Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012

Μακάβριες Σκέψεις


Όταν είσαι πέντε συνεχόμενες μέρες με πυρετό που κυμαίνεται 38-39, είσαι μόνος, το μόνο που τρως είναι μια μπανάνα γιατί δεν έχεις κουράγιο να σηκωθείς να μαγειρέψεις και περπατάς σα γέρο χωρίς το Πι για να πας τουαλέτα, ένα πράγμα δεν πρέπει να κάνεις: Να δεις μια αισθηματικό-ρομαντικό ταινία, ακόμα κι αν σου έχουν πει πως είναι κομεντί και κυρίως όταν ένας απο τους ήρωες πεθαίνει απο βαριά αρρώστια. Ωραία κωμωδία ε;

Εχθές λοιπόν, μια κι ήμουν και πάλι ανύμπορος να σταθώ στα πόδια μου, πήρα την ταινία « Ένας μικρός Παράδεισος» (Α little bit of Heaven), με την Κέιτ Χάντσον και τον Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάρ. Βασικά για αυτόν πήρα την ταινία αφού στην κατάσταση που ήμουν ήθελα να δω μια όμορφη φάτσα, καθώς είμαι μεγάλος φαν του. Το στόρυ λοιπόν είχε να κάνει ως εξής. Η Κέιτ, πετυχημένη και καριερίστρια, με απίστευτο κέφι για τη ζωή και φοβία να δεθεί συναισθηματικά με άντρες, μαθαίνει ότι έχει καρκίνο, ερωτεύεται το γιατρό της και πεθαίνει. Οκ, η υπόθεση δεν είναι τόσο πεζή όσο την περιγράφω, απλά δεν είναι το θέμα μου η υπόθεση της ταινίας.

Το θέμα μου είναι ότι, με 39 πυρετό, νηστικός και μόνος, συγκινήθηκα τόσο πολύ στο τέλος της ταινίας που ανοίξανε όλες οι βρύσες μαζεμένες. Τι μάτια, τι μύτες τι κρίση βήχα, τόσο κλάμα δεν είχα ρίξει όταν πέθανε ο Μουσταφά στον Βασιλιά των Λιονταριών. Κι  άπαξ κι αρχίσει να σπάει το φράγμα, ξεχύνονται όλες οι σκέψεις, τα παράπονα, οι γκρίνιες όπου η μια σκέψη οδηγούσε στην άλλη, χωρίς απαραίτητα να συνδιάζονται μεταξύ τους κάνοντας με να μοιάζω με ένα παραπονιάρικο παιδί σε δραμματικό παροξυσμό και που ευτυχώς δεν έβλεπε κανένας.

Σήμερα λοιπόν που ξύπνησα, νοιώθωντας μια μικρή ντροπή για την παρεκτροπή μου εχθές, καθώς είμαι και ψωροπερήφανος, άρχισα να σκέφτομαι όλα εκείνα που μου πέρασαν απο το μυαλό το βράδυ. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν πως θα μπορούσα να διοργανώσω το θέμα της κηδείας μου. Μακάβριο; Μπορεί αλλά πρακτικό καθώς είμαι μόνος στη ζωή και σίγουρα όταν θα έρθει εκείνη η μέρα θα φύγω σα κύριος. Μου άρεσε πως η ηρωϊδα είχε κανονίσει την κηδεία της, με ένα απίστευτο πάρτυ, όπου οι φίλοι και συγγενείς χόρευαν και έπιναν  υπό το ρυθμό της jazz. Fuck! Jazz μπάντα που θα βρώ, άσε που οι περισσότεροι δεν σκαμπάζουν απο αυτή τη μουσική και θα βρίζουν. DJ set λοιπόν και δεν γαμιέται, ας παίξει και Στανίση

Ένα beach party νομίζω θα ήταν ιδανικό, αν τα τινάξω καλοκαίρι και σε κάνα κλαμπάκι το χειμώνα. Go go boys, άφθονη τεκίλα, βάλε στολισμό και φέρετρο, με ένα πρόχειρο υπολογισμό μου βγαίνει γύρω στα 50 χιλιάρικα. Βάλε το πληθωρισμό και το αν θα είμαστε ακόμα στο ευρώ. Μόλις γίνω καλά θα πρέπει να επικοινωνήσω με τον ασφαλιστή μου, ο οποίος έχει κι αδελφό νεκροθάφτη.

Βλέπετε, εχθές ασχολήθηκα με τα Αν, Θα, Ίσως και όλα τα υποθετικά που γεννούν οι επιθυμίες και οι φόβοι μας. Όμως το μόνο σίγουρο στη ζωή είναι ο Θάνατος κι όμως δεν μας περνάει ποτέ απο το μυαλό.

12 σχόλια:

  1. εμ...καλα κανεις και οργανωνεις την κηδεια σου γιατι κατι απο αρχη αλσχαιμερ το εχεις...
    μουφασα ηταν ο πατερας του σιμπα,οχι μουσταφα...


    και η ντροπη ειναι εχθρος σου.Εισαι ανθρωπος.κλαις.νιωθεις μονος.
    αν δεν τα εκανες αυτα,τι θα ησουν?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Από το να έβλεπες κανένα πρόγραμμα της ελληνικής τηλεόρασης με θέμα την πολιτική ή της οικονομίας της χώρας, χίλιες φορές καλύτερα αυτό που είδες. Έτσι κι αλλιώς η ταινία είναι συμπαθητική. Και όσο για τον θάνατο, μην ασχολείσαι μαζί του!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ναι μην ασχολεισαι μαζι του!μη φοβασαι,οταν ερθει η ωρα,θα σε θυμηθει!μουαχαχαχαχαχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η επίγνωση του θανατού μας μαθαίνει να ζούμε...

      Διαγραφή
  4. Αve Ben !

    Βρε χαζουλάκο μη σκέφτεσαι τα έξοδα. Για τους λογους που ξέρεις και ξέρω εσύ θα κηδευτείς με δημοσία δαπάνη...

    Ακριβώς! Η άμεση επίγνωση του θανάτου, μας πυροδοτεί να ζούμε με όλες μας τις αισθήσεις ξεπερνόντας (αν όχι όλους), τους περισσότερους φόβους!

    Αντε γίνε καλά ! Φτάνει τόσο !

    Χτυπα και καμμιά παρακεταμόλη ντε !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και στον Κόκκινο Μύλο, με δημοσία δαπάνη γίνονται...

      Διαγραφή
  5. Εγώ στην κηδεία μου θέλω κυρίες του κομμωτηρίου που να φοράνε τεράστια μαύρα γυαλιά και καπέλα τυλιγμένο με βελό. Και άσπρες πέρλες. Σαν ταινία με τη Σοφία Λόρεν.

    Α να χαθείς βραδιάτικα, τι συζήτηση πιάσαμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχα Vamp κατάσταση? Θα προτιμούσα κάτι σα το xlsior Party στην Ελιά!

      Διαγραφή
  6. Αμάν πια αυτός ο Μουφάσα, ο κόσμος όλος έχει πλαντάξει στο κλάμα (μαζί και εγώ) εξαιτίας του..
    Επειδή παρόμοια σκηνικά έχω περάσει αρκετά, πίστεψε με, το να κλάψεις καλό θα σου κάνει στην τελική οπότε μη νιώθεις τύψεις.
    Όσο για το θάνατο σε beach bar, επειδή έχει προκύψει ανάλογη συζήτηση σε παρέα, μου φαίνεται αδύνατο να φανταστώ να χορεύω όταν σκέφτομαι ότι έχασα κάποιο δικό μου άνθρωπο, όσο και αν θέλω να σεβαστώ την επιθυμία του..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. WIP, που χάθηκες εσύ?
      Σε πολλές χώρες της Ασίας ο θάνατος "γιορτάζεται". Όσο πιο μεγάλη η γιορτή, τόσο περισσότερο τιμάς το νεκρό και πίστεψε με, σε ένα τέτοιο κλίμα, ξεχνάς να κλάψεις και θυμάσαι μονάχα τις όμορφες στιγμές εκείνου που έφυγε.

      Διαγραφή
    2. Αποδεκτός απόλυτα αυτός ο τρόπος "εορτασμού" απλά δε νομίζω ότι θα μπορούσα να συμμετέχω σε κάτι τέτοιο.
      Όσον αφορά το χαμένος, μάλλον αυτά που έχω να γράψω είναι ή πάρα πολλά ή πολύ ασήμαντα και έτσι δεν έχω αναρτήσει post τώρα τελευταία..

      Διαγραφή
    3. Είτε είναι πολλά είτε ασήμαντα, πάντα είναι ωραία...

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...