Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

Το Σ' αγαπώ μπορεί


«Σ’ αγαπώ», μια λέξη απλή, ένα ρήμα σα τόσα άλλα που έχει η Ελληνική γλώσσα, όμως μεστή, με δυνατή έννοια, που μπορεί να εκφράσει την πεμπτουσία ενός Ανθρώπου. Μια λέξη που προσωπικά σπάνια άκουσα κι ακόμα πιο σπάνια προφέρω.  Ίσως είναι η ιερότητα της λέξης που με κάνει φειδωλό στη χρήση της, φοβούμενος πως η άσκοπη εκφορά της να ισοδυναμεί με την ύβρη. Ίσως γιατί δεν έμαθα να τη λέω, στο σπίτι μου δεν λέγαμε ποτέ «Σ’αγαπώ», όμως είμαι σίγουρος ότι ξέρω τι σημαίνει και την έχω πει, τις λίγες φορές που ένοιωσα εκ βαθέων την έννοια της και τότε βγήκε αβίαστα απο μέσα μου και πήρε σχήμα απο τους ήχους, τόσο που αν δεν μπορούσα να μιλήσω, πάλι θα καταλάβαινε ο άλλος τι ήθελα να πω. Όμως αναρωτιέμαι: Ποιο είναι εκείνο το χρονικό πλαίσιο που θεωρείται κατάλληλο να πεις ή να ακούσεις «Σ’ αγαπώ»

Μια μάνα στην πρώτη αγκαλιά του παιδιού της μπορεί να πει «Σ’αγαπώ» και δεν χωράει αμφιβολία η χρήση του. Όταν όμως το ακούς απο έναν άνθρωπο που τον είδες πρώτη φορά, τι κάνεις;

Πριν κάποιες μέρες γνώρισα ένα άτομο κι έχοντας περάσει μια ολήκληρη μέρα μαζί στο κρεβάτι μου είπε: «Σ’αγαπώ» Η αλήθεια είναι ότι εκείνη τη στιγμή φρίκαρα και του απάντησα: «Είναι νωρίς ακόμα να λες κάτι τέτοιο.» Νωρίς γιατί πιστεύω πως δεν μπορείς να πεις κάτι τέτοιο απο την πρώτη στιγμή. Νωρίς γιατί η λογική μου, μου υπαγορεύει πως όλα θέλουν χρόνο, πως το «Σ’αγαπώ», θέλει χρόνο. Να γνώρίσεις τον άλλον, να ζήσεις, να κλάψεις, να αγκαλιάσεις, να ξεκαθαρίσεις μέσα σου τι πραγματικά νοιώθεις και βλέπεις και πάνω απο όλα να καταλαγιάσει ο ενθουσιασμός κι ο έρωτας. Κι όλα αυτά, γιατί όσες φορές το άκουσα κατά αυτόν τον τρόπο, κατέληγα στον πάτο κάποιου μπουκαλιού να ακούω Αλεξίου και Πρωτοψάλτη για κανά τρίμηνο. Οπότε ναι, εκείνη τη στιγμή οι άμυνες μου ορθώθηκαν σα τείχη και προσπαθούσα να προσγειώσω τον άλλον και πάνω απο όλα, να μην αφήσω τον εαυτό να κυληστεί σε κάτι που είχα ανάγκη, την ανάγκη μιας σχέσης.

Τις επόμενες μέρες που περάσαμε μαζί, όμορφα μπορώ να πω, υπήρχε ο αγώνας να πείσει ο άλλος εμένα  για τα συναισθήματα του και εγώ να προσπαθώ να τον προσγειώσω και απο την άλλη να κρατήσω μια ισορροπία μέσα μου, ξεχωρίζοντας τον ενθουσιασμό απο το συναίσθημα. Αποτέλεσμα αυτών ήταν ένας δραμματικός καυγάς με τη φυγή του άλλου κι εγώ να προσπαθώ να ξεκαθαρίσω το αν μπορώ να πιστέψω αυτά που μου έλεγε κι πάνω απο όλα αν θα τολμούσα να επιχειρήσω μια προσπάθεια σχέσης. Η αλήθεια είναι ότι εμφανισιακά, σίγουρα δεν είναι αυτό που λέμε «ο τύπος μου», όμως ομολογώ ότι μου άρεσε ο χαρακτήρας που πίστευα ότι έχει και θα ήθελα να μάθω περισσότερο, όπως το γεγονός ότι τον θεωρούσα, καλό «παιδί».

Εξακολουθούσα να έχω αμφιβολίες σχετικά μετη βίαση με την οποία μου είπε τόσο βαρύγδουπες κουβέντες, τσιτώνοντας την άμυνα μου, τόσο ώστε σε μια κουβέντα με το σύντροφο μιας  φίλης, που ήξερα το ιστορικό της σχέσης τους, τον ρώτησα αν το εννοούσε πραγματικά όταν της είπε απο την πρώτη στιγμή «Σ’αγαπώ». Εκείνος μου απάντησε μα πάσα ειλικρίνια πως το εννοούσε κάνοντας με να σκεφτώ: Μην κρίνεις εξ ιδίον τα αλλότρια και να πιστέψω πως ναι, ίσως τελικά να το εννοεί ο τύπος. Ίσως μέσα σε όλα αυτά τα σκατά, να έχω βρει εκείνον που μου αρμόζει και που οι φόβοι κι οι άμυνές μου να είναι άδικες, ώστε να πάρω την απόφαση να επιχειρήσω μια  σχέση, ονειρευόμενος το αύριο μαζί του. Έτσι τον πήρα τηλέφωνο, μιλώντας του όπως απο την πρώτη στιγμή ειλικρινά και να του πω, πως θέλω να είμαστε μαζί, πως πιστεύω αυτά που μου λέει και πως απλά το μόνο που θέλω απο αυτόν είναι χρόνος. Χρόνος να γνωριστούμε, να μάθουμε ο ένας τον άλλον εννοώντας πως επιθυμούσα να είμαστε μαζί και πως με την πορεία θα δενόμασταν κάθε μέρα όλο και περισσότερο.

Έχω σα αρχή πως μέσα σε μια σχέση πρέπει να είναι κανείς ειλικρινής προκειμένου ο άλλος να ξέρει απο την αρχή με τι έχει να κάνει ώστε να είναι βέβαιος το που «μπλέκει». Περάσαμε λοιπόν κάποιες μέρες όμορφα, μένοντας μαζί και όλα τα σχετικά και πραγματικά ένιωθα όμορφα, ρίχνοντας τα τείχη των αμυνών μου μέχρι που κάποια στιγμή η δική του (ίσως;) ανασφάλεια για μένα, τον έκανε να σηκωθεί να φύγει μετά απο  μια ερμηνεία μονόπρακτου ( ήταν ηθοποιός του Εθνικού) στο οποίο εμπεριείχε βία, θυμό, δάκρυα, βρισίδι κι ένα ξεφώνημα μπροστά απο το σπίτι μου στις μια τη νύχτα ότι είμαι πουτάνα του Γκαζιού. Κι αναρωτιέμαι μετά: Τελικά αξίζει να λες την αλήθεια ή μήπως ο Rake είχε δίκιο;

Μετά απο δυο μέρες περισυλλογής, απάντησα στα μηνύματα του ότι το «Σ’αγαπώ», δεν το έλεγε σε μένα ώς πρόσωπο ,αλλά γιατί απλά είχε ανάγκη να το πει. Γιατί για αυτό το λόγο έφυγε, εκβιάζοντας με, με την φυγή του εαν δεν το άκουγε απο μένα, όμως εγώ δεν μπορούσα να το πω έτσι αβίαστα. Πως είναι ερωτευμένος με τον ίδιο τον Έρωτα κι όχι μαζί μου. Κι ότι όταν αγαπάς κάποιον, δεν τον χτυπάς, δεν τον βρίζεις, δεν του τρίβεις το παρελθόν του στη μούρη και απλά δίνεις χρόνο και χώρο για να τον μάθεις, να δεις τον κόσμο απο τα δικά του μάτια στην προσπάθεια να του τον κάνεις ομορφότερο. Τουλάχιστον, έτσι ορίζω εγώ την αγάπη.

Και τώρα μετά απο δέκα μέρες ξαναγυρίζω στις παλιές συνήθειες. Στο υπέρδιπλο κρεβάτι να κοιμάμαι μόνος. Στο μοναχικό γεύμα, στην οθόνη του υπολογιστή και στη σκέψη ενός νέου profile που μάλλον θα καθυστερήσει να γίνει. Έριξα τα τείχη μου συνειδητά. Έριξα τις άμυνες μου, τολμώντας να ονειρευτώ ένα διαφορετικό μέλλον πέρα της γριάς, μόνης αδελφής και παρόλ’αυτά καταλήγω μόνος γιατί δεν εκστόμισα την πολυπόθητη λέξη. Τουλάχιστον ξέρω  το «Σ’αγαπώ» τι είναι και πότε βγαίνει και πως σε αντίθεση με την παρότρυνση του να μην επιχειρήσω να κάνω ποτέ σχέση, επειδή έχω ψυχολογικά και δεν ξέρω να αγαπάω, πως θα εξακολουθώ να το ονειρεύομαι και πως όταν κι αν έρθει η ώρα, θα το ξαναπώ και θα γίνει αντιληπτό, ακόμα κι αν δεν έχω φωνή να του δώσει ήχο.



9 σχόλια:

  1. ben, δεν υπαρχουν στεγανες φορμουλες για αυτα!
    καποιοι ερωτευονται γρηγορα,αλλοι αργα
    το προβλημα σας ηταν η ελλειψη συγχρονισμου...
    αλλα ισως κι εσυ βρε ben,δε πρεπει να κοιτας ενα γαιδαρο στα δοντια οταν στον χαριζουν!
    κι αν εκανες λαθος?κι εννοουσε οσα ελεγε?
    απλα αλλη φορα εχε κατα νου οτι οι ανθρωποι λειτουργουν διαφορετικα,και μην ακυρωσεις τα αισθηματα του αλλου!

    φυσικα κι ξερεις να αγαπας,απλα θελεις το χρονο σου,λογικο ειναι.απλα πληγωθηκε και εγινε εκδικητικος.να δεις που τωρα θα εχει μετανιωσει αυτα που ειπε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αιζεν πιστεψε με δεν έχει μετανοιώσει για τίποτα. Θαυμάζω όμως την αγνότητα σου. Δεν υπήρξα ποτέ έτσι ακόμα και στη δική σου ηλικία. Να σαι πάντα έτσι όμορφε.

      Διαγραφή
  2. Καλύτερα που έγινε έτσι. Τον έκανες να σου δείξει πολύ γρήγορα ποιος είναι πραγματικά....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το θέμα είναι ότι εγώ έδειξα το ποιος είμαι απο την πρώτη στιγμή και δεν έχω καμμιά σχέση με αυτό που θα ήθελε να είμαι.

      Διαγραφή
  3. Θα με πιστεψεις αν σου πω πως διάβασα την αναρτηση σου ισα με 15 φορές ? Με αγκιστρωσες από κάπου και δεν μπορω να βρω από που γιατι ακούω Χατηγιάννη τώρα και δεν μπορω να σκεφτώ καθαρα...

    Να τσεκάρεις αύριο τα e-μέλια σου ;)

    υ.γ. στο σημειο που αναφερεις Rake εννοεις εμένα ? Αν ναι, σε τι είχα δίκιο ? (καθως λέω κ κάνω πολλές κοτσανες εννιοτε)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχουμε κάποια κοινά εμείς ΒΟΥ, και τα διαχειρίζεσαι πολύ πιο έξυπνα από μένα.

      Διαγραφή
  4. BP o kathenas ekfrazetai kai blepei diaforetika...to diko sou blue einai diaforetiko apo to diko mou...giati ta matia mas blepoun diaforetika...opote kalo einai pou sto eipe grigora, kai kalo pou den to eipes esi...

    ta ipoloipa theatrika na min ginontan kai ola kala :) prepei o allos na blepei mesa apo ta matia sou alla kai esi na afineis ton eauto sou na dei mesa apo ta dika tou... min bazeis amines, apla ipomoni :)

    Lonely (i eleni einai i elekat) :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Lonely έτσι τα βλέπω κι εγώ. Τι γίνεται όμως όταν η ματιά του βλέπει κάποιον άλλον κι όχι εσένα; Όταν δεν δίνει χρόνο να σε γνωρίσει γιατί έχει εκ των προτέρον σχηματοποιήσει μια εικόνα το πως είσαι ιδανικά και όταν αποκαλύπτεις τον εαυτό σου, σου τρίβει στη μούρη το παρελθόν σου. Υπομονή; Πιστεύω πως αυτό απαιτείται κι απο τους δυο.
      Ίσως απλά είμαι εγώ αφελής, να πιστέψω όσο κι αν αμυνόμουν αυτά που άκουγα. Ίσως γιατί είμαι καιρό εκτός "αγωνιστικής" και έχω ξεχάσει πως γίνεται.
      Όπως και να έχει χάρηκα που σε ξαναβρήκα.

      Διαγραφή
  5. Πολύ βιαστικά όλα αυτά. Και όχι από την πλευρά σου. Κατά πάσα πιθανότητα κι εγώ θα είχα πολύ μεγάλες αμφιβολίες, έχοντας μια μικρή πείρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...