Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

Τα Βήματα του Χωρισμού



Διαβάζοντας το τελευταίο ποστ του Αizen, σχετικά με τα γνωστικά σχήματα, συνειδητοποίησα πως για άλλη μια φορά, επαναλάμβανα μια καλοδουλεμένη ψυχική λειτουργία την οποίαν φορτώθηκα απο το σπίτι μου ως παιδί. Κι αυτό είναι το ενοχικό σύνδρομο.

«Εσύ φταίς», ήταν ένα μότο με το οποίο μεγάλωσα, με αποτέλεσμα για οτιδήποτε δυσάρεστο συνέβαινε στους γύρω μου και που εμπλεκόμουν κι εγώ με κάποιο τρόπο, πάντα ένοιωθα ενοχές κι ότι έφταιγα εγώ, κυρίως όταν δεν έφταιγα και καθόλου. Αποτέλεσμα αυτού ήταν  να προσπαθώ μια ζωή να ικανοποιώ τα θέλω των άλλων, παραγκωνίζοντας ακόμα και τα δικά μου, προκειμένου να αποφεύγω δυσάρεστες καταστάσεις και πάνω απο όλα να μη νοιώθω το βάρος της ενοχής στην πλάτη μου. Προταιραιότητα είχαν πάντα οι ανάγκες και τα θέλω των άλλων και για τα δικά μου, έβρισκα τρόπο να τα ικανοποιώ, απλά έχοντας νοιώσει τη χαρά των άλλων, κάτι σα το μαζί με το βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα. Ακόμα και στο σεξ, πάντα κοιτούσα την ικανοποίηση του άλλου μέσα απο την οποίαν ένιωθα την δική μου ευχαρίστηση, σε σημείο τελικά να γίνομαι μαλάκας απο όλες τις απόψεις.

Με τα χρόνια όμως και έχοντας φάει αρκετές σφαλιάρες στη ζωή, άρχισα να θέτω τις δικές μου ανάγκες πρώτα, γεγονός που δυσαρέστησε πολλούς που με ήξεραν κι να παλεύω που και που με τις ενοχές μου, που φύτρωναν σα ζιζάνια κάθε φορά που άκουγα να μου λένε ότι φαίρομαι εγωϊστικά. Πλέον όμως με κάμποσα χρόνια στην πλάτη μου, έμαθα επιτέλους να φιλτράρω τα περί εγωϊσμού, να εντοπίζω και να διαχωρίζω την εγωπάθεια και πάνω απο όλα να μπορώ να αξιολογώ κάπως τις καταστάσεις και τους ανθρώπους. Δύσκολο μάθημα, αλλά όσο ζούμε μαθαίνουμε.

Όπως έχω αναφέρει συχνά τελευταία, είχε περάσει αρκετός καιρός απο την τελευταία μου σχέση και ουσιαστική γνωριμία. Πάντα σε κάθε χωρισμό, κατεκλυζόμουν απο το αίσθημα της ενοχής ότι εγώ έφταιγα. Έφταιγα που δεν προσπάθησα αρκετά. Έφταιγα που με κεράτωσε. Έφταιγα που δεν έδειχνα καταννόηση. Έφταιγα που μίλησα άσχημα. Πάντα έβρισκα χίλιους δυο λόγους για τους οποίους έφταιγα. Έτσι κάθε φορά που χώριζα με μαθηματική ακρίβεια έκανα συγκεκριμένα βήματα.

Βήμα πρώτο: Πιώμα. Πολύ πιώμα.
Βήμα δεύτερο: Έφταιγα. Κι έψαχνα χίλιους δυο λόγους για τους οποίους έφταιγα που χώρισα, ανεξαρτήτως του ποίος χώριζε ποιόν.
Βήμα τρίτο: Ασύστολο σεξ, προκειμένου να τονώσω την αυτοπεποιήθηση μου, καθώς με τόσο φταίξιμο, δεν άξιζα κάτι ή coyote ugly σεξ, μια και δεν άξιζα κάτι.
Βήμα τέταρτο: Αποσταστιωποίηση απο όλα περιμένοντας να περάσει ο χρόνος, καθώς είναι η καλύτερη γιατρειά.

Μετά απο μια μακρά απουσία απο τον στίβο των gay σχέσεων λοιπόν, γνώρισα τον Μακαρίτη, τον Γ. Με όλα τα σκηνικά που έχουν περιγραφηθεί στα προηγούμενα ποστ. Τις φοβίες μου, το άγχος μου και την τελική απόφαση οτι θα το δοκιμάσω κι ότι γίνει. Και αυτό που έγινε τελικά ήταν να χωρίσουμε. Στη φάση λοιπόν που βρίσκομαι ομολογώ ότι έκανα τα δυο πρώτα βήματα, όπως κάθε φορά και πέρασα μέρες και ώρες σκεπτόμενος σε τι έφταιξα. Τελικά κατέληξα στο ότι φταίω, που ήμουν ο εαυτός μου.

Ήμουν ο εαυτός μου και δεν έπεσα με το πρώτο «Σ’ αγαπώ». Που δεν εκστασιαζόμουν απο μπαρούφες και παπατζηλίκια. Από τις κοινωνικές γνωριμίες. Που δεν έλεγα ερωτόλογα, αλλά τα έδειχνα με πράξεις, γιατί τα λόγια είναι σα τον αέρα. Που υπήρξα ειλικρινής απο την πρώτη στιγμή και δεν ωραιοποίησα καταστάσεις. Που την πουτανιά και το πουστριλίκι δεν το έχω μέσα μου. Που δεν καθόμουν εικοριτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο να προσπαθώ να τον πείθω για τα συναισθήματα μου και να τροφοδοτώ το Εγώ του με κολακείες, προκειμένου να καλύψω τις ανασφάλειες του. Που όταν με πρόσβαλε, δεν το βούλωνα, αλλά απαντούσα. Που δεν είμαι όπως οι προηγούμενοι συντρόφοι του και η σχέση μας δεν ήταν όπως οι δικές του.

Για όλα αυτά λοιπόν ΦΤΑΙΩ!

Έ, εφόσον είναι έτσι λοιπόν, το φταίξιμο μου θα το κάνω γαργάρα! Γιατί αρνούμαι να μπω στο τρυπάκι στης ανασφάλειας και της υποτίμησης του εαυτού μου. Είπαμε, θέλω να κάνω μια σχέση, είμαι πολλά χρόνια μόνος κι απο τότε που πάτησα τα χρόνια του Ιησού, σκέφτομαι ότι είμαι εκτός αγωνιστικής και θα γεράσω μόνος, αλλά δεν θα πέσω στον πρώτο τυχόντα για να κάνω μια συμβατική σχέση μόνο και μόνο για να μην είμαι μόνος.

Σίγουρα αυτή η ανάπαυλα, μου θύμισε κάποια ωραία στοιχεία του τι είναι να έχεις μια σχέση. Να κοιμάσαι με κάποιον αγκαλιά και να ξυπνάς το πρωϊ χουζουρεύοντας. Να μαγειρεύεις για κάποιον άλλον και να τρως με παρέα. Να χαζεύεις τηλεόραση και να μιλάς για το αύριο. Να μοιράζεσαι, να αγαπάς, να κάνεις έρωτα και όλα αυτά που λείπουν σε πολλούς. ΑΛΛΑ, δεν θα χαλαλίσω τον εαυτό μου για κανέναν, διότι Αγάπη, είναι να Αγαπάς τον άλλον ΕΤΣΙ ακριβώς όπως είναι και να μην θες να αλλάξεις το παραμικρό. Γιατί ακόμα κι αυτά που σε ενοχλούν στον άλλον, τα επισκιάζει η Αγάπη τόσο, που μόνο αυτά Αγαπάς. Γιατί όταν κάνεις κάτι για τον άλλον, δεν περιμένεις να ακούσεις «Ευχαριστώ», ούτε αντάλλαγμα. Απο τότε που βγήκε το «Ευχαριστώ», χάθηκε η Αγάπη. Οπότε πάρε το «Σ’αγαπώ» που εκστόμισες και πες το σε κάναν άλλον να σου κάνει κωλοτούμπες, σα αρκούδα που ακούει το ντέφι. Εγώ κωλοτούμπες κάνω μόνο στο κρεββάτι και είναι στάση του Κάμα Σούτρα.

Έτσι λοιπόν, έμεινα κάπου στη μέση του Δεύτερου βήματος και ...ΠΟΛΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!

Υ.Γ. 1 Η παρακάτω φωτογραφία ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ στους πρώην και τους μελλοντικούς πρώην.




Υ.Γ. 2 Μικρούλι, βρήκα το τραγούδι που μου αντιστοιχεί, retro όπως πάντα αλλά το αφιερώνω σε Μένα και Σένα!!!




12 σχόλια:

  1. ω με αναφερεις σε ποστ :)
    ben,οι ανθρωποι νιωθουν οτι εκεινοι φταινε βαση της πεποιθησης οτι ο ανθρωπος μπορει και πρεπει να ελεγχει την εκβαση των καταστασεων.
    Ομως αυτο ειναι μη ρεαλιστικο.Οσο ικανος η καλος η ωραιος η προσεχτικος κι αν ειναι καποιος,τα πραγματα μερικες φορες απλα πηγαινουν κατα διαολου.Ο ανθρωπος δεν μπορει να ελεγχει τα παντα,συνεπως δεν μπορει να ειναι υπευθυνος και να φταιει για τα παντα.
    Να εισαι σιγουρος οτι εχεις κανει λαθη ,κι οτι εχεις ελλαττωματα,αλλα επισης να εισαι σιγουρος οτι κι ολοι οι αλλοι ετσι ακριβως ειναι.Κι αυτο δε τους κανει μη αξιαγαπητους.Τους κανει ανθρωπους.
    Ολοι θα ημασταν καλυτερα αν συγχωρουσαμε τα δικα μας λαθη-κι αυτα των αλλων,οταν μπορουμε βεβαια,δεν ειμαστε βουδες ουτε χρειαζεται να γινουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Aizen χάρη σε σένα κάνω τσάμπα ψυχανάλυση!

      Διαγραφή
  2. ετσι ειναι οι σχεσεις και οι χωρισμοι θελουν τα βηματα τους σα τις κηδειες (φτου μακρια) και στο τελος ξεθαβουμε το νεο μας εαυτο και προχωραμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όχι αγαπητέ μου, δεν θα έρθεις τώρα εσύ να μου χαλάσεις το δράμα με το οποίο πρέπει να περνάω έναν χωρισμό! Όχι! Αρνούμαι να συμβιβαστώ με ένα πιώμα...χαχχα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. 1) Έτσι σε θέλω !!! :)

    2) Σου έχω ξαναπεί πως δεν θα γεράσεις μόνος σου. Θα είμαι και εγώ από δίπλα να σου κρατάω το Πί ( Τώρα αυτό ακούστηκε σαν σεξουαλικό υπονοούμενο έτσι ; ) και να κάνουμε παράταξη στις συνταξιούχες αδερφές στα επερχόμενα Gay Parade.

    3) Το "φταίξιμο " είναι μεγάλη ιστορία ! Δεν επιθυμώ να την αναλύσω.

    4) Συμφωνώ με τον κύριο Zero Point :P ! Aρνούμαι να συμβιβαστώ μόνο με ένα πιώμα !!!!

    5) Αν το τραγούδι είναι αφιερωμένο σε εμένα, τότε ναιιιι.. Θα το κάψω στο replay ! Aν πάλι όχι , τότε επίσης θα το ξανακάψω.... !

    6) Μήπως να το δούμε αστρολογικά ρε παιδί μου ; Tι ζούδιο είσαι ; χε χε χε


    Σε φιλώ τρελά , με σάλια κ.τ.λ. και σου κλείνω το μάτι πονηρά !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 1 ) Μετά το ποστ ανέβασα 39 πυρετό, πονάνε τα κόκαλα μου και είμαι τάβλα δυο μέρες στο κρεβάτι. Λες να αντιδρά το σώμα μου αποβάλλοντας τις τοξίνες της σχέσης;

      2 ) Το τραγούδι εννοείται για σένα. Στο χρώσταγα!

      3) Άσε μην το πάμε αστρολογικά, Τοξότης με ωροσκόπο Κριό. Και για τα δυο σκατά!

      Διαγραφή
  5. Κεριά και λιβάνια...γκρρρρρρ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ο μόνος καλός πρώην είναι ο νεκρός πρώην.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ετσι ειναι οι σχέσεις....αλλεπαλληλες αλυσιδωτες αντιδράσεις που ξεπερνουν πολλες φορες τα απο εμας καθορισμένα ορια...
    μην Ακουω χαζα κανεις σε αυτον τον κοσμο δεν γερναει μονος.εκτος απο την συγχωρεμενη πηνελοπη την γειτονησα μου που ηταν 40 χρονια μονη επειδη ο Αντρας της πεθανε στα 65 της,,,,

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...