομορφιά του κήπου.
    Να σαι καλά.

    Υ.Γ. Αν αγαπάς τα φύτα, ξεκίνα με ένα Γιούκα. Νταμάρια, δεν παθαίνουν τίποτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Το κακό με τα πιτσιρίκια είναι πως δεν έχουν μάθει να πλένονται; Είσαι φίλος μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Το Sodade με λίγο πιο γνώση στα ξένα θα ήταν πολύ καλύτερο!Όσο για το αποσμητικό δεν μου φάνηκε και κανείς άπλυτος ή να έχει μια Α δυσοσμία...Όσο για τα πιπίνια δεν είδα και πολλά!Μάλλον θα πήγα άλλη μέρα!Δεν εξηγείται αλλιώς!Με κάνατε και γέλασα είχατε δεν είχατε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν αναφέρομαι στο μαγαζί που λες. Ρίξε μια ματιά εκεί που γράφει ο Malher για να το έχεις υπόψη την άλλη φορά που θα κατέβεις...
      Αυτός ο πληθυντικός...όλα τα λεφτά. Πεθαίνω!!!

      Διαγραφή
    2. Για το Moe ε?Μμμ..Να το έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου...Ο πληθυντικός πάει για πολλά άτομα Ben!

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...