Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

Gay σημαίνει Χαρούμενος;


Πρόσφατα διάβασα ένα βιβλίο με τον τίτλο “2 στους 20 Εκθέσεις Γκέι και Λεσβιών εφήβων. Πρόκειται για ένα βιβλίο που επανεκδώθηκε εμπλουτισμένο με περισσότερα άρθρα, αν και καλύτερα ταιριάζει ο χαρακτηρισμός “επιστολές” εφήβων που ζούσαν τη δεκαετία του ’80 στην Αμερική και περιέγραφαν όλα εκείνα που βιώναν λόγω της σεξουαλικής τους ταυτότητας. Πολλές καταστάσεις ήταν κοινες για όλους και κάπου εκεί μέσα αναγνώρισα τον εαυτό μου, άγουρο άντρα, με τις σκέψεις της μοναξιάς, του μηδενισμού και της αυτοκτονίας, μόνο και μόνο γιατί είμαι gay.

Θυμάμαι ακόμα  όταν το έμαθαν οι γονείς μου, πέρα απο το ξύλο, με τρέχανε σε ψυχιάτρους προκειμένου να με κάνει καλά, θεωρώντας την ομοφυλοφιλία μου ως ψυχική νόσο. Όπως τις άπειρες προσπάθειες που κατέβαλα μετά τις θεραπείες, έχοντας πειστεί πως ήμουν άρρωστος, να γίνω φυσιολογικός ετεροφυλόφιλος και να θεραπευτώ, συνάπτοντας σχέσεις με κοπέλες καθώς και την απογοήτευση ότι δεν μπορούσα να γίνω καλά με αποτέλεσμα τρεις απόπειρες αυτοκτονίας, οδηγούμενες απο την κατάθλιψη, την πραγματική ψυχική νόσο που τελικά είχα. Μέχρι που είπα “Αρκετά!” μετά την τελευταία μου απόπειρα και αποφάσισα να ζήσω τη ζωή μου σα  gay με όλα τα επακόλουθα που ανέγραψα σε παλαιότερη ανάρτηση.

Και ναι. Είμαι gay και out. Και λοιπόν;

Και λοιπόν είναι συνειδητοποιημένος για το τι είμαι, ποιος είμαι και τι θέλω. Δεν παραμυθιάζω τον εαυτό μου και τους άλλους με προκάλυμμα τυχόν φαινομενική ετεροφυλία, ούτε υποδύομαι τον αμφισεξουαλικό προκειμένου να καταλαγιάσω τυχόν ενοχές, όμως καταννοώ την προσπάθεια των γονιών μου να με κάνουν “φυσιολογικό”, προκειμένου να γλιτώσω απο όλα εκείνα τα δεινά που φέρνει η ομοφυλοφιλική ταυτότητα στην ενήλικη ζωή. Δυστυχώς σχετικά με τα δεινά, είναι διαφορετική η θεώρηση που είχαμε.

Σκέφτομαι συχνά τελευταία πως αν ήμουν ετεροφυλόφιλος, αυτή τη στιγμή κατα πάσα πιθανότητα θα ήμουν παντρεμένος με ένα παιδί. Πάντα ονειρευόμουν μια οικογένεια, έτσι όπως δεν την είχα ποτέ. Με δυο παιδιά, τα οποία θα λάτρευα, γιατί πραγματικά, για εκείνους που θέλουν οικογένεια, δεν υπάρχει τίποτα ευτυχέστερο απο το να αγκαλιάζουν το παιδί τους. Να το βλεπουν να μεγαλώνει, να αγωνιούν, να ελπίζουν μα πάνω απο όλα να αγαπούν κάποιον τόσο ανιδειοτελή, αρκεί να μην θεωρούν πως εκείνο είναι προέκταση του ίδιου τους του εαυτού. Μεγαλώνοντας όμως κατάλαβα πως κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό. Και δεν είναι εφικτό απο επιλογή δική μου γιατί αποδέχτηκα την ομοφυλοφιλία μου και πάνω απο όλα δεν τολμώ να φέρω ένα παιδί σε τούτο τον κόσμο, για την ικανοποιήση του εγωϊσμού μου και αργότερα να υποφέρει, έχοντας έναν πατέρα πούστη σε τούτη την κοινωνία.

Σκέφτομαι έντονα να φύγω απο αυτή τη χώρα και αναζητώ χώρες πιο ανεκτικές ως προς τη διαφορετικότητα με την ελπίδα ότι ίσως ζήσω αυτό το όνειρο, όμως η ελπίδα είναι η χείριστη μορφή πόνου. Κι όλα αυτά με κάνουν να σκέφτομαι, τελικά οι gay είμαστε ένα καπρίτσιο της φύσης;

Σκέφτομαι τις σχέσεις μεταξύ μας. Τη δυναστεία του sex, την εφήμερη ηδονή που ξεγελά στιγμιαία τη μοναξιά, τη βραχυπροθεσμία των σχέσεων μεταξύ μας, τα άπειρα profiles και αναλογίζομαι: είναι τελικά αυτή η φύση μας ή απλά κινούμαστε σύμφωνα με τις επιταγές της κοινωνίας που προδιαθέτει αυτού του είδους συμπεριφορές και τρόπο σκέψης;

Γνώρισα ένα gay ζευγάρι απο τον Καναδά το καλοκαίρι οι οποίοι μόλις είχαν παντρευτεί μετά απο πέντε χρόνια σχέση και έκαναν το μήνα του μέλιτος. Μου φάνηκε τόσο ανορθόδοξο στα δικά μου μάτια, έχοντας ζήσει στην ψωροκώσταινα με τις λυσσαλές αναζητήσεις του sex και ένα γελοίο κομιλφιτισμό όμως παρόλ’αυτά σκέφτομαι πως θα ήταν η ζωή μου αν ζούσα σε μια χώρα διαφορετική, όπως η Σουηδία και ο Καναδας. Σίγουρα το σαράκι της παρτόλας λούγκρας δεν έχει εθνικότητα, όμως ο εξωγενής παράγοντας πως θα επηρέαζε τις σχέσεις μεταξύ των ομοφυλόφιλων;

Σιχάθηκα το ανούσιο  sex της καύλας. Προσπάθησα να θυμηθώ με πόσους έχω πηδηχτεί και ειλικρινά έχω χάσει το μέτρημα. Βαρέθηκα τις κουβέντες που ξεκινούν με μια φωτογραφία, stats, cm και τα γνωστά κτλπ όπως τον καλλιγουλισμό της ελληνικής gay πραγματικότητας. Δεν αναφέρομαι στην αντιμετώπιση της κοινωνίας, εκείνη ξέρω να τη διαχειρίζομαι, όμως μου είναι πολύ πιο δύσκολος ο χειρισμός της ίδιας της gay κουλτούρας. Αυτό είμαστε μόνο; Ένα chat, ένα profile, μια χρησιμοποιημένη καπότα και πολλά κιλά ενοχές;

Διαβάζω για κάποιους που έκαναν σχέση και χαίρομαι με αυτή τη διαφορετικότητα, όμως βαθειά μέσα μου σκέφτομαι:Πόσο θα κρατήσει; Και θλίβομαι σκεφτόμενος την κατάληξη των δικών μου σχέσεων. Ίσως τελικά το νομοθετικό πλαίσιο της δέσμευσης να μην είναι κακό γιατί απλά υπενθυμίζει υποσυνείδητα και μη πως υπάρχει κι κάτι άλλο πέρα απο το εγωϊστικό μας πάθος, στο οποίο αφίδωλα θα αφηνόμασταν, «προνόμιο» των gay.

Τελικά, μετά απο τέτοιου είδους διαδρομές του νου, καταλήγω να σκέφτομαι: Πως διάλο το gay σημαίνει : Χαρούμενος;

20 σχόλια:

  1. Πραγματικά ποτέ δεν κατάλαβα γιατί επιλέχτηκε η λέξη gay για να περιγράψει τους ομοφυλόφιλους. Αν επέλεγαν τη λέξη damned ή depressing θα μου έκανε πολύ πιο φυσιολογικό.

    Πάνω σε αυτά που λες, θα συμφωνήσω ότι οι κοινωνικοί παράγοντες προφανέστατα επηρεάζουν τα θέλω και τα πρέπει μας, συνεπώς και τη διάθεση των ομοφυλόφιλων να διατηρήσουν μακροχρόνιες σχέσεις, οι οποίες εξ ορισμού στηρίζονται σε πράγματα πέρα από το σεξ, όπως η οικογένεια, οι κοινωνικές συμβάσεις, οι θεσμοί, κ.α.

    Νομίζω κι εγώ ότι έχουμε δρόμο ακόμα...οψόμεθα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. To θέμα είναι τι κάνουμε στο δικό μας μικρόκοσμο...?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νομίζω κάνεις ό,τι μπορείς και αντέχεις. Προσπαθεί στο βαθμό που νομίζει ο καθένας να είναι συνεπής με τον εαυτό του. Δεν είπε κανείς ότι αυτό είναι εύκολο. Κάνεις τις επιλογές σου και προχωράς βήμα-βήμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ετσι ειναι φιλε μου οπως τα λες εχω την αισθηση οτι εδω η πλειονονοτητα των γκει δυστυχως αναζητα μονο το σεξ με τι μορφη ξεπετας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είναι εναντίον του σεξ απλα θεωρώ πως έχει φτάσει πλέον στο σημείο που διακυβερνά κάθε τι άλλο πια...

      Διαγραφή
  5. Πολύ μεταξύ μας, πάντα το σεξ ήταν κινητήριος πηγή...και πάλι μεταξύ μας ποτέ δεν θα σταματήσει τελείως να είναι (αφήστε που δεν θα έχει γούστο κιόλας). Απλά όταν δεν έχεις κάτι άλλο κοινωνικά εκπορευόμενο να σε φρενάρει λίγο...τότε χάνεται το θέμα! Αν λείπει κάτι αυτή τη στιγμή από τους gay, τότε είναι μάλλον αυτό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι συμφωνώ. Απλά το να είναι κανείς gay δεν είναι μόνο αυτό. Θεωρώ πως όπως όλοι οι άνθρωποι είμαστε πολύπλευροι. Απλά είναι κρίμα να είμαστε μόνο σεξουαλικά όντα ενώ μπορούμε να είμαστε και άλλα πράγματα. Φιλοι, εραστές, αγάπη, αγκαλιά...Είναι όλα όμορφα και δεν καταδικάζω καμία δραστηριότητα αλλά ρε γμτ ασ είμαστε πρώτα Άνθρωποι ...

      Διαγραφή
  6. Μαζί σου εννοείται! Αλλά κι εσύ δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν έχεις βρει ποτέ κάτι τέτοιο. Δηλαδή μια σχέση που δεν βασίζεται μόνο στο σεξ, αλλά σου παρέχει κι άλλα πράγματα σε καθημερινή βάση. Δεν είπαμε να πάτε και για γάμο, αλλά να περνάτε καλά βρε αδερφέ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. "Ίσως τελικά το νομοθετικό πλαίσιο της δέσμευσης να μην είναι κακό γιατί απλά υπενθυμίζει υποσυνείδητα και μη πως υπάρχει κι κάτι άλλο πέρα απο το εγωϊστικό μας πάθος, στο οποίο αφείδωλα θα αφηνόμασταν, «προνόμιο» των gay"

    Ακριβώς. Κάποιοι για να κρατήσουν τα δικά τους προνόμια προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι "προνόμιο" ότι οι σχέσεις μας δεν έχουν καμία κοινωνική υπόσταση. "Μα γιατί να θέλετε γάμους και στεφάνια; Τρελοί είστε να ψάχνετε για δεσμεύσεις;"

    "όμως μου είναι πολύ πιο δύσκολος ο χειρισμός της ίδιας της gay κουλτούρας. Αυτό είμαστε μόνο; Ένα chat, ένα profile, μια χρησιμοποιημένη καπότα και πολλά κιλά ενοχές;"

    Εγώ θα σου πω ότι μπορεί να είμαστε και δύο πράγματα παραπάνω. Πρώτον άνθρωπο που διεκδικούν κοινωνικά το δίκιο τους. Δύσκολοι καιροί για διεκδικήσεις βέβαια, και δυστυχώς στη χώρα που ζούμε όλοι οι αγώνες γίνονται αντικείμενο καπηλείας. Μπορούμε έστω να διεκδικήσουμε την αξιοπρέπειά μας ο καθένας στο μικρόκοσμό του. Εγώ π.χ. είμαι σε φάση να προσπαθήσω να πείσω τους γονείς μου ότι στο μέλλον θα πρέπει να δεχτούν το σύντροφό μου ακριβώς όπως δέχονται τη μνηστή του αδελφού μου. Δεν είναι καμια επανάσταση, αλλά είναι καλύτερα από το να το βουλώνω.

    Το δεύτερο είναι ο πολιτισμός και οι τέχνες που μπορεί να γεμίσουν τη ζωή μας και να είναι κοινωνικά το μόνο συγκριτικό πλεονέκτημα ακόμα και όσων δεν είμαστε τόσο "δημιουργικοί". Είναι κάτι στο οποίο οι ομοφυλόφιλοι πάντα διέπρεπαν και -κακά τα ψέμματα- αν το βγάλεις αυτό τί μένει από την ομοφυλοφιλική ταυτότητα εκτός από τα chat και το σεξ που γράφεις παραπάνω; Δυστυχώς όμως βλέπω τα νεότερα παιδιά να συναγωνίζονται τους ετεροφυλόφιλους συνομήλικούς τους σε αδιαφορία και άγνοια.

    Συγγνώμη για το μακροσκελές σχόλιο και δεύτερη φορά συγγνώμη αν μοιάζει με κήρυγμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. GSH: Συμφωνώ με όσα λες και πραγματικά θαυμάζω την πράξη σου σχετικά με τους γονείς σου. Όμως υπάρχουν εκατοντάδες άλλοι που στρουθοκαμιλίζουν σχετικά με το τι πραγματικά είναι δυσχεραίνοντας τις σχέσεις τους με τους άλλους και όλοι έχουμε γνωρίσει τέτοιους. Δεν τους κατηγορώ, ο καθένας βλέπει διαφορετικά τα πράγματα, ειδικά σχετικά με το coming out, όμως δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι το πότε και αν θαμπορούσα κι εγώ να ζήσω σα Άνθρωπος.

      Διαγραφή
  8. μμμ...βασικα εγω που κινουμαι σε γκει και στρειτ παρεες εχω να πω το εξης :
    η ελλαδα ειναι ενα τεραστιο κρεβατι.Για να μην πω ο κοσμος.Κι αυτο δεν ειναι απαραιτητα κακο-ειμαστε σεξουαλικα οντα.
    Οι ανθρωποι,οπως και εσυ αναφερεις στα ποστ σου,εχουν αναγκη απο κατι παραπανω απο το σεξ.Οποτε γιατι αρκουνται σε αυτο?
    Γιατι η δεσμευση ειναι δυσκολο πραγμα.Απαιτει αυτοεκτιμηση ωστε να πιστευεις οτι εισαι αξιος να αγαπηθεις,κι απαιτει εμπιστοσυνη στον αλλον που εχεις απεναντι σου.
    Αν λειπει κατι απο τα δυο,η πραγματικη επαφη γινεται αντικειμενο φοβου κι απορριψης-ποναει πολυ να σε απορριπτουν αφου εχουν δει τον πραγματικο σου εαυτο.Οποτε,φοραμε μασκες-στρειτ και γκει- και με αυτες σχετιζομαστε μεταξυ μας,ενω μεσα μας νιωθουμε κουφιοι.
    Φυσικα,ατομα οπως οι γκει-τραυματισμενοι απο τους αλλους και καχυποπτοι,αλλα και συχνα με κομπλεξ κατωτεροτητας ως αποτελεσμα κακομεταχειρισης,φοβομαστε την επαφη σα το διαολο.Αλλα αυτο δεν αφορα τους παντες-ευτυχως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Aizen δεν λέω ότι είναι αποκλειστικά φαινόμενο των gay, απλά ως γκέι το εντοπίζω εκεί που με αφορά άμεσα. Απο την άλλη υπάρχει μια ειδωπειός διαφορά. Στους ετεροφυλόφιλους υπάρχει ο παράγωντας της γυναίκας με όλες τις κοινωνικοπολιτιστικές εκτάσεις που επιφέρει, γεγονός που αυτόματα διαφοροποιεί αυτό το φαινόμενο απο τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις μεταξύ ανδρών. Όπως και να το κάνουμε οι άνδρες είναι πιο επιρρεπείς και φιλήδονοι στις απολαύσεις της σάρκας. Βάλε τώρα δυο άντρες μεταξύ τους κι έχεις τον καταλύτη των ομοφυλοφιλικών σχέσεων. παράλληλα αυτή η "ανεκτικότητα" της σύγχρονης κοινωνίας δεν επηρρεάζει παραγωγικά αυτού του είδους δεσμεύσεις, καθώς ανέπτυξε κάθε αλλοτροίωση των σχέσεων, σε σχέση με παλαιότερες εποχές, πιο συντηρητικές και με κάποιες αρχές που παρά τα όποια προβλήματα που προκαλούσε, βοήθησε στην ανάπτυξη πιο ειλικρινών και μακροχρόνιων σχέσεων με παράδειγμα ιστορικούς gay έρωτες ανά τους αιώνες.

      Διαγραφή
  9. Ναι αλλά σκέψου ότι και ένας στρ8 όλα αυτά σκέφτεται πριν παντρευτεί, πριν κάνει σχέση, πριν κάνει παιδιά, μπορεί όχι για τους ίδιους λόγους που τα σκεφτόμαστε εμείς, αλλά τα σκέφτεται.. όλοι κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος..
    Σίγουρα το περιβάλλον είναι από τους μεγαλύτερους διαμορφωτές (!) του χαρακτήρα του ανθρώπου, αν ήμασταν Ζουηδία, ίσως να ήταν καλύτερα τα πράγματα, ενώ αν ήμασταν Πακιστάν να ήταν χειρότερα..
    ""Ίσως τελικά το νομοθετικό πλαίσιο της δέσμευσης να μην είναι κακό γιατί απλά υπενθυμίζει υποσυνείδητα και μη πως υπάρχει κι κάτι άλλο πέρα απο το εγωϊστικό μας πάθος, στο οποίο αφείδωλα θα αφηνόμασταν, «προνόμιο» των gay" συμφωνώ..
    Ε μην το λες, μια χαριτομενιά την έχουμε! χαχαχαχα! Καλημέρα!
    Όταν αρχίζω και τα σκέφτομαι όπως έκανες εσύ με αυτό το ποστ.. προσπαθώ να τα βγάλω από το μυαλό μου, με χαλάνε.. !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Απο χαριτομενιές άλλο τίποτα Ηφαιστίωνα!

      Διαγραφή
  10. Ένα chat, ένα profile, μια χρησιμοποιημένη καπότα και πολλά κιλά ενοχές είσαι αν εσύ επιλέξεις να είσαι αυτό ή αν απλά αφήσεις τον εαυτό σου να καταλήξει αυτό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προσωπικά το έχω δει απο πάρα πολλές απόψεις πια...

      Διαγραφή
  11. Μια λέξη δεν σημαίνει πάντα ένα πράγμα :) Όπως και για ένα πράγμα έχουμε πολλές λέξεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι ωραίο να διαβάζεις τέτοιους προβληματισμούς στον ελληνικό γκέι χώρο. Πριν χρόνια όταν τα έλεγες αυτά σου απαντούσαν οι διάφοροι "γκεοπατέρες" της εποχής ότι είσαι κρυφή και ότι έχεις ενοχές!!!

      Η απάντησή μου είναι απλή: αυτό που αποκαλείς "ελληνική γκέι κουλτούρα" είναι παντελώς αφύσικο. Όπως λέει κι ο στίχος: άγονη πλήξη μιας ζωής δίχως έρωτα. Δεν μπορεί κάποιος να ζει πηγαίνοντας από ξεπέτα σε ξεπέτα. Η συντροφικότητα είναι έμφυτη ανάγκη σε όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού. Πιστεύω ότι πολλοί γκέι επιλέγουν αυτό τον τρόπο ζωής επειδή απλούστατα είναι πιο εύκολος. Αυτό δε σημαίνει ότι είναι έτσι εκ φύσεως. Γι' αυτό είναι σωστή η επισήμανση ότι ρόλο παίζει το κοινωνικό περιβάλλον. Όσο πιο καταπιεστικό είναι αυτό, τόσο περισσότερο τείνει ένας γκέι να είναι "παρτόλα λούγκρα". Όσο η καταπίεση μειώνεται, τόσο τα πράγματα προοδεύουν. Άλλωστε και στην Ελλάδα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Το chat και το profile είναι σίγουρα πρόοδος σε σχέση με τη δεκαετία του '80, δηλαδή 25 χρόνια πριν μόνο, όταν οι γκέι τρέχανε στα πάρκα για να βρούνε άνδρα, πηδιόντουσαν με ...ό,τι τύχαινε και βέβαια αποδεκατιζόντουσαν από τη μάστιγα του AIDS.

      Μια τελευταία επισήμανση: η καταδυνάστευση των ζωών μας από το σεξ καλλιεργήθηκε στη δεκαετία του 2000 εν είδει μιας ψευδεπίγραφης σεξουαλικής "απελευθέρωσης" και είναι κατά την άποψή μου σύμπτωμα μιας εποχής χρεοκοπημένων ιδανικών και έκπτωτων αξιών. Θεωρητικά και λογικά τώρα με την κρίση θα αναγκαστούμε όλοι να επανατοποθετηθούμε απέναντι σε πολλά "δεδομένα" της ζωής μας κι ένα από αυτά είναι και η αντίληψη ότι το κενό μέσα μας μπορεί να γεμίσει με το συχνό ευκαιριακό σεξ, όπως μας πλάσαραν όλα αυτά τα χρόνια. Τέλος πάντων, αυτό είναι ένα φαινόμενο που αφορά όλους τους ανθρώπους, είτε είναι γκέι είτε στρέιτ.

      Κλείνω με μια αισιόδοξη σκέψη: υπάρχει κάποιος εκεί έξω για όλους μας :)

      Διαγραφή
    2. Δώρε, Καλώς σε βρήκα.
      Για να μαι ειλικρινής, δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι το 2000 θα σήμαινε και μια σεξουαλική επανάσταση. Για μένα θεωρώ ότι τότε, λόγω της εισόδου του ιντερνετ στη ζωή του νεοέλληνα, έκανε το σεξ πιο εύκολο και προσβάσιμο σε αντίθεση με παλιότερες εποχές, όπου ναι μεν υπήρχε και πάλι η ευκαιριακή αναζήτηση του, αλλά παράλληλα, κάτι ο φόβος κάτι οι αρχές, ωθούσαν τους ανθρώπους σε μια πιο ουσιαστική επαφή.

      Είναι γεγονός πως οι gay της εποχής αυτής βιώνουμε μια σχετική ελευθερία. Το θέμα είναι πως την καπιλευόμαστε, δίχως τιμή, δίχως όρια.

      Όσον αφορά το ότι υπάρχει κάποιος εκεί έξω για κάθε έναν, είναι μια ρομαντική σκέψη που ακόμα με κρατά ζωντανό, αν και πολλές φορές επιχείρησα να τη σκοτώσω, καθώς η ελπίδα γίνεται εύκολα λεπίδα και σου σκίζει την καρδιά.

      Ευχαριστώ για το ουσιαστικό σχόλιασμό.

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...