Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

The Art of Pleasure



Οι άνθρωποι είμαστε εγωϊστικά πλάσματα. Συχνά έχουμε  ή θέλουμε να έχουμε τον εαυτό μας στο επίκεντρο και όλα τα υπόλοιπα, άλλοτε του δικού μας μικρόκοσμου, άλλοτε του ευρύτερου, να γυρνούν με άξονα εμάς τους ίδιους. Δεν φταίμε για αυτό, είναι στοιχείο της φύσης μας. Γεννιόμαστε και βάζουμε τα κλάματα για να μας προσέξουν. Μεγαλώνουμε και χτυπάμε το πόδι πεισματικά στο πάτωμα, όταν δεν μας προσέχουν ή δεν μας κάνουν το χατήρι. Είναι στη φύση μας, γιατί ο εγωϊσμός ήταν αυτό που έκανε τον πρωτόγονο άνθρωπο να επιβιώσει ενάντια σε κάθε αντιξοότητα της φύσης και να γίνει το κυρίαρχο όν του πλανήτη. Είναι η αρχέτυπη γνώση, εκείνη που περνάει στον γονότυπο μας, απο γενιά σε γενιά για να φτάσουμε στο σήμερα, στο “Τι είμαι, τι είσαι, τι είμαστε”

Και τα χρόνια πέρασαν και εξακολουθούν να περνούν. Πολιτισμοί εξελίχτηκαν και χάθηκαν και φτάνουμε στο Σήμερα, ο Άνθρωπος, με τη γνώση του Εγωϊσμού περασμένη μέσα στο DNA του, που εξελίχτηκε κι αυτή, κάνοντας μας συχνά να κανιβαλίζουμε τον εαυτό μας και τους άλλους, γιατί προέχει το Εγώ. Η δική μας επιβίωση. Η δική μας Ηδονή.

Απορρίπτουμε άλλους γιατί η εικόνα τους δεν προσφέρει ηδονή στα δικά μας μάτια. Απορρίπτουμε τους άλλους, γιατί τα λόγια που ακούμε, δεν χαϊδεύουν τα δικά μας αυτιά. Απορρίπτουμε άλλους, γιατί δεν μας προσφέρει την ηδονή που θέλουμε. Απορρίπτουμε τους άλλους, γιατί δεν μας είπαν ‘Σ’αγαπώ», επειδή κάναμε το «λάθος;» να το πούμε πρώτοι. Απορρίπτουμε το κάθετί, που δεν ταιρίαζει στον «δικό» μας κόσμο κι όμως έχουμε το θράσσος να ζούμε μέσα σε κοινωνία και να θεωρούμε πως την προάγουμε κιόλας. Θέλουμε κι πολλές φορές απαιτούμε, όλα να γίνονται βάσει της δικής μας σκοπιάς και γεμίζουμε την τηλεφωνική μας αντζέντα, με ανθρώπους που δεν «βλέπουν» όπως εμείς, αλλά εξυπηρετούν την δική μας σκοπιά και τις ονομάζουμε «φιλίες».

Ίσως όλος αυτός ο πρόλογος, να είναι φιλοσοφίες της αμπέλου, όμως θυμάμαι τα λόγια της Γιαγιάς που με ορμήνευε πως «Οι φίλοι, δεν φαίνονται στις λύπες, αλλά στις χαρές.» και μεγαλώνοντας συμφωνώ απόλυτα με την σκέψη της. Βλέπετε στις λύπες των άλλων, είπα πολλές φορές «Ευτυχώς δεν ήμουν εγώ» και στις χαρές ένιωσα το τερατάκι της ζήλιας να μου τρώει τα σωθικά. «Γιατί αυτός και όχι εγώ.» Χρειάστηκαν πολλά χρόνια, με προδοσίες, με απομόνωση, με σκέψη, με λύπες για να σφυρηλατηθεί ο εγωϊσμός και να πάρει μορφή. Μια μορφή που γλυκαίνεται μέρα με τη μέρα, απο χαμόγελα, χαρές κι «Ευχαριστώ», δικά μου κι άλλων για να γίνει απλά μέρος του έργου που λέγεται ο Εαυτός μας, χάνοντας τη μορφή του Εγώ.  Και το Εγώ, λαξεύεται, όταν αρχίζουμε και κοιτάζουμε τον κόσμο με τα μάτια των άλλων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αφηνόμαστε απο τον Εαυτό μας. Όταν στη χαρά των άλλων, συμβάλλαμε κι εμείς λιγάκι δίχως να διεκδικούμε τα επινίκια. Κι όταν απλά το χαμόγελο των άλλων, ζεσταίνει την καρδιά μας, ακόμα κι αν δεν το έχουμε «δει».

Το Εγώ, αναζητά την Ηδονή κι εκείνη τροφοδοτεί το Εγώ. Όμως ο δρόμος της Ηδονής δεν είναι μονός. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για την αναζήτηση της και πιστεύω πως ένας απο αυτούς, είναι ο δρόμος της προσφοράς. Προσφοράς χαράς, αγάπης και όλες εκείνες τις έννοιες που ανήκουν στην απατηλή σφαίρα του εκλείποντος ρομαντισμού. Δεν πιστεύω όμως στον ακτιβισμό, ούτε στον εθελοντισμό, γενικότερα ότι τελειώνει σε
«–ισμό», με κάνει επιφυλακτικό, καθώς θεωρώ πως βαθιά, ίσως κρύβουν ένα Εγώ που αδυμονεί να τροφοδοτείται πίσω απο βαρύγδουπες επιβραβεύσεις.

Θέλω όμως να πιστεύω σε ένα απλό χαμόγελο, δίχως τη σκέψη, «γιατί να χαμογελάσω πρώτος». Σε μια συμβουλή, δίχως συμφέρον, γιατί είδαμε τα πράγματα απο μια άλλη σκοπιά κι όχι απο τη δικιά μας, απλά και μόνο γιατί δεν έχουμε την απαίτηση ο άλλος να λειτουργεί όπως Εγώ. Στην έλλειψη επίκρισης, αλλά συμπαράστασης. Ποιος δεν έχει κάνει λάθη άλλωστε; Στην χαρά, λόγω χαράς κι όλα αυτά μέσα στον δικό μας μικρόκοσμο. Ίσως αν γινόταν αυτό, δεν θα υπήρχαν οι έννοιες  «–ισμός» και η Ηδονή να έπαυε να είναι ο αυτοσκοπός, αλλά απόρροια.

Δεν ξέρω γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά. Ίσως γιατί ξύπνησα απο το τηλεφώνημα μιας φίλης που μου είπε πως είναι καλά, έπειτα απο έναν καφέ που ήπιαμε μαζί. Ίσως γιατί κάποιος άλλος τόλμησε τελικά να κάνει κάτι που φοβόταν, όταν απλά άκουσε μια διαφορετική γνώμη, ειπωμένη απο μια διαφορετική γωνία, αλλά απο τη δική του σκοπιά. Ίσως γιατί κάποιος δεν φοβάται να μιλήσει, γιατί δεν υπάρχει επίκριση, αλλά διακωμώδηση. Ίσως απλά να έχει ωραία μέρα και  ξύπνησε ο πεθαμένος μου ρομαντισμός. Όπως και να έχει, απλά χαμογελάω. Θεέ μου, τι Ηδονή είναι αυτή.

Κι αν το μέλλον κάποια στιγμή μας κάνει να νοιώσουμε προδομένοι και κορόιδα; Τι σημασία έχει; Η μεγαλύτερη Προδοσία είναι αυτή που κάνουμε σε εμάς τους ίδιους και Κορόιδα, γινόμαστε μονάχα στον ίδιο μας τον Εαυτό.

10 σχόλια:

  1. ωχ!!!!θα φιλοσοφησω παλι!!!!!η ζωη δεν προσδιορίζεται μονο απο διαθεσεις κι επιθυμίες,αλλα κυρίως απο πραξεις , στάσεις και συμπεριφορες.Το δραμα του ανθρώπου έγκειται στη διάσταση που υπαρχει ανάμεσα σ'αυτο που θα ήθελε να ειναι και σ'αυτο που τελικά αφήνεται να γίνει.-
    Υ.Γ πολυ σκεφτεσαι τη γιαγια τελευταια!!!!
    Υ.Γ εχεις 2 λαθακια,θα μεινεις μεταξεταστέος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το "αφήνομαι" είναι παραίτηση. Θέλω να πιστεύω στο "επιλέγω". ΑΥτό άλλωστε μας κάνει ανθρώπους, ασχέτως καλούς ή κακούς
      Υ.Γ. 1 Τη Γιαγιά τη σκέφτομαι κάθε μέρα.
      Υ.Γ. 2 Καλέ Κυρία, δεν υπογραμμίζατε και με κόκκινο για να τα διορθώσω καθότι ήμουν και Φύτουκλας?

      Διαγραφή
  2. Μια χαρά το λεγε η γιαγιά, όσο για τη διάθεσή σου κράτα τη έτσι και η ζωή θα γίνει πιο γλυκιά... σαν την άνοιξη που περνάμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. μμμ παλιοτερα θα ειχα συμφωνησει μαζι σου.
    αλλα οχι σημερα.Νιωθω οτι εστιαζεις μονο στη μια πλευρα του νομισματος.Οι ανθρωποι δεν ειμαστε εγωιστικα πλασματα.Ξερω θα ακουγεται τρελο σε σενα,και πιθανον στους περισσοτερους ανθρωπους που για διαφορους λογους εχουν υποφερει στα χερια των αλλων-εγω δε διαφερω σ'αυτο.
    Ομως,σκεφτηκες οτι μπορει να επικεντρωνεσαι στην μια οψη του νομισματος?Η ανρωπινη φυση δεν ειναι κατι που μπορει να οριστει ευκολα.Γιατι περα απο πολυ-πολυ βασικα πραγματα,οπως το ενστικτο της επιβιωσης(κι απο την αλλη η αγαπη κι η αυτοθυσια για το καλο ενος η περισσοτερων αλλων) οι ανθρωποι εκφραζουν μια τεραστια γκαμα συμπεριφορων αναλογα τα περιβαλλοντα και τις καταστασεις οπου βρισκονται.Οπως λοιπον εσυ παρεθεσες πολλα παραδειγματα για την εγωιστικη πλευρα(οχι φυση)του ανθρωπου,ετσι κι εγω θα μπορουσα να φερω αλλα για το 'καλο' προσωπο του,δημιουργωντας μια πιο ισσοροπημενη εικονα του ειδους μας.
    Στα λεω αυτα γιατι και η εννοια της προσφορας στο ποστ σου δειχνει να εχει μια εγωκεντρικη λειτουργια και κινητρο-την ηδονη μεσω μιας 'εναλακτικης' οδου(λες κι η βασικη ειναι ο ατομισμος/εγωισμος).Ομως δεν ειναι ετσι.Δε βοηθαμε καποιον αλλο απαραιτητα για να νιωσουμε 'οτι καναμε κατι καλο και συνεπως ειμαστε καλοι' (ναρκισσιστικη/εγωιστικη ικανοποιηση).Πολλες φορες απλα συν-πασχουμε και θελουμε να δουμε ενα θλιμμενο προσωπο να χαμογελαει,γιατι ξερουμε οτι ο πονος του ειναι(και) σαν το δικο(ς) μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Aizen, όπως είπες, οι άνθρωποι έχουμε πολλές πλευρές. Εγώ επέλεξα σήμερα να μιλήσω για μια συγκεκριμένη, δίχως αυτό να σημαίνει πως "εστιάζω" στη ζωή μου μόνο σε αυτήν.
      Επιπλέον δεν είχα πρόθεση ο εγωϊσμός να αναφερθεί ως "κακό" στο ποστ, αλλά στις μορφές που μπορεί να μετουσιωθεί.
      Και τέλος σχετικά με την έννοια της "εγωκεντρικής προσφοράς" που καταλογίζεις, αναφέρομαι ακριβώς στο αντίθετο.
      Λυπάμαι που τα εξέλαβες έτσι.

      Διαγραφή
    2. οκ ετσι κι αλλιως μετα τις 11 ο εγκεφαλος υπολειτουργει!(το διαβασα αργα το βραδυ :P)
      μαλλον παρανοησα :P

      Διαγραφή
  4. Καλησπέρα.
    Ο εγωισμός δεν είναι απαραίτητα κακός.
    Μπορεί να είναι κατάρα, μπορεί να είναι και ένα όπλο
    να πετύχεις κάτι.
    Τώρα ίσως αυτά τα λέω επειδή είμαι εγωίσταρος.
    Χι,χι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ναι, είμαστε και δεν είμαστε εγωιστές. Και κανένας άνθρωπος δεν δρα 100% εγωιστικά, δεν μπορεί γιατί δεν ζει μόνος του. Άσε πως νιώθει, άλλο πράγμα αυτό.
    Μετά την ελευση του Χριστιανισμού και λίγο αργότερα με την Καντιανή φιλοσοφία κατακερματίστηκε η όποια θετική έννοια υπήρχε στον εγωισμό και στην Ηδονή. Φυσικά οι εποχές, σήμερα, επαναφέρουν διάφορα θετικά χαρακτηριστικά του εγωισμού, αλλά και πάλι. Η ηδονή πάει πακέτο, κι όσο ένα από τα δυο δεν δουλεύει δεν θα δουλέψει το μετά. Οι άνθρωποι ζουν για το μετά, δεν ζουν για το τώρα, ζουν για να πάνε στον παράδεισο, ζουν για να μην έχουν άσχημη συνείδηση. Έχουν ξεγράψει ό,τι τους αρέσει και ό,τι τους κάνει να νιώθουν καλά, δουλεύουμε σαν σκυλιά και μαζεύουμε λεφτά για... για... για... Ε μα, γι' αυτό το χάσαμε το μπαλάκι (όχι εκείνο, το άλλο... για όσους παίζουν γκολφ)

    Καλό μήνα! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Το γέλιο δεν λένε ότι δίνει ζωή; χεχε
    Μ'αρέσει, ωραία ανάρτηση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...