Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012

Μεγάλωσα


Μελαγχολική ηρεμία. Νομίζω πως αυτό είναι το αίσθημα που σου αφήνει ο πυρετός μετά απο μια συνεχή εβδομάδα. Σα τη λιακάδα, μετά την καταιγίδα, αλλά με το βάρος των σύννεφων στον ορίζοντα, ενώ η θάλασσα είναι ήρεμη και ο ήλιος αντανακλάται επάνω της. Και οι σκέψεις, εμφανίζονται δειλά, σα μουδιασμένα γλαρόπουλα,  γιατί απλά είναι στη φύση τους να πετούν, όταν δουν λίγο ήλιο.

Ένας τέτοιος γλάρος μου ανέσυρε απο τη θάλασσα της μνήμης, το αυτοκινητάκι μου, περιέργη σκέψη μια και το είχα ξεχάσει εδώ και χρόνια. Ένα παιχνίδι που με είχε συντροφεύσει άπειρες ώρες και μετά χάθηκε μέσα στο χρόνο, χωρίς να θυμάμαι πως, όμως σήμερα θα ήθελα πολύ να ξανάβλεπα.

Το βρήκα ένα απόγευμα, σε ένα μοναχικό περίπατο, σκαλίζοντας λαγούμια σε ένα άδειο  οικόπεδο που έπαιζα με άλλα παιδιά, κάπου κοντά στα δέκα. Θυμάμαι τη χαρά μου όταν το βρήκα, που άρχισα να το τσουλάω πάνω στο χώμα και φανταζόμουν πως ήταν άγρια βουνά, οι μαργαρίτες θεόρατα δέντρα και τα μυρμύγκια άγρια θηρία κι εγώ και το αυτοκινητάκι μου, διασχίζαμε όλες αυτές τις απέραντες εκτάσεις, ζώντας περιπέτειες, αντιμέτωποι με ληστές και τέρατα. Και ήταν τόσο μεγάλη η φαντασία μου που άρχισα σιγά σιγά να διαμορφώνω εκείνα τα λίγα τετραγωνικά χώρου, χτίζοντας φαράγγια, σπηλιές και γέφυρες, μέχρι που φύτεψα διάφορα φυτά εμπλουτίζοντας την βλάστηση θέλοντας να το κάνω να μοιάζει με τροπικό δάσος, έτσι όπως είχα δει πως είναι στην τηλεόραση.

Με τον καιρό, έρχονταν κι άλλα παιδιά να παίξουν με τα αυτοκινητάκια τους σε εκείνη τη μαγική χώρα της περιπέτειας, όπου οι δεινόσαυροι συνυπήρχαν με εξωγήινους, θαλάσσια τέρατα και ηφαίστεια κι εμείς με τα αυτοκινητάκια μας τρέχαμε άλλοτε για να σωθούμε κι άλλοτε για να σώσουμε, ανάλογα τη διάθεση που είχα, μια κι καθόριζα σιωπηρά κάθε φορά το σενάριο. Και κάθε φορά το αυτοκινητάκι μου άλλαζε. Μπορούσε να επιπλέει σα ταχύπλοο πάνω απο φλεγόμενες θάλασσες, να πετάει στον αέρα σα αεροπλάνο χάρη στα φτερά που έβγαιναν απο το πλάι όταν πάταγα το ειδικό κουμπί, να αλλάζει χρώμα, μέγεθος, να γίνεται αόρατο, άφθαρτο, ακούραστο, για να μπορεί συνέχεια να τρέχει. Οι φίλοι μου με ζηλεύανε για το αυτοκινητάκι μου, που μπορούσε να τα κάνει όλα αυτά, ενώ τα δικά τους όχι κι αυτό γιατί όπως τους είχα πει, το ανακάλυψα σε μια εκσκαφή και το είχαν φτιάξει εξωγήινοι οι οποίοι λίγο πριν φύγουν απο τη γη, το είχαν κρύψει στο σημείο που το είχα βρει εγώ. Και μόνο αυτός που ήταν ο αληθινός ιδιοκτήτης του μπορούσε να το χειριστεί και να το βλέπει όπως πραγματικά είναι, ενώ οι υπόλοιποι, έβλεπαν μονάχα την βάση ενός διαλυμένου αυτοκίνητου που είχε μονάχα τις ρόδες του. Κι αυτό ήταν ουσιαστικά το αυτοκινητάκι μου.

Το σπασμένο κουφάρι ενός παλιού παιχνιδιού, μια βάση με τέσσερις ρόδες που ο χρόνος είχε θάψει στην άκρη ενός οικόπεδου και που βρήκε ένα παιδί κάποιο μελαγχολικό απόγευμα, το οποίο μεγάλωσε χωρίς παιχνίδια και η παιδική του φαντασία το μετέτρεψε στο καλύτερο παιχνίδι που κατασκευάστηκε ποτέ, παρασύροντας κι άλλους να παίξουν μαζί του με τα φανταχτερά τους αυτοκινητάκια. Και τι δεν θα κανα για να το ξανάβλεπα μπροστά μου πάλι. Να το οδηγούσα ξανά, διασχίζοντας βουνά και θάλασσες και να θυμηθώ και πάλι, πόσο ευτυχισμένος μπορούσα να είμαι απλά με ένα Τίποτα που σήμαινε τα Πάντα.

Μεγάλωσα όμως. Τα μαλλιά μου αρχίσαν να ασπρίζουν και έπαψα πλέον να παίζω εδώ και καιρό. Άρχισα να ψωνίζω gudget, κινητά, υπολογιστές, ρούχα και πραγματικά αυτοκίνητα. Άρχισα να ονειρεύομαι καριέρα, λεφτά και δόξα. Άρχισα να στεναχωριέμαι, να αγχώνομαι, να κυνηγάω για χαμένα(?) όνειρα και φιλοδοξίες και να αντικαθιστώ κάθε αυτοκινητάκι που είχα μέσα μου, με υλικές και πλασματικές ανάγκες, νοιώθωντας το βάρος τους να βαραίνει κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο όλο και πιο πολύ τους ώμους μου κι όμως να νομίζω πως είμαι ευτυχής, σε αυτό το παιχνίδι της ζωής. Να θέλω όλο και περισσότερα, όλο και πιο πολύ που τελικά δεν έχω τίποτα. Και φτάνω σε τούτη τη στιγμή. Με την αβεβαιότητα για προσκέφαλό και την ανασφάλεια του αύριο να μου χτυπάει στο σήμερα την πόρτα, να αναρωτιέμαι: τι είναι τελικά Ευτυχία;

Που πήγε εκείνο το παιδί, που απο το Τίποτα έκανε τα Πάντα και ΕΝΙΩΘΕ ευτυχισμένο; Που κοιμόταν με γαλάζια όνειρα και ξυπνούσε με χαμόγελο; Που ήξερε να διαχωρίζει την πραγματικότητα απο τη μυθοπλασία;

Το παιδί μεγάλωσε. Το παιδί πέθανε. Κι αυτό που απέμεινε κυνηγάει Χίμαιρες σα τραγικός Βελλερεφόντης, ενώ κάποτε ήξερε πως  απλά δεν υπάρχουν. Τι ειρωνία. Κάποτε βιαζόμουν να μεγαλώσω και τώρα θέλω μονάχα να ξαναγίνω εκείνο το παιδί που έπαιζε με ένα ξεθαμμένο αυτοκινητάκι στην άκρη ενός άδειου οικόπεδου.



10 σχόλια:

  1. ωραιο κειμενο!
    μηπως χρειαζεσαι μια αλλαγη?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Tο παιδί είναι μέσα σου, εσύ το χεις ξεχάσει, το χεις αφήσει μόνο του. Βρες το. Βρες τις μικρές χαρές που θα σε κάνουν να χαμογελάσεις ξανά, το αυτοκινητάκι του τότε είναι κάτι άλλο σήμερα, βρες το και φτιάξε τον κόσμο σου.

    Τα πάντα, μα τα πάντα είναι στο χέρι σου.

    ΥΓ Υπέροχο κείμενο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τα παιδικά μας χρόνια...Όμορφος κόσμος, μαγικός, αγγελικά πλασμένος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. τρομερο, δεν εχω τιποτα αλλο να πω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. δε πιστεύω ότι πέθανε, δε πεθαίνει ποτε , το παιδιά απλα κοιμάται κι έρχεται κάποτε μια μερα και ξυπνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. κοιταξε τον τιτλο του μπλογκ σου και αμεσως θα ξαναβρεις το παιδι μεσα σου!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πρώτα από όλα, όπως είπες μεγάλωσες απλά! Δεν είναι δα και τόσο τραγικό, έχει και τα καλά του (π.χ. κάνεις σεξ! χαχα).

    Συνεχίζεις, όπως παραδέχτηκες, να έχεις παιχνίδια, απλά και αυτά έχουν αλλάξει μορφή. Κατά βάση έχεις τον ίδιο ενθουσιασμό, μπορεί και περισσότερο, όταν θα πάρεις ένα καινούργιο gadget. Αυτό είναι ίσως το καλό με εμάς τους άντρες, δηλαδή ότι συνεχίζουμε να θέλουμε και να χαιρόμαστε από πάσης φύσεως παιχνίδια!

    Αν με ρωτήσεις αν θα ήθελα να είμαι πάλι παιδί, θα σου απαντούσε μεγαλόφωνα και με σιγουριά...ΟΧΙ! Γιατί να το κάνω αυτό; Για να έχω έλεγχο, για να έχω περιορισμένη αντίληψη του κόσμου, για μην έχω ελευθερία πρωτοβουλιών, για να είμαι ξανά στη διαδικασία των αρχικών σταδίων μάθησης; Για αυτούς και πολλούς άλλους λόγους δεν θα ήθελα να είμαι παιδί ξανά.

    ΟΜΩΣ, σαν παιδί είχα και κάποια θετικά χαρακτηριστικά, τα οποία οφείλω να ανασύρω, όπως μια ιδεαλιστική σκοπιά στα πράγματα, μια εσωτερική αθωότητα, μια αγνότητα στην ψυχή, ένα μυαλό που λειτουργεί με πιο απλές διαδικασίες, διάθεση για να πλάθω όνειρα, αστείρευτη φαντασία. Όλα αυτά και πολλά άλλα ίσως, οφείλει ο καθένας μας να τα ανασύρει προς χρήση.

    Και κλείνοντας το σεντόνι, που απλά διαολίζομαι όταν ακούω κόσμο να λέει ότι θέλει να ξαναγίνει παιδί λες και είναι το απαύγασμα της εξελικτικής πορείας του ανθρώπου, ενώ ουσιαστικά είναι μονάχα η αρχή, θέλω να πω ότι κάθε πράγμα πρέπει να το ζούμε την ώρα που πρέπει...οι παλιμπαιδισμοί ή οι όποιες αργοπορημένες εμπειρίες, συνήθως μόνο προβληματικές καταστάσεις προκαλούν! Κι αυτό είναι πάντα ένα καμπανάκι προς όλους μας, συμπεριλαμβανομένου και του παρόντος σχολιαστή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Υπέροχο πράγμα η φαντασία .
    Συχνά συσχετίζεται με τα παιδικά χρόνια, εξίσου συχνά βιώνεται σαν μελαγχολική ανάμνηση μιας περασμένης και ξέγνοιαστης εποχής.
    Μια άλλη πτυχή της είναι η προέκταση του πραγματικού στο όνειρο, που άλλοτε σφύζει ζωής, χρωμάτων και ευωδιάς και άλλοτε αναδύει φόβους και εφιάλτες. Τόσο δυνατά πράγματα αν και κάποτε καταστέλλονται δύσκολα εκλείπουν.Οπότε μη φοβάσαι.
    Δυσκολεύομαι να δω την διαφορά ανάμεσα στα παιδικά χρόνια και στην ενηλικίωση. Άλλωστε η δεύτερη είναι απλά η προέκταση των πρώτων.Δεν έχουμε παρά να παραδοθούμε στην φαντασία μας και αυτή θα γίνει ξανά η γέφυρα για την ευτυχία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Γεια σας
    ειμαι μπλογκερ
    εχω 2 μπλογκ
    στο ενα γραφω για ελληνικα περιοδικα :
    http://mag-gr.blogspot.com
    και στο αλλο γραφω για ελληνικα μπλογκ :
    http://blogo-gr.blogspot.com
    Θα ηθελα να ρωτησω αν ενδιαφερεται καποιος-α (ενας ή και περισσοτεροι) για συνεργασια. Θα πρεπει να διαβαζει σε τακτικη βαση ελληνικα περιοδικα και μπλογκ και να γραφει γι' αυτα. Οχι ομως απλη αντιγραφη. Τα ποστ απλα θα αντλουν υλικο, εμπνευση απο τα περιοδικα και τα μπλογκ και θα εχουν περιληψεις, αποσπασματα, σχολια, φωτογραφιες, τι μας αρεσε και τι οχι και διαφορα αλλα. Οποιος-α θελει ας μου στειλει e-mail : stefanos_andrul@yahoo.com
    Οποιος-α θελει ας γινει μελος στα μπλογκ μου και να μου πει το δικο του μπλογκ να το δω και να γινω μελος.
    Ευχαριστω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Κι ομως μεγαλωνουμε κι ωριμαζουμε, ειναι πολυ σημαντικο και αυτο!

    φιλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...