Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

Εξομολογήσεις ενός Ανδρός εκδιδόμενου


«Λένε ότι το αρχαιότερο επάγγελμα είναι η πορνεία και ότι είναι εύκολο χρήμα. Εγώ απλά λέω ότι είναι γρήγορο χρήμα.» Αυτή ήταν η πρώτη κουβέντα που θυμάμαι απο τον Α, στην οποία συμπλήρωσε: «Αν και ο χρόνος για να τα πάρεις  είναι πολύ σχετικός. Εκείνο το λεπτό, το μισάωρο, η ώρα μπορεί να περάσει βασανιστικά αργά.»

Ο Α. (είναι ;), ήταν escort. Τουλάχιστον αυτός είναι ο όρος που ξέρω για τους άντρες, οι οποίοι έναντι χρήματος προσφέρουν σεξουαλική υπηρεσία σε άλλους άντρες. Ακούγεται ωραιοποιημένο σε σχέση με τη λέξη «πουτάνα», «πόρνη» που υπάρχει αντίστοιχα για τις γυναίκες στο ελληνικό λεξιλόγιο φέρνοντας στο νου των gay χλίδα, πολυτέλειες, ακριβά ξενοδοχεία και όλα εκείνα των οποίων είμαστε δέσμιοι σήμερα. Έχω ακούσει πολλούς να μου λένε ότι θα ήθελαν να γίνουν  escort. «Έχω τα προσόντα, καυλώνω εύκολα, γουστάρω το sex. Τώρα να βγάλω και κάνα φράγκο δεν με χαλάει.», είναι η κλασσική διατύπωση, που όταν την ακούω με κάνει και διερωτώμαι: Ποιος είναι χειρότερος; Αυτός που το σκέφτεται ή αυτός που το πράττει;

«Ήμουνα πιτσιρικάς, ζούσα μόνος στη Θεσαλλονίκη. Η μάνα μου είχε πεθάνει και θα με πετάγανε απο το σπίτι που μέναμε. Πολλά τα νοίκια που χρωστάγαμε. Μια μέρα καθώς γυρνούσα σπίτι με τα πόδια με πλησιάζει ένας και μου λέει να με πάει μια βόλτα με το αυτοκίνητο. Κόλωσα. Όταν όμως μου είπε πως θα μου έδινε λεφτά αν του ‘παιρνα και μια πίπα, σκέφτηκα πως θα γύριζα σε ένα άδειο σπίτι και θα κοιμόμουν  νηστικός για άλλο ένα βράδυ. Το στομάχι μου πόναγε, το θυμάμαι ακόμα, σε ξευτιλίζει η πείνα, πολύ. Εκείνο το βράδυ έφαγα πέντε πίτες απανωτές, σε ένα σουβλατζίδικο στου Βαρδάρη. Τις ξέρασα όμως μετά. Δεν ξέρω αν ήταν η βουλιμία που με έκανε να βγάλω όλα όσα είχα φάει ή αν ήταν το τι είχε προηγηθεί για να τις αγοράσω. Απο τότε δεν ξανάφαγα σουβλάκια. Η μυρωδιά τους και μόνο μου ανακατεύει το στομάχι.»

Την Πείνα είχε στείλει η θεά Δήμητρα στον Ερισύχθωνα, ως τιμωρία για την ύβρη του κι εκείνος τελικά κατασπάραξε τον ίδιο του τον εαυτό προκειμένου να την κορέσει. Άτιμο πράγμα η Πείνα. Την έχετε νοιώσει ποτέ;

«Κάνω αυτή τη δουλειά πολλά χρόνια. Αν και δεν είμαι σίγουρος αν αυτή καθαυτή η απασχόληση είναι που το κάνει να φαίνονται πολλά καθώς όπως βλέπεις είμαστε σχεδόν συνομήλικοι. Έχω πάρει εκατοντάδες άντρες και στο  sex πίστεψε με, έχω κάνει πολλά. Είναι απίστευτο το τί διαστροφή κρύβει ο άνθρωπος μέσα του, πόσα απωθημένα, τόσο που με κάνει και σκέφτομαι αν τελικά υπάρχει νορμάλ sex. Ηλικίες; Δεν υπάρχουν όρια. Απο τον πιτσιρικά μέχρι το γέρο, αν και οι περισσότεροι όπως καταλαβαίνεις είναι γέροι. Κανένας δεν θέλει τις γριές αδελφές, μονάχα κάτι γεροντόφιλοι, αλλά κι αυτοί δεν είναι αρκετοί. Και οι γριές μεταξύ τους; Σιγά μην την βρούνε μεταξύ τους. Όλοι θέλουν τη νέα σάρκα. Το σφιχτό κώλο, το δυνατό καυλί και όσο πιο πιτσιρικάς δείχνεις τόσο το καλύτερο. Νομίζουν ότι πηδάνε το γιο τους, το ανήψι τους, το γείτονα τους. Όσο πιο κοντά είσαι στη φαντασίωση τους τόσο καλύτερα πληρώνουν.

Υπάρχουν και οι άλλοι που έχουν διπλή ζωή. Παντρεμένοι, με παιδιά. Για ένα γρήγορο στο πίσω κάθισμα, γιατί δεν πάνε σε ξενοδοχείο μη και τους πάρει κάνα μάτι. Και στριμώχνεσαι ανάμεσα στο παιδικό καθισματάκι και το χειρόφρενο. Αυτοί είναι εύκολοι. Δε κάνουν παζάρια. Πληρώνουν για να ξεκαυλώσουν και γυρνούν μετά χορτάτοι στο σπίτι τους, φιλάνε τη γυναίκα τους, παίρνουν το παιδί τους αγκαλιά και κοιμούνται στο διπλό τους κρεββάτι μέχρι που η καύλα τους θα βαρέσει πάλι κόκκινο.

Οι χειρότεροι όμως είναι εκείνοι που κουβαλάνε τη θλίψη μέσα τους. Τους καταλαβαίνω απο τα μάτια. Αυτοί θέλουν κουβέντα, να τους ακούς, να νοιώσουν για μια ώρα ότι δεν είναι μόνοι τους. Κάνεις το φίλο, τον εραστή, τον γκόμενο, τον χαμένο όμως στο τέλος σε πηδάνε χειρότερα απο όλους. Η θλίψη τους γίνεται οργή, γιατί κατάντησαν να σε πληρώνουν ώστε να ξεγελάσουν την μοναξιά τους και πίστεψε με δεν έχει να κάνει με το ποιος βάζει την πούτσα του στον κώλο του αλλουνού, όπως και να ‘χει εσύ γαμιέσαι».

Μια μέρα σκεφτόμουν πόσες εφήμερες γνωριμίες έχω κάνει. Σχέσεις της μιας βραδιάς, για την καύλα, για τις λευκές νύχτες. Έχω χάσει το μέτρημα πια. Τι μένει μετά; Ο καθένας αποκομίζει αυτό που φυλάει μέσα του, μέχρι την επόμενη φορά. Την επόμενη μέρα, εβδομάδα, μήνα. Κοιτάω τα επώνυμα παπούτσια που αγόρασα σε μια κρίση καταναλωτισμού, αφόρετα είναι ακόμα. Αγοράζουμε για να γεμίσουμε το κενό που έχουμε μέσα μας.

«Τώρα ζω μόνος σε ένα σπίτι. Δεν είναι δικό μου, με ενοίκιο είναι. Έχω κάποια λεφτά στην άκρη, αλλά φεύγουν τα άτιμα. Δεν πεινάω αλλά πάντα θυμάμαι την Πείνα. Δεν κάνω ψωνηστήρι στους δρόμους πια. Που και που σε κάνα μαγαζί, αλλά περισσότερο δουλεύω στο ίντερνετ. Με αγγελίες. Έχω και κάποιους στάνταρ. Γνωρίζω πολλά παιδιά που κάνουν αυτή τη δουλειά. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους, αλλά όλοι με κίνητρο το χρήμα. Εύκολο χρήμα λένε πολλοί. Όσοι το λένε δεν την έχουν κάνει πολύ καιρό τη δουλειά. Περιστασιακά, για το χαβαλέ, για κάνα δυο χρόνια. Κι όλοι αυτοί έχουν ένα σπίτι, μια οικογένεια αλλά είναι το γρήγορο χρήμα που λέω. Για αυτό και κανένας δεν έχει κάτι στην άκρη, όσο γρήγορα τα βγάζεις άλλο τόσο εύκολα φεύγουν. Λίγοι είναι οι ξύπνιοι κι εγώ δεν είμαι ένας απο αυτούς. Νομίζεις πως θα είσαι για πάντα νέος κι όμορφος; Γελιέσαι. Εγώ ήδη κρύβω τα χρόνια μου όταν με ρωτάνε πόσο είμαι. Είπαμε όσο πιο μικρός τόσο πιο πολλά. Ξέρω πως είναι το πρόσωπό μου, απο τις σπάνιες φορές που κοιτάζομαι στον καθρέφτη, χωρίς τη ματαιοδοξία να με αντικρίζει. Σκέφτομαι πως θα καταντήσω στο μέλλον. Που θα καταντήσω. Αλλά δεν το σκέφτομαι πολύ. Δεν το αντέχεις ρε φίλε, πως το λένε. Μονάχα μέχρι αύριο σκέφτομαι και αυτό πάει πολύ.»

Τα όνειρα μου κρεμμασμένα σε κόκκινη κλωστή, ταλαντεύονται σαν αιολικοί μελωδοί, ανάμεσα στο σήμερα και το αύριο, κάτω απο το βάρος του χθές. Πόσο να αντέξουν;

«Ήθελα να γίνω χορευτής μικρός. Αλλά θέλει φράγκα για να το κάνεις. Κι όταν τα έβγαλα, ξέχασα πως χορεύουν. Πηγαίνω καμιά φορά στη Λυρική και τους βλέπω, μόνος. Ποιός θα ερχόταν παρέα μαζί μου; Σκέφτομαι πως θα ήταν αν ήμουν στη θέση τους και δεν χόρευα σε ξένα κρεββάτια. Εκείνες τις μέρες δεν παίρνω κανέναν πελάτη. Μετά κατεβαίνω την Ερμού και χαζεύω τον κόσμο. Θυμάμαι κάποια Χριστούγεννα, μπήκα στην Καπνικαρέα κι έκατσα εκεί όλο το βράδυ. Έκλαιγα. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί θυμόμουν κάποια Χριστούγεννα με τη μάνα. Τα τελευταία Χριστούγεννα που περάσαμε μαζί, πριν χάσει τελειώς τα μαλλιά της. Τι θα σκεφτόταν για μένα αν ζούσε; Ίσως να με καταλάβαινε. Το μοναδικό άτομο που θα με καταλάβαινε πιστεύω. Άλλωστε κι εκείνη είχε περπατήσει τον ίδιο δρόμο. Τον πατέρα μου δεν τον γνώρισα ποτέ. Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω.»

Είναι εύκολο να κατηγορούμε τους άλλους. Να τους ξεφωνίζουμε. Προσωπικά ξεφωνίζω πρώτος τον εαυτό μου γιατί οι μετέπειτα πληγές των άλλων παύουν να πονούν, όπως όταν είπα στον εαυτό μου πως είμαι πούστης. Όσες φορές κι αν το άκουσα δεν μου κανε τίποτα. Θύματα είμαστε του ίδιου μας του εαυτού.

«Έλα τώρα, μην με κοιτάς με αυτό το βλέμα. Δεν είμαι θύμα κανενός. Δεν με υποχρέωσε κανένας να πάρω αυτό το δρόμο. Το ξέρεις ότι υπάρχουν γυναίκες που τις αναγκάζουν να γίνουν πουτάνες; Εγώ αυτές τις λέω Αγγέλους στην κόλαση της γης. Μια τέτοια με έσωσε όταν με πετάξανε αιμόφυρτο τότε που έκανα ψωνηστήρι. Με γαμήσανε τρεις και με δείρανε για την πλάκα τους. Με φτύσανε, με χαράξανε με ένα  μπουκάλι μπύρας, έχω ακόμα την ουλή στην πλάτη. Τη βρίσκουν sexy μου λένε όλοι. Τους καυλώνει ρε συ, το ξέρεις; Όμως κανένας δεν με ρώτησε πως την απέκτησα. Μονάχα ένας που δεν με πλήρωσε, αλλά αυτός είναι μια άλλη ιστορία. Όπως και να έχει εγώ έφταιγα που την απέκτησα»

Κοιτάζω μια ουλή στο χέρι και μια στο στήθος που έχω. Κοιτάζω βαθύτερα και βρίσκω κι άλλες. Ποιες πονούσαν περισσότερο; Ποιος τις χάραξε; Πλέον σημαδεύω το σώμα μου με σύμβολα, σα τους ρούνους για τη δύναμη τους και πορεύομαι πολλές φορές άσκοπα σε σκοτεινά μονοπάτια ελπίζοντας να βρω διέξοδο απο το σκοτάδι.

«Ναι, θα θελα να ζήσω έναν Έρωτα. Να ερωτευτώ, να με ερωτευτούν. Όχι έτσι όπως ερωτεύονται οι άνθρωποι τη νύχτα. Δεν έχω κάνει ποτέ έρωτα. Πιστεύω όμως ότι έχει διαφορά απο το sex. Πιστεύω πως όταν το κάνω θα καταλάβω τη διαφορά. Όμως αλήθεια ποιος θα έκανε έρωτα μαζί μου; Είμαστε πλάσματα ξεγελασμένα απο την αντανάκλαση του καθρέφτη. Ο καθρέφτης δεν δείχνει τίποτα το βαθύτερο. Οι άνθρωποι πάψαμε να βλέπουμε με τα μάτια. Αντί αυτά έχουμε καθρέφτες στις κόγχες. Ίσως για μένα να είναι και καλύτερα έτσι, γιατί βαθύτερα, δεν έχω τίποτα καλύτερο. Ότι καλό συγκεντρώνω φαίνεται στο είδωλο μου, όσο κρατάει ακόμα.»

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου...

«Για πόσο θα συνεχίσω να πουλιέμαι; Δεν ξέρω πραγματικά. Δεν ξέρω και τι άλλο θα μπορούσα να κάνω. Με τι προσόντα άλλωστε; Κάποιοι έχουν βρει από ένα πουρό που τους σπίτωσαν. Ζούνε μια φαινομενική ευτυχία. Τους περιφέρουν αμφότεροι σα λείψανα σε λειτανεία. Είναι όμως ζωή αυτή; Και για πόσο; Ο γέρος θα σε αλλάξει για κάποιον νεότερο, εφόσον αντέχει η τσέπη του. Αν δεν αντέχει, θα φύγεις εσύ για κάποιον άλλον, αλλά για πόσο θα το κάνεις; Είπαμε δεν είμαστε νέοι και όμορφοι για πάντα. Κι όσα χρόνια κι αν κόψεις κάποια στιγμή φαίνονται στη φάτσα σου. Εμένα φαίνονται πια στα μάτια, το βλέπεις έτσι δε είναι; Με αναγνωρίζεις φίλε μου και δεν φοβάσαι. Κάτι έχουμε κοινό εμείς οι δύο»

Μια πουτάνα στη Θεσσαλονίκη, όταν τη ρώτησα γιατί κάνει αυτή τη δουλειά μου απάντησε: Σε αυτή τη ζωή γαμιέσαι ή στο σώμα ή στην ψυχή. Εγώ επέλεξα το πρώτο.

«Ωραίο τραγούδι αυτό. Tango. Θέλει δύο κι αυτό. Υπάρχει και στο flamenco tango, με τη διαφορά ότι χορεύεται solo. Φοράς τις μπότες σα κι αυτές που έχεις και χτυπάς τα καρφιά στο ξύλο, φτιάχνοντας το δικό σου ρυθμό. Δεν έχεις μάθει ακόμα; Θα σου συνιστούσα να μάθεις. Έχει το ίδιο μελαγχολικό σκοπό του ίδιου πάθους, μόνο που χορεύεις μόνος. Τις δικές μου μπότες τις πέταξα. Ούτε αυτό δεν μπορώ να χορέψω πια. Γιατί το λέω; Μάλλον γιατί έχω χάσει περισσότερα απο ότι εσύ. Χορεύω μονάχα σε φαύλους κύκλους, σα τα πρεζόνια. Ναι ξέρω κι απο drugs. Τι κι αν άλλαξε ο χρόνος; Μια νεα αρχή, λες;» και μειδιάζει.

«Ίσως συναντηθούμε ξανά στο μέλλον, ίσως κι όχι. Εγώ θα σκέφτομαι μέχρι τότε ότι έκανες μια νέα αρχή κι εσύ το ίδιο για μένα. Σύμφωνοι; Και  με αυτή τη σκέψη, ίσως θα ήταν καλύτερα να μην ξανασυναντηθούμε ποτέ.»

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν τον Α. Και ακόμα σκέφτομαι τις αρχές που υποσχεθήκαμε ο ένας στον άλλον.






6 σχόλια:

  1. πολυ θλιβερη ιστορια...
    οσο για τους/τις ιεροδουλες δε κανουν τιποτα κακο σεξ κανουν.Ας ξεφυγουμε απο την πουριτανικη σταση οτι το σεξ πρεπει να ειναι στα πλαισια μονογαμικης σχεσης καθαγιασμενης βεβαια απο την εκκλησια.Υπαρχουν συγκεκριμενοι λογοι για αυτες τις ιδεες γκουχου-ελεγχος της κοινωνιας-γκουχου.

    οσο για την κακη θεση των ιεροδουλων στην κοινωνια,αφορα την ενοχοποιηση του σεξ και της ηδονης απο την εκκλησια.ετσι με το να μισουμε τους ιεροδουλους(που πηδουσαμε χθες το βραδυ) νιωθουμε πιο ''εναρετοι''
    Σε αλλες κοινωνιες οπως η ρωμαικη οι εταιρες ειχαν σεβαστη θεση και εξουσια.Γιατι τοτε το σεξ δεν ειχε ενοχοποιηθει(ακομα).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν είναι "έυκολο" χρήμα. Κάθε άλλο...

    Η περίπτωση στην οποία αναφέρεσαι όμως, ξεκίνησε από πραγματική ανάγκη και τις ατυχίες της ζωής.

    Δυστυχώς υπάρχουν και περιπτώσεις παιδιών που το κάνουν απλά γιατί δεν θέλουν να πιάσουν μια κανονική δουλειά. Ή για τα ναρκωτικά. Ή γιατί είναι γκέι και τους έχουν μεγαλώσει με την πεποίθηση ότι δεν αξίζουν για τίποτα. Εκτός απο το κορμί τους που φροντίζουν να εξαργυρώσουν για όσο καιρό μπορούν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αρκετά σκληρή ιστορία.. Ακόμα περισσότερο γιατί ο Α. φαίνεται να έχει πείσει τον εαυτό του ότι του αξίζει αυτό που έχει ζήσει τόσα χρόνια και ενώ θα συμφωνήσω ότι αυτά που γίνονται σε εμάς και γύρω μας, όπως τον ξυλοδαρμό που είχε, καθορίζουν πλευρές του χαρακτήρα μας που θεωρώ ότι είναι αρκετά σημαντικό, δεν πιστεύω ότι πρέπει να δεχτούμε ότι το αξίζαμε κιόλας επειδή είμαστε "κακοί" άνθρωποι..

    Καλή Χρονιά να έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Συγκλονιστικό.
    Τι σχόλιο να κάνω, καλύτερα να σωπάσω..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...