Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

No Money No Honey


Έχοντας ζήσει σε διάφορες περιοχές της Αθήνας κατέληξα τελικά σε λαϊκές συνοικίες, αναζητώντας το πρότυπο της γειτονιάς των παιδικών μου χρόνων. Τότε που ήξερες τους γείτονες σου και τα παιδιά έπαιζαν στο δρόμο με τους γονείς να κάθονται στο μπαλκόνι και να τους στέλνουν σε θελήματα στο ψιλικατζίδικο και το φούρνο της γειτονιάς. Που όταν ξέμενες απο ζάχαρη πεταγόσουν απέναντι και με άνεση χτυπούσες το κουδούνι του γείτονα κι εκείνος σε φίλευε και κάτι μια και πέρασες. Για αυτό το λόγο έπιασα σπίτι στην περιοχή μου, καθώς ακόμα δεν υπαρχουν θεόρατες πολυκατοικίες και τα παιδιά με ξεκουφαίνουν εκνευριστικά γλυκά με τις φωνές τους όταν παίζουν κάτω στο δρόμο και γνωρίζω το φούρναρη και την ψιλικατζού που μου λέει τα κουτσομπολιά της γειτονιάς.

Όταν πριν τρία χρόνια ήρθα στην περιοχή μου έκανε εντύπωση η πληθώρα μικρών καταστημάτων που υπήρχαν, κάνοντας την περιοχή μια μικρή συνοικιακή αγορά, όπου μπορούσες να βρεις τα πάντα, απο τσάντες και ρούχα, μέχρι πρόβειο γιαούρτι σε τσανάκα. Μια ζωντανή γειτονιά, με ανθρώπους που χαιρετιούνταν στο δρόμο και ευτυχισμένα σπιτικά τριγύρο, κάνοντας με να νοιώθω άκαιρος, που μετακόμισα σε μια οικογενειακή περιοχή, σε σχέση με την trendy περιοχή στην οποία ζούσα, γεμάτη νεαρόκοσμο, φοιτητές και εργένηδες. Παρόλ’ αυτά όμως μου άρεσε, προσαρμόστηκα αμέσως, με έμαθαν οι γείτονες και γνώρισα μέσα απο την καθημερινότητα τους καταστηματάρχες με τους οποίους αντάλλασα μια καλημέρα, όποτε έβγαινα έξω.

Επιστρέφοντας όμως πίσω στην Αθήνα, μετά απο εξάμηνη απουσία απο το σπίτι, η γειτονιά μου άλλαξε. Καταστήματα έκλεισαν και παλιές γνωστές φυσιογνωμίες χάθηκαν. Δεν ξανάδα τον κυρ Νίκο με τη γυναίκα του που κρατούσαν το ψιλικατζίδικο και αγόραζα ότι είχα ξεχάσει για να μαγειρέψω, ούτε τη Φωτεινή με το βιβλιοπωλείο, ούτε τον κυρ Κώστα, τον χασάπη που κάθε Σάββατο μου λεγε: Ετούτο πάρε, είναι πιο νόστιμο για κατσαρόλα. Τα άδεια μαγαζιά όλο και πληθαίνουν ενώ ένα σωρό ενοικιαστήρια έκαναν την εμφάνιση τους στις άλλοτε γεμάτες βιτρίνες. Πλέον κάθε φορά που βγαίνω έξω, νοιώθω το χτυποκάρδι τους όταν με βλέπουν ελπίζοντας πως θα μπω μέσα για ψώνια κι όσο μπορώ θα μπαίνω, γιατί κάθε μαγαζάκι είναι μια οικογένεια, ένα όνειρο, μια ελπίδα.

Αγόραζα την τροφή του σκύλου απο ένα μαγαζάκι, pet shop δεκαετίας τύπου του ’80. Εκείνα τα μικρά με τα τσουβάλια στη μέση και πολλά κλουβιά απο καναρίνια που κελαηδούσαν ασταμάτητα και μύριζε σκυλοτροφή εξαιτίας του μικρού χώρου. Πριν λίγο καιρό άνοιξε ένα μεγάλο  κατάστημα του είδους, γνωστής εταιρίας με franchise, με εκείνα τα λαμπερά φώτα και τα κλουβάκια ζώων στη βιτρίνα, λίγα μέτρα πιο κάτω απο το γνωστό μου μαγαζάκι. Αυτόματα η δουλειά έπεσε. Εχθές ο ιδιοκτήτης, που κάθε φορά που πήγαινα θα μου έδινε ένα κοκκαλάκι για το σκύλο, μου είπε ότι το κλείνει. Κάτι η οικονομική κρίση, κάτι ο ανταγωνισμός της άλλης εταιρίας που δεν  μπορούσε να ανταπεξέλθει, θα έθετε το τέλος μιας μικρής επιχείρησης ενός ανθρώπου, που συνέχισε τη δουλειά που του κληροδότησε ο πατέρας του.

Όλα αυτά, πέρα απο το συνεχόμενο άγχος της ρευστότητας της εποχής, με κάνουν κι σκέφτομαι τους μικρόκοσμους που ζούμε, έχοντας υποστεί τις συνέπειες το ίδιου του κόσμου. Ενός κόσμου αδυσώπητου, απρόσωπου, άνισου κι ενός μικρόκοσμου με γκρεμισμένα όνειρα, φλούδες ελπίδες και πεθαμένους έρωτες, καθώς μια φίλη εχθές, σε μια εκ βαθέων συζήτηση μου είπε: Δίχως λεφτά, έρωτας δεν επιβιώνει.

Σε μια εποχή, όπου η ανεργία έχει χτυπήσει μια μεγάλη μερίδα των νέων και οι μισθοί δεν καλύπτουν σε καμμία περίπτωση τα πάγια μηνιαία έξοδα, άραγε πως διευκολύνονται οι γνωριμίες και οι έρωτες; Όταν σκέφτεσαι πως η βενζίνη δεν θα σε φτάσει για την εβδομάδα και το νοίκι είναι δυο μήνες μέσα, πως βγαίνεις ραντεβού, πως φλερτάρεις, πως συντηρείς έναν έρωτα όταν το άγχος, η στεναχώρια τρυπώνει την καρδιά σου, που άλλοτε φούσκωνε απο όνειρα και γέλια;

Απο την άλλη ο πεθαμένος μου ρομαντισμός, θυμάται περασμένες εποχές, όπου δίχως λεφτά και μέσα απο τις δυσκολίες και την ομολογουμένη μιζέρια, οι έρωτες γενιόντουσαν και θέριευαν, σα κυκλάμινα στα βράχια. Μήπως απλά οι ίδιοι έχουμε εμπλέξει το εγκώμιο του έρωτα, συνυφασμένο με τον καταναλωτισμό και την ύλη, όπως κάναμε με την ευτυχία; Τα ωραία ρούχα, την ακριβή έξοδο, τα ποτά, τα μπαράκια, τα εστιατόρια, όλα εκείνα που συνθέτουν το τέλειο ραντεβού του Σαββάτου, για πολλούς πλέον είναι παρελθόν και όνειρο απατηλό. Ο Έρωτας όμως έχει πραγματικά ανάγκη απο όλα αυτά; Κι εκείνοι οι έρωτες που χάθηκαν επειδή αυτά έκλειψαν, μήπως δεν ήταν τελικά έρωτας;

Σε μια επικείμενη γνωριμία, ποιος τολμάει να πει ότι θα έρθει με το λεωφορείο και πρέπει να φύγει νωρίτερα για να το προλάβει πάλι; Ότι δεν του περισσεύουν να πιεί έναν καφέ, ένα ποτό γιατί πρέπει να πληρώσει λογαριασμούς και ενοίκια; Κι αν απο την άλλη, το ακούσει κανείς, πως το εκλαμβάνει αυτό σα μια πραγματικότητα κι όχι σα μιζέρια απο το άλλο άτομο;

Ως σύγχρονοι άνθρωποι, μεγαλωμένοι σε καταναλωτικές κοινωνίες, η ροπή προς τα αγαθά και τα λούσα, απο επίκτητη έγινε φύση. Ίσως το μόνο καλό απο όλη αυτή την κατάσταση να είναι μια επαναξιολόγηση των αρχών της ευτυχίας και του έρωτα για να διαπιστώσουμε, πως μέσα στα απλά πράγματα βρίσκεται η πραγματική και πηγαία χαρά. Μια βραδιά με εκ βαθέων συζητήσεις, μια βόλτα πιασμένοι χέρι χέρι στην παραλία, την πόλη, μια βραδιά με ταινία αγκαλιά στο σπίτι και πολλά άλλα που η θέληση μπορεί να σκαρφιστεί, είναι μερικά απο τα οποία θα μπορούσαν να  γενήσουν, να αναβιώσουν, να συντηρήσουν έναν έρωτα και παράλληλα να θέσουν θεμέλια για πιο προσιτά και ουσιαστικά όνειρα.

Άλλωστε, ο Έρωτας γενιέται απο την αλήθεια, και το ψέμα απο τις ψευδαισθήσεις. Και στην εποχή που διανύουμε, οι ψευδαισθήσεις είναι πλέον πολυτέλεια που χάνουμε.

9 σχόλια:

  1. Ο έρωτας είναι αλήθεια, πρόσεξε, ο έρωτας όχι ο πόθος. Άρα συμφωνώ μαζί σου απόλυτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έχω την εντύπωση πως είναι ανάποδα τα πράγματα : O έρωτας γενιέται από τις ψευδαισθήσεις ενώ το ψέμα από τις αλήθειες..



    xo

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για να Ερωτευτείς κάποιον, πρέπει να υπάρχει αλήθεια, γιατί τότε θα είσαι ο Εαυτός σου. Τότε, αν είσαι με κάποιον θα είσαι Πραγματικά.
      Συχνά βλέπουμε αυτά που θέλουμε στον άλλον ή του προβάλλουμε αυτό που θέλουμε να δει κι αυτό είναι ψευδαίσθηση η οποία με τη σειρά της θα γεννά ψέματα καθόλη τη διάρκεια της σχέσης. Τότε είναι απλά η ψευδαίσθηση του έρωτα, που τον καθιστά εφήμερο.

      Διαγραφή
  3. φίλε μου έτσι όπως είναι οι σχέσεις και κυρίως οι γκέι σχέσεις, άντε να πείς στον άλλο πως έχεις οικονομικό πρόβλημα. όλοι ή σχεδόν όλοι, ψάχνουν τον τύπο με την οικονομική άνεση το δικό του σπίτι φυσικά και σίγουρα χρήματα για εξόδους, ταξίδια δωράκια κάθε 3 και λίγο. Κοινώς το αρχαίο ρητό αδερφή και φτωχιά δεν γίνεται :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς Ψιψίνε ισχύει αυτό και το έχω διαπιστώσει. Απλά αναρωτιέμαι πολλές φορές:Γιατί;
      Τι είναι αυτό που μας κάνει έτσι;
      Ακόμα απάντηση δεν έχω βρει...

      Διαγραφή
  4. Esi milas bebaia gia to erota, alla ego thalakso to thema…giati polla tetoia magazia ekleisan kai sto diko mou to proastio…alla ksereis ti egine otan to magazi tis kolitis mou pige gia kleisimo kai o noikokiris itan o koumparos tis…tis eipe oti oxi mono de tha tis kanei kaliteri timi, alla afou figei tha to balei stin agelia pros 700 euro (itan 600 prin) oste me ton neo enoikiasti na tou kanei kai ipotithemena 100 euro skonto na bgei kalos alla oxi xamenos ;) katalabes oi koprites oi Ellines pos skeftontai akoma?

    Lonely

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελένη!!!
      Ναι συμβαίνει αυτό που λες κατα κόρον. Ο καθένας κοιτάζει την πάρτη του. Είναι τραγικό μέσα στη δυστυχία να ανακαλύπτουμε πως η απανθρωπιά επιβιώνει, ενώ ο άνθρωπος όχι.
      Οι καιροί αλλάζουν, οι άνθρωποι όχι.
      Η καλοσύνη πλέον δυσεύρετη που όταν την συναντάς, μοιάζει σα όαση μέσα στην έρημο της ανθρωπιάς.

      Διαγραφή
  5. Όπως όλα στη ζωή, έτσι και ο "έρωτας" θα πρέπει να αναπροσαρμοστεί. Από εκεί και πέρα η εξελικτική ισορροπία βρίσκει πάντα το δρόμο της...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...