Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

Το Τραγούδι των Ημερών



Η πρώτη ανάμνηση που έχω απο Χριστούγεννα είναι πριν απο  πολλά χρόνια. Πρέπει να πήγαινα πρώτη Δημοτικού, ίσως και Νηπιαγωγείο. Οι περισσότεροι ίσως να θυμάστε τα Χριστούγεννα σε πιο μικρή ηλικία και για να σας λύσω την απορία, όχι δεν είμαι κανένας καθυστερημένος,απλά εκεί που μεγάλωσα δεν γιορτάζαν τα Χριστούγεννα.

Στο σπίτι που μεγάλωσα υπήρχε ένα ημερολόγιο τοίχου. Τα κλασσικά με μια φωτογραφία στο κέντρο και απο κάτω οι μέρες του μήνα με τις  αργίες και τις εορταστικές μέρες της χώρας σημειωμένες με κόκκινο. Κάθε μέρα ξυπνούσα στις έξι και πήγαινα στον τοίχο, σκαρφάλωνα σε μια καρέκλα και κοίταζα να δω μήπως η ημέρα ήταν σημειωμένη με κόκκινο, άρα δεν θα χρειαζόταν να πάω σχολείο. Στις 25 Δεκεμβρίου λοιπόν ανέβηκα στην ίδια καρέκλα και είδα ότι η μέρα ήταν σημαδεμένη με κόκκινο. Δεν θα πήγαινα στο σχολείο! σκέφτηκα περιχαρής και πήγα κατευθείαν να βγάλω τη στολή.

Η ώρα περνούσε και με φώναξαν να φύγω για το σχολείο όπου τους απάντησα ότι σήμερα είναι αργία, δεν έχουμε σχολείο, το ημερολόγιο ήταν κόκκινο. Ανεβαίνει λοιπόν η κηδεμόνας μου πάνω, βλέπει το ημερολόγιο και μου λέει πως η σημερινή μέρα δεν είναι αργία. Εγώ επέμενα πως εφόσον είναι με κόκκινο η ημέρα, είναι αργία άρα δεν έχουμε σχολείο. Τότε έφαγα μια σφαλιάρα και μου είπαν πως είναι αργία για τους ξένους, όχι για μας. Άλλαξα και πήγα σχολείο μες τα κλάμματα για την αδικία που οι ξένοι δεν θα πήγαιναν σχολείο εκείνη τη μέρα, ενώ εγώ έπρεπε να πάω. Μετέπειτα κατάλαβα πως έκλαιγα για τη σφαλιάρα.

Αργότερα στην Ελλάδα έπαψα να πηγαίνω σχολείο στις 25 Δεκεμβρίου, έγινα απο εκείνους τους «ξένους», που τότε μου φαντάζονταν τόσο μακρινοί και άγνωστοι, όμως η σχέση μου με τα Χριστούγεννα δεν αποκαταστάθηκαν ποτέ. Το δέντρο στο σπίτι στολιζόταν για κάποια χρόνια, περισσότερο γιατί έπρεπε, εφόσον ήταν Χριστούγεννα, καθώς η μητέρα μου προσπαθούσε να ισοβαθμίσει τα χρόνια της απουσίας της μιμούμενη ευτυχισμένες οικογενειακές στιγμές θαλπωρής όπως έβλεπε στην τηλεόραση. Τι να έκανε κι εκείνη, της ήταν ξένα όλα αυτά. Ο πατέρας μου απο την άλλη ήταν τελείως αδιάφορος για όλα αυτά, σημασία για εκείνον είχαν άλλα. Το μοναδικό σημείο αναφοράς των εορτών ήταν μονάχα η αυξημένη δουλειά λόγω των ημερών και το οικογενειακό τραπέζι ανήμερα, γιατί έτσι έπρεπε.

Με τα χρόνια η μητέρα μου έπαψε να στολίζει το δέντρο κι έμεινε καταχωνιασμένο στο πατάρι ενώ εξακαλουθούσαμε να πηγαίνουμε στο οικογενειακό τραπέζι, μέχρι που κι εκείνο σταμάτησε. Αργότερα έπιασα δουλειά και τις Παραμονές δούλευα πυρετωδώς ενώ ανήμερα καθόμουν στο σπίτι παρέα με ότι είχε η κάβα περιμένοντας καρτερικά πότε θα περάσει και η Πρωτοχρονιά. Διπλό το χτύπημα των ημερών.

 Φέτος λόγω αεργίας και ανεργίας δεν δούλευα, οπότε δεν υπήρχε καν κάποιο σημείο αναφοράς των εορτών, όμως είχα υποσχεθεί πως θα μαγείρευα για μια φίλη που είχε εχθές τη εορταστική της γιορτή. Θα ήταν το δώρο μου για εκείνη. Θα ψώνιζα, θα μαγείρευα και εκείνη θα άνοιγε το σπίτι της, για τους φίλους της, για τη χαρά της οικογένιας, για να περάσει καλά και ειλικρινά χαιρόμουνα που πέρασε καλά, άλλωστε αποτέλεσε το δικό μου σημείο αναφοράς για τα φετεινά Χριστούγεννα, που πέρασαν κι αυτά. Άντε θα περάσει και η Πρωτοχρονιά σε λίγο.

Οι φίλοι μου ξέρουν πως τις γιορτές αρνούμαι να πηγαίνω στα οικογενειακά τραπέζια και τις μαζώξεις τους. Προτιμώ να μένω μόνος και αυτό διότι νοιώθω κάπως σα παράσιτο οικογενειακής ευτυχίας. Οι γιορτές είναι για μένα οικογενειακή υπόθεση, με κάθε μορφή οικογένειας που μπορεί να έχει ο καθένας. Ίσως σφάλλω ή ίσως να έχω εξιδανικεύσει μέσα μου τόσο πολύ αυτό το θέμα, που απο τη στιγμή που ο ίδιος δεν το έχω, αρνούμαι να ζω με ημίμετρα και να συντηρούμαι απο  την συναισθηματική φιλευσπαλχνεία των ημερών. Κάτι σα τους άστεγους που θυμόμαστε στις γιορτές.

Μεγάλωσα, αρνούμενος αυτό που δεν είχα ή δεν μπορούσα να αποκτήσω.

Επιβίωσα αμπαρώνοντας τον εαυτό μου, ντύνοντας τον με τραχιά τομάρια, γιατί έτσι τίποτα δεν μπορεί να τον πληγώσει.

Και κάπου κάπου, ψάχνω τον εαυτό μου, κάτω απο τις σκλήθρες που φόρεσα. Σα ένα βράδυ που προσπάθησα να κλάψω, για να θυμηθώ πως γίνεται, πως είμαι ακόμα άνθρωπος.

Περιέφερα το γυμνό μου σαρκίο σε αμέτρητα αγκάθινα μονοπάτια, για να αποκτήσω ανοσία σε αυτό που δεν έχω.  Στείρωσα κάθε ελπίδα και ευνούχισα κάθε όνειρο και ναι είμαι ακόμα ζωντανός. «Είμαστε ακόμα ζωντανοί...», έγραψα στο σχολιασμό ένος μπλόκερ που διαβάζω τις τελευταίες ημέρες, όμως σκέφτομαι... «Είμαστε; Και για πόσο;»

Απλά είναι Το Τραγούδι των Ημερών που ακούγεται τόσο έντονα, όσο κι αν κλείνω τα αφτιά μου, όσο κι αν βάζω το ράδιο στη διαπασών για να προκαλέσουν παράσιτα κι όμως εκείνο τριβελίζει μέσα στο μυαλό μου. Μιλάει για κάλαντα, για ένα δέντρο στολισμένο, για ένα σπίτι πλημμυρισμένο απο μυρωδιές ζάχαρης και βανίλιας, καθώς δυο ζευγάρια πόδια ακολουθούν τους ρυθμούς ενός Piazzolla και μια Simone τραγουδά “I put a spell on you”.

“Καθώς μεγαλώνουμε γινόμαστε κακομαθημένοι μέσα στη μοναξιά μας” μου μετέφερε ένας φίλος. Μονάχα που μεγαλώνει κι εκείνη, μετουσιώνεται μέσα μας και σιγά σιγά γίνεται Εγώ. Ίσως είναι κι αυτός ένας τρόπος άμυνας, το μυαλό του ανθρώπου παίζει περιέργα παιχνίδια προκειμένου να επιβιώσει το σώμα κι επιβιώνει κάθε Χριστούγεννα, κάθε γιορτή.

Γράφω ενυπόγραφα στο blog μου, σα επιστολές σε άδειο μπουκάλι, πεταμένο στη θάλασσα. Το internet είναι κι αυτό μια θάλασσα. Τυχαίνει να να διαβάζουν το blog διάφοροι γνωστοί και φίλοι κατά καιρούς, οπότε δράττομαι την ευκαιρία να τους πω, πως δεν επιζητώ την συμπόνοια τους. Λαθρεπιβάτης στην ευτυχία άλλων δεν γίνομαι, απλά τους εξηγώ το λόγο της απουσίας μου, των αναπάντητων κλήσεων και γιατί προτιμώ τη μοναξιά μου απο αυτούς. Αλοίμονο, πήρα αρκετά placebo στη ζωή μου για να γίνουν κι οι φίλοι ένα από αυτά. Απλά αφαιρώ τη μάσκα, γιατί η ζωή δεν είναι μονάχα σκηνή. Δεν είμαι πάντα ο καραγκιόζης της παρέας, ο gay που πρέπει να είναι χαρούμενος, ο φίλος που θα τρέξει δεξιά κι αριστερά, ο επαγγελματίας που πρέπει να είναι άψογος. Είμαι κι Εγώ.

Το πλάσμα που επιβιώνει προσαρμοστικά στις συνθήκες. Που αναπτύσει τις δικές του άμυνες, που φοράει μάσκες και τις αλλάζει αλλά λίγοι έχουν δει τι κρύβεται απο κάτω, τόσο που ξέχνάει και το ίδιο. Απλά είναι Το Τραγούδι των Ημερών που τρυπάει τα μύχια της ψυχής μου και με κάνει να αντικρίσω τον Εαυτό μου στον καθρέφτη ξεγυμνώνοντας τον άφοβα μπροστά σε όλους κι αυτό, γιατί είμαστε τόσο συνηθισμένοι να βλέπουμε με τα μάτια και όσα εκείνα μπορούν να δουν.

Μη με λυπάστε. Δε ζητάω τη συμπόνοια κανενός. Οι γιορτές θα περάσουν και Το τραγούδι των Ημερών θα κοπάσει. Και τότε,θα ξαναβάλω τις καλογυαλισμένες μου μάσκες έτοιμος για κάθε μονόπρακτο κι αυτό το post  θα μπει απλά στην αρχειοθήκη.




Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

Reload


Σε προηγούμενη ανάρτηση είχα αναφέρει την απόλυτη πλήξη την οποίαν βιώνω τον τελευταίο καιρό για διάφορους λόγους καθώς επίσης και για την οργανωτική μου μανία την οποίαν έχω στην επαγγελματική μου ζωή, ενώ στην προσωπική είναι σε λανθάνουσα μορφή. Ίσως φταίει το γεγονός ότι Ερμής έπαψε να είναι ανάδρομος, ίσως πέρασε η έκκλειψη, η πανσέληνος ή ίσως βαρέθηκα να βαριέμαι, γκόμενος πάντως δεν εμφανίστει για να με εξιτάρει, με έπιασε απο τη Δευτέρα να τακτοποιώ μανιωδώς ΌΛΑ όσα δεν έκανα τόσο καιρό.

Απο το περασμένο Σάββατο είμαι στους δρόμους προλαβαίνοντας όλα όσα δεν έκανα μέχρι που βρήκα χρόνο να πηγαίνω για μαθήματα και προπονήσεις με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή να είμαι πιασμένος παντού και να κουτσαίνω απο μια θλάση στο δεξί πόδι. Εχθές πέρασα τη μέρα ασχολουμένος με το  σπίτι σε σημείο που μοιάζει με χειρουργείο και έτοιμο για φωτογράφιση. Μέχρι που σιδέρωσα και έφτιαξα τη ντουλάπα μου σε σημείο που φοβήθηκα να πάρω ένα βρακί απο το συρτάρι μη και χαλάσει η τάξη που επικρατεί. Για να έχετε μια εικόνα, η οργάνωση της ντουλάπας μου είναι συγκεκριμένη: Οι κρεμάστρες έχουν όλες την ίδια φορά, όπως επίσης και τα ρούχα που κρέμονται καθώς είναι διαχωρισμένα σε λευκά, χρωματιστά, μαύρα, casual, formal και εννοείται ότι η τσάκιση στα παντελόνια είναι αλφάδι.

Σήμερα λοιπόν έψαξα τις αναρτήσεις των προηγούμενων ετών στο παλιό μπλογκόσπιτο, απο το οποίο με προειδοποίησαν ότι θα μου το κλείσουν λόγω ανενεργίας. Θεώρησα κρίμα όλες εκείνες οι σκέψεις να χαθούν μέσα στον κυκεώνα των αλγόριθμων κι έκατσα και τις μετέφερα όλες , (εκτός απο τα διηγήματα), μια μια στο μπλογκ μου γεμίζοντας το κενό του χρόνου απο τότε που άρχισα να γράφω. Πολλές τις είχα ξεχάσει και διαβάζοντας τες πάλι ξέθαψα μνήμες και αναμνήσεις του παρελθόντος, σα να ξεφυλλίζεις φωτογραφικό άλμπουμ. Μπορεί κανένας να μην τις διαβάσει, όμως αυτό δεν έχει καμία σημασία, όπως οι φωτογραφίες που τραβάμε απλά για να αιχμαλωτίσουμε το χρόνο για το μέλλον. Όμως όταν τις βλέπω εκεί στην αρχική σελίδα το μπλογκ μου με πιάνει μια γλυκειά νοσταλγία για τα ευτράπελα, τα σκοτεινά όλα όσα αποτέλεσαν το δικό μου μονοπάτι στη ζωή.

Άλλωστε αποτελούμαστε απο κόκκους αστερόσκονης, όπως η ζωή μας απο στιγμές.

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

To Date or not to Date?


Date : είναι ο αγγλικός ορισμός του ραντεβού. Συνήθως χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει τη συνάντηση δυο ατόμων με απώτερο σκοπό την περαιτέρω γνωριμία με την ελπίδα να εξελιχθεί σε σχέση, γάμο κτλπ. Η λέξη Ραντεβού απο την άλλη προέρχεται απο τον εξελληνισμό των λέξεων Rendez – vous, απο τη Γαλλική γλώσσα, που σημαίνει: παραστείτε. Ο Ελληνικός ορισμός της παραπάνω έννοιας ποιος είναι, άραγε; Όταν συναντιέσαι με κάποιον, κάτω απο ορισμένες συνθήκες που έχεις καθορίσει ή προκαθοριστεί, με την ελπίδα να γνωριστείτε περισσότερο για να διαπιστώσεις εάν και εφόσον υπάρχει η δυνατότητα για κάτι το παραπάνω, όπως sex, σχέση, αραβώνας, γάμος κτλπ, πως ορίζεται με μια λέξη στην Ελληνική γλώσσα; Εν συνεχεία πως ορίζουμε εμείς ΕΝΑ ΡΑΝΤΕΒΟΥ; Και τέλος, θεωρείται η συνάντηση για ένα one night stand ραντεβου;

Με το internet να επικρατεί στη ζωή μας “διευκολύνοντας” τις “διαπροσωπικές” επαφές, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια δίαυλο επικοινωνίας η οποία θεωρητικά μπορεί να διευκολύνει τη διαδιακασία του ραντεβού. Απο την άλλη η ίδια η διαδικασία μπορεί να είναι ολότελα καταστροφική για την επίτευξη ενός ραντεβού, απο τη στιγμή που τα έχεις πει όλα, τουλάχιστον τα βασικά που μπορούν να αποτελέσουν έναυσμα για την περαιτέρω γνωριμία. Για παράδειγμα, έχεις μάθει τα χαρακτηριστικά του, μην πω ότι έχεις δει κι ανεβάσει ένα ολόκληρο επαγγελματικό book μαζί με μια βιντεοκλήση, όπως επίσης έχεις μάθει όλα τα ανατομικά cm που σε ενδιαφέρει και άντε για τους πιο συναισθηματικούς, έχεις μάθει τι δουλειά κάνει, τα χόμπυ του, την οικογενειακή του κατάσταση, το ιατρικό του ιστορικό και διαπιστώνεις ότι δεν δένει το γλυκό, οπότε δεν προχωράς στο ραντεβού, όμως ότι προηγήθηκε μπροστά απο τις οθόνες μήπως ήταν κι αυτό ένα είδος ραντεβού;

Και πες ότι κανονίζεις τη συνάντηση, το επόμενο βήμα ποιο είναι; Προσωπικά ως αλλοτριωμένη λούγκρα αδελφή φτάνω μέχρι το σημείο του book, περνάω τη διαδικασία του καφέ, την οποία βαριέμαι αφόρητα και φτάνω κατευθείαν στο διαπροσωπικό τετ α τετ της κρεβατοκάμαρας ή εμπάς περιπτώσι όπου μας βολεύει περισσότερο. Η κατάληξη αυτού είναι συνήθως ένα: Άντε να τα ξαναπούμε που βέβαια ποτέ δεν συμβαίνει. Το όλο concept τελικά μπορεί να θεωρηθεί έστω κι ένα μη αποδοτικό ραντεβού ή απλά αυτό με κάνει τσούλα ολκής, οεο;
Κάπου, κάπου ξυπνάει το Τέρας του ρομαντισμού μέσα μου και ονειρεύομαι το τέλειο ραντεβού της Σταχτοπούτας. Ξέρετε σα αυτά που προβάλλουν οι ρομαντικό κωμωδίες του σινεμά ή που διηγούνται τα str8 κοριτσόπουλα – γνωστές – φίλες. Που περνάς ώρες με κούρα ομορφιάς, άλλες τόσες για να διαλέξεις το κατάλληλο ρούχο-παπούτσι-βρακί, που φτάνεις στο σημείο της συνάντησης- trendy εστιατόριο και ο σερβιτόρος σου σερβίρει το κρασί και τρως το επιδόρπιο στο σπίτι. Άντε και για το σενάριο, το παίζεις λίγο δύσκολος του τύπου: Ξυπνάω νωρίς αύριο κι ας είναι Σάββατο κι ας μην παρακολουθείς την Κυριακάτικη λειτουργία και κανονίζεις να μιλήσετε στο τηλέφωνο την επόμενη μέρα και να βρεθείτε και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Όμως σκέφτομαι ότι καλά αυτά τα κάνουν οι γυναίκες γιατί ΚΑΘΕ μια θέλει το παραμυθάκι της και άντε τα περνάει ένας str8 άντρας, γιατί απο αρχαιτάτων χρόνων για να πηδήξει πρέπει να πληρώσει, με τον α ή β τρόπο, με τους gay τι στον κόρακα παίζει;

Για έναν άντρα το πήδημα είναι σα το κατούρημα. Ένας str8 είναι πάντα έρμαιος των οιστρογόνων, της περιόδου, του πονοκέφαλου μιας γυναίκας προκειμένου να κατευνάσει τις ορμές του (ευτυχώς για πολλούς υπάρχουν οι πουτάνες), ένας gay όμως, έχοντας να κάνει με άντρες, είναι πολύ πιο εύκολο θεωρητικά τουλάχιστον να ξεχαρμανιάσει, οπότε το κομμάτι του ραντεβού μήπως παίζει ή θα έπρεπε να παίζει το ρόλο μιας ουσιαστικής ανίχνευσης οποιουδήποτε κοινού μέλλοντος; Κι εδώ λοιπόν σας ρωτώ: Πόσα ραντεβού έχετε βγει τον τελευταίο μήνα;

Έχω ακούσει απο δεκάδες την έννοια “καφές”. Η λέξη καφές πλέον ισοδυναμεί κι έχει αντικαταστήσει τη λέξη ραντεβού. Έχοντας στη μνήμη τον τελευταίο “καφέ” που ήπια πριν απο εφτά (SHIT!!!) χρόνια, καθόμασταν ο ένας απέναντι στον άλλον και ανακατεύαμε με το καλαμάκι ένα άδειο ποτήρι με ερωτοαπαντήσεις, κάνοντας με να νοιώθω πρωταγωνιστής σε σαχλοαμερικάνικη ταινία για έφηβους. Έκτοτε σταμάτησα τον “καφέ” και επιδόθηκα στους προαναφερόμενους τύπους ραντεβού “net και “καπότα”. Ειλικρινείς και ουσιαστικοί καθώς ώς άντρες δεν χρειάζεται να παπαριάζουμε τους εαυτούς μας για να βουτήξουμε στο μέλι ή μήπως χρειάζεται;

ΟΚ το sex είναι δυνητικά εύκολο προς εύρεση. Το υπόλοιπο πακέτο πως το ανακαλύπτουμε; Και μη μου πει κανείς με τον “καφέ” γιατί απο μια ηλικία και μετά  δεν έχω καμία όρεξη παλιμπαιδισμού να ανακατεύω το καλαμάκι κι ο espresso πίνεται με μια γουλιά. Θα μου πείτε με την οικονομική κρίση που λεφτά για εστιατόρια κρασιά κτλπ, εντάξει έστω ένα τσίπουρο τότε! Όμως εκεί “καφές” και πάλι “καφές”! Δεν πίνω “καφέδες” γαμώ το κέρατο! Ε, τότε πάρε ένα τσάι μου είχε πει κάποιος. Περιττό να σας πω που κατέληξε αυτός και το τσάι του.

Τελικά μου φαίνεται πως το θέλω κι εγώ το παραμυθάκι μου, αλλά ποιος θα μου το διαβάσει;

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Λίλιθ στο Λέοντα



«Έχεις Λίλιθ στο Λέοντα!» (???) Κάπως έτσι αντέδρασα όταν μου είπαν που βρίσκεται η Λίλιθ μου, λες και την είχα χάσει κι έψαχνα να την βρω. Βέβαια μετά μου εξήγησαν τι είναι η Λίλιθ και για όσους δεν γνωρίζουν αναφέρω απλά πως στην αστρολογία αναφέρεται στη σκοτεινή πλευρά της σελήνης και ποια ήταν η θέση της την ημέρα που γεννήθηκες βάσει του αστρολογικού σου χάρτη. Συμβολίζει τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας, τα πάθη μας, τη καταπιεσμένη ίσως σεξουαλική πλευρά και όλα εκείνα που δεν φανερώνουμε τουλάχιστον εύκολα στους άλλους. Ανάλογα βέβαια σε ποιο ζώδιο βρίσκεται το άτομο έχει και τα ανάλογα χαρακτηριστικά. Η δικιά μου βρίσκεται στο Λέοντα. Μη με ρωτήσετε τι σημαίνει, δεν θα σταθώ σε αστρολογικά χαρακτηριστικά, για όποιον έχει όμως περιέργεια ένα απλό google λύνει κάθε απορία.

Μια πιο εκτεταμένη έρευνα που έκανα πάντως, αναφέρει πως η Λίλιθ ήταν η πρώτη γυναίκα του Αδάμ, σύμφωνα με την Καμπάλα, η οποία πλάστηκε όπως κι αυτός απο το Θεό. Καθώς όμως ήταν ανυπότακτη ο Αδάμ παραπονέθηκε στο Θεό και παράγγειλε μια άλλη σύζυγο κι έτσι ο Θεός έπλασε την γνωστή σε όλους Εύα απο το πλευρό του και έδιωξε τη Λίλιθ απο τον Παράδεισο, καταριόντας την όσα παιδιά κάνει να πεθαίνουν. Εκείνη λοιπόν για να εκδικηθεί συμμάχισε με το Διάβολο και μεταμορφώθηκε στο Φίδι, ξεγελώντας τους Πρωτόπλαστους και μπλα μπλα. Προσωπικά όταν το διάβασα, άρχισα πολύ να την γουστάρω την τύπισσα, καθώς ως ελεύθερο πνεύμα δεν έκατσε να κλαίει τη μοίρα της αλλά διάλεξε εκείνη την πορεία της με οποιοδήποτε κόστος. Βέβαια αυτό μου το αποδίδουν στη θέση της δικής μου Λίλιθ, καθώς με καθιστά επιρρεπή στη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μου.

Έχοντας μάθει για όλα αυτά όμως σκέφτομαι πως πέραν την οποιαδήποτε αστρολογική και μυθολογική ερμηνεία, δεν έχουμε όλοι μια σκοτεινή πλευρά; Το θέμα όμως που με προβληματίζει είναι ποια είναι η σχέση μας με αυτή και κατά πόσο μπορούμε να την φανερώνουμε στους άλλους;

Διαβάζοντας τα χαρακτηριστικά που μου προσδίδει η Λίλιθ οφείλω να ομολογήσω ότι σε πάρα πολλά σημεία έχει πέσει μέσα δίνοντας μου την ευκαιρία να βουτήξω ακόμα βαθύτερα στη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μου, έχοντας εξιταριστεί  από την ίδια  τη σκοτείνια. Είναι πράγματα και γεγονότα που σίγουρα γνωρίζω μόνο εγώ και σίγουρα είναι ελάχιστοι αυτοί οι οποίοι μπορεί να γνωρίζουν αν και ποτέ ολοκληρωτικά. Τι γίνεται όμως αν μαθευτεί; Πως επηρρεάζει η σκοτεινή μας πλευρά τις σχέσεις μας με τους άλλους; Εκείνα τα μυστικά στα μύχια της ψυχής μας πως μπορούν να επιδράσουν στους άλλους σε σχέση με εμάς;

Μέσα στα πλαίσια μια πρωτογενούς γνωριμίας όλοι δείχνουμε τον καλύτερο μας εαυτό με σκοπό να προσελκύσουμε το ενδιαφέρον του άλλου, να γίνουμε αρεστοί. Αργότερα έρχονται στην επιφάνεια τα όποια αρνητικά τα οποία καθορίζουν σε ένα μεγάλο βαθμό την μετέπειτα πορεία της σχέσης. Καθόλη τη διάρκεια της όμως, σίγουρα δεν φανερώνουμε εκείνα τα μυστικά που κρύβουμε μέσα μας. Προσωπικά πιστεύω πως δεν υπάρχει ποτέ μια ολότελα ειλικρινή σχέση, απλά ποντάρουμε στο μεγαλύτερο ποσοστό που μπορεί να υπάρχει και πολλές φορές εθελοτυφλούμε όταν δεν υπάρχει. Τα μυστικά μας τα κρατάμε καλά κρυμμένα καθώς φοβόμαστε την κριτική και κατεπέκτασιν την απόρριψη απο τους άλλλους. Τι γίνεται όμως όταν θέλουμε να τα αποκαλύψουμε;

Σε κάθε νέα γνωριμία έχω ως αρχή να αποκαλύπτω τη σκοτεινή πλευρά μου. Δεν μου αρέσει να ωραιοποιώ καταστάσεις και προσωπικότητες καθώς παλιότερα το πλήρωσα ακριβά αυτό. Από την άλλης ως άνθρωπος του ρίσκου με εξιτάρει ο κίνδυνος και το ρίσκο καθώς επίσης πιστεύω πως αν κάποιος με γουστάρει θα πρέπει να γουστάρει αν όχι ανεχτεί τη δική μου σκοτεινή πλευρά. Η ειρωνία είναι πως όσες φορές έχω προσπαθήσει να φτιάξω βιτρίνα ποτέ δεν ευδοκίμησε η σχέση γεγονός που με κάνει να αναρωτιέμαι αν απλά αυτή καθαυτή η σκοτεινή πλευρά είναι που ιντριγκάρει τον άλλον, αν απλά πιστεύει ότι μπλοφάρω ή αν πραγματικά εκτιμά τη δική μου ειλικρίνια την οποίαν ωραιοποιεί στον ίδιο του τον εαυτό.

Η αλήθεια είναι μια αντικειμενική αξία, δυστυχώς όμως η σχέση μας με αυτήν είναι τελείως υποκειμενική. Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να βλέπουμε και να αντιμετωπίζουμε την αλήθεια έτσι όπως εξυπηρετεί εμάς τους ίδιους. Ο άλλος μπορεί να μας λέει ότι είναι μαλάκας, το οποίο μπορεί να είναι γεγονός, αλλά εμείς οι ίδιοι να το εκλαμβάνουμε όπως θέλουμε, θέτωντας κατευθείαν τη σχέση υπό μιας ανειλικρινής βάσεως, γιατί απλά λέμε ψέματα στον ίδιον μας τον εαυτόν.

Τελικά με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, καμμία σχέση δεν ευσταθεί με την απόλυτη αλήθεια. Εκείνο όμως που έχει αξία είναι πως διαχειριζόμαστε εμείς οι ίδιοι τις δικές μας αλήθειες. Το κατα πόσο είμαστε συμφιλιωμένοι με τη δική μας σκοτεινή πλευρά, είναι αυτό που καθορίζει την συμπεριφορά τον άλλων απέναντί μας.

Η δική μου Λίλιθ είναι στο Λέωντα. Η δική σας;

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Πλήττω!!!



Ο Ιανός ήταν Ρωμαϊκή θεότητα με γνώρισμα τη διπλή του όψη. Ίσως με αυτόν τον τρόπο οι Ρωμαίοι να είχαν πάρει χαμπάρι τις αντίθετες όψεις του ανθρώπου ή απλά να ήταν οι πρώτοι που έκαναν διάγνωση της σχιζοφρένειας και της διπολικής διαταραχής. Όπως και να έχει όλοι μας πιστεύω έχουμε μια πλευρά του εαυτού μας, άλλοτε σκοτεινή κι άλλοτε όχι, την οποίαν καλύτερα γνωρίζουμε εμείς οι ίδιοι.

Προσωπικό παράδειγμα είναι ότι στην επαγγελματική μου ζωή, είμαι το ΤΕΡΑΣ της οργάνωσης και της τελειομανίας. Ειδικότερα με πράγματα και θέματα που πρέπει να γίνουν στο άμεσο μέλλον, για μένα έπρεπε να είχαν γίνει απο εχθές, με αποτέλεσμα να τρελλαίνω όσους συνεργάζονται μαζί. Κρατάω πάντα ένα μπλοκάκι με τα θέματα της ημέρας, τα οποία δοαγράφω επιμελώς με ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ χρώμα στυλό, εφόσον έχουν λάβει χώρα και με διαφορετικό εαν πρέπει λόγω ανωτέρας βίας να αναβληθούν για την επόμενη ημέρα. Με λίγα λόγια ΥΣΤΕΡΙΑ!

Δυστυχώς όμως στην προσωπική μου ζωή είμαι το άκρως αντίθετο. Αναβάλω συνέχεια πράγματα, ακόμα και σημαντικά κι ας έχω προσπαθήσει να αναγράφω στην ατζέντα μου το τι έχω να κάνω. Ακόμα και η λίστα για τα ψώνια, όσες φορές έχω προσπαθήσει να την ακολουθήσω πάντα πέφτω όχι μόνο εκτός προυπολογισμού, αλλά και έχω γυρίσει σπίτι χωρίς καν να πάρω τα μισά για τα οποία ξεκίνησα. Με δοδομένο ότι το τελευταίο διάστημα είμαι μάλλον πολύ χαλαρός απο πολλές απόψεις προσπαθώ να ανασυγκροτηθώ και να καταλάβω γιατί δεν κάνω πράγματα τα οποία ήθελα να κάνω και που ΣΥΝΕΧΩΣ αναβάλω, αλλά τις ώρες της νύχτας με πιάνει μια λύσσα η οποία με ωθεί να λέω: Αύριο ΩΠΟΣΔΗΠΟΤΕ ΘΑ...

Πρώτα απο όλα το κάπνισμα. Τον τελευταίο καιρό ειδικά του δίνω και καταλαβαίνει. Καπνίζω τόσο πολύ που πλέον δεν μπορώ να πάρω ανάσα ή που μετά απο δέκα λεπτά προπόνηση θα μου βγει η γλώσσα έξω αλλά κρατιέμαι απο εγωϊσμό για να μη ξεφτιλιστώ μπροστά στους άλλους. Και τώρα που το θυμήθηκα, αυτόματα πήγε το χέρι μου στο τσιγάρο και άναψα ένα. Αργά όμως το βράδυ, αφού θα έχω καπνίσει γύρω στα τρια πακέτα και θα βήχω σα χτικιάρης θα πω πως ΠΡΕΠΕΙ να κόψω το κάπνισμα. Μάλιστα το πιστεύω σε τέτοιο βαθμό που αφού κάνω ένα τελευταίο τσιγάρο πριν τον ύπνο με την πεποιήθηση ότι είναι το ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΟΥ, την επόμενη μέρα το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να ανάψω ένα, φέρνοντας στο νου το τραγούδι:Πρωϊνό τσιγγάρο.

Δεύτερον το θέμα της διατροφής. Ενώ έχω διατροφικές γνώσεις, τις οποίες μοιράζω απλόχερα σε όποιον μου απευθυνθεί, εγώ για μένα τίποτα. Αρνούμαι να φάω πρωϊνό, να τηρήσω το πρόγραμμα φαγητού, χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο σε απαιτήσεις, να τρώω τουλάχιστον τρία γεύματα την ημέρα, να αυξήσω τις πρωτεϊνές, τα φρούτα κτλπ κι όλα αυτά μέσα στο πλαίσιο της απόφασης πως θέλω να φτιάξω το σώμα μου, καθώς ως gay, οφείλουμε να ακολουθούμε το πρότυπο ομορφιάς που επικρατεί. Μαλακίες(?) Είπα όμως πως πρέπει να πάρω γύρω στα δέκα κιλά μυϊκή μάζα και για να γίνει αυτό πρέπει να τρώω. Έχω γεμίσει λοιπόν το σπίτι με όλα αυτά τα υγιεινοδιατροφικά είδη τα οποία ευτυχώς έχουν μεγάλη ημερομηνία λήξης και εξακολουθώ να βγάζω τη μέρα με δυο καφέδες τρώγοντας μέρα παρα μέρα αργά το βράδυ, επιδή βαριέμαι να φάω. Η ειρωνία είναι ότι όταν βρίσκομαι μπροστά απο ζυγαριά, πάντα ανεβαίνω επάνω για να δω αν έχασα πάλι κανα κιλό. (???!!!)

Μέσα στα πλαίσια του νέου μου fit and muscle εαυτού, εννοείται ότι είμαι και συνδρομητής σε γυμναστήριο το οποίο έχει να με δει οχτώ μήνες πια, σε σημείο που τρέμω για την πρώτη μέρα που θα ξαναπάω για πολλοστή πρώτη φορά και κάθε φορά αντιμετωπίζω τον πάγκο και τα διάφορα μηχανήματα με απορία παρθένας που βλέπει μπροστά της “μπάρα” του τύπου: Τι κάνει τούτο; Βέβαια κάθε πρωϊ διαβάζω ανελλειπώς τα άθρα περί γυμναστικής και fitnees καθώς κάνω έναν πρόχειρο υπολογισμό στο μυαλό μου σε πόσους μήνες θα έχω γίνει σα τον τύπο στη φωτογραφία.

Περιττό να μιλήσω για το σπίτι που μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο και που αρνούμαι να συμμαζέψω, όμως κάθε μέρα που σκοντάφτω πάνω σε πράγματα πεταμένα στη μέση λέω: Άυριο πρέπει να καθαρίσω. Όμως όταν έρχεται το αύριο πετάω κι άλλα απο πάνω. Ο κήπος μου κοντεύει να γίνει ζούγκλα και απο αναβολή σε αναβολή να τον καθαρίσω τα χόρτα έχουν μεγαλώσει τόσο πολύ που οι τριανταφυλλιές πλέον έχουν χαθεί πίσω απο τα χορτάρια και τις τσουκνίδες σε σημείο που ο σκύλος μου φοβάται να μπει μέσα.

Ένα ριμάδι φωτιστικό που είχα πει να φτιάξω κάθεται μέσα στο σαλόνι και περιμένει πότε θα αξιωθώ να σχοληθώ για να μπορέσω επιτέλους να το κρεμάσω στο ταβάνι, όμως έτσι όπως πάει με βλέπω να παίρνω εγώ τη θέση του. Παλιά posts απο προηγούμενο blog, ακόμα δεν έχω ασχοληθεί να μεταφέρω στο τωρινό κι ας περνάω τη μέρα μου μπροστά απο έναν υπολογιστή και η ντουλάπα μου πλέον χρειάζεται αντίσταση αλλιώς θα ανοίξει απο τα ρούχα που πετιούνται χύμα μέσα και στοιβάζονται με κίνδυνο να πέσουν όλα έξω.Ευτυχώς που τουλάχιστον πλένω τα πιάτα.

Μια φίλη μου λέει πως ίσως έχω κατάθλιψη. Εγώ απο την άλλη νοιώθω μια απίστευτη βαρεμάρα να κουνηθώ και να κάνω το οτιδήποτε. Στην αρχή έλεγα πως είναι η συσσωρευμένη κούραση. Μετά ότι φταίει ο χειμώνας κι ο καιρός. Εχθές μου είπαν πως έχει έκκλειψη, ανάδρομο Ερμή και Άρη στο Τοξότη. Δεν ξέρω καν τι σημαίνουν αλλά μου φαίνεται ότι βρήκα καινούργια δικαιολογία.

Τελικά ίσως να μην βαριέμαι αρκετά, αφού ακόμα είμαι σε φάση να εφευρίσκω δικαιολογίες για να μην κάνω ΤΙΠΟΤΑ. Ρία άμα διαβάσεις το post μη στείλεις το τρελλογιατρό να με μαζέψει. Please;;;!!!

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Άνθρωποι Μονάχοι


Πριν απο τρεις μέρες είχα τα γενέθλια μου. Ήταν ίσως η πρώτη φορά που δεν είχα διάθεση να τα γιορτάσω, σε αντίθεση με άλλες χρονιές όπου διοργάνωνα ένα πάρτι επικών διαστάσεων. Για να είμαι ειλικρινής, το μόνο που ήθελα ήταν να κλειστώ στο σπίτι αγκαλιά με ένα μπουκάλι κρασί και να πιώ μέχρι να μεθίσω. Όμως ο ρουφιάνος του facebook είχε φροντίσει να ενημερώσει γνωστούς και μη για το επικείμενο γεγονός, με αποτέλεσμα να με παίρνουν τηλέφωνο και να μου στέλνουν μηνύματα για ευχές από νωρίς το πρωϊ. Ειλικρινά ευχαριστώ όλους εκείνους που μου ευχήθηκαν, όμως όταν δεν έχεις καμμία απολύτως διάθεση για κάτι τέτοιο, πιστέψτε με είναι απίστευτη αγγαρεία να απαντάς κάνοντας τον χαρούμενο που σε θυμήθηκαν.

Κι επειδή πλέον δεν είμαι σε μια ηλικία που μπορώ να φέρομαι σα δύστροπο παιδί  αλλά ούτε και σα γεροξεκούτης, τουλάχιστον ακόμα, αντιστάθηκα στον πειρασμό του μαρασμού και πήρα τρεις φίλες να πάμε για φαγητό προκειμένου να “γιορτάσουμε” τη μέρα, έτσι όπως ορίζει το κοινωνικό status για ανθρώπους της “ηλικίας” μας. Βρεθήκαμε λοιπόν σε ένα γνωστό μαγαζί στο Γκάζι, όπου φόρεσα τα καλά μου και την κοινωνική μάσκα που έχω για τέτοιες καταστάσεις, βιώνοντας κάτι σα επεισόδιο απο Sex and the City, με την Κάρυ αντιμέτωπη με δεσμευμένους – παντρεμένους φίλους, με τη διαφορά ότι εγώ είμαι gay.

Για άλλη μια φορά διαπίστωσα τη διαφορά ανάμεσα μας καθώς και τους λόγους για τους οποίους η απομάκρυνση μας αρχίζει να αμβλύνεται αναπόφευκτα, παρά την όποια αγάπη που μπορεί να έχουμε μεταξύ μας, καθιστώντας μας στην κατηγορία των “φίλων προίκα”. Ξέρετε είναι οι φίλοι που τους είχες απο το παρελθόν, αλλά που πλέον έχετε αλλάξει μεταξύ σας τόσο πολύ, σε σημείο που οι καθημερινότητες σας δεν συγκλίνουν πουθενά και που μιλάς στο τηλέφωνο μια φορά το μήνα για δέκα λεπτά, αλλά παρόλ’ αυτά είστε συναισθηματικά δεμένοι. Δεν το θεωρώ κακό αυτό. Αντιθέτως νομίζω πως είναι μέρος της ζωής, καθώς μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε, εξελισσόμαστε σα μια σταγόνα βροχής, που σε κάποια στιγμή χωρίζεται στα δύο, στα τέσσερα και ούτω καθεξής, δημιουργώντας έτσι ένα δίκτυο νερού πάνω στο τζάμι. Όμως ξυπνώντας την επόμενη μέρα και αυτή τη στιγμή που γράφω, το μόνο που μου έρχεται στο νου είναι οι στίχοι:

Οι φίλοι μου όλοι
εδώ και χρόνια
ζευγάρια γίναν
φτιάξαν σπίτια
μονάχα εμένα, χάσκει ακόμα
χωρίς μια στέγη
ετούτη αλήθεια.

Σε καμμία περίπτωση δεν ζηλεύω, ούτε φθονώ την πορεία τους, αντιθέτως χαίρομαι για την εξέλιξη τους, τόσο που όταν παντρεύτηκε η Ρία είχα κλάψει απο χαρά που την είδα στο γάμο μετά από τόσα χρόνια που γνωριζόμαστε απο παιδιά. Απλά όλα αυτά με κάνουν να σκεφτώ τη δική μου πραγματικότητα ως  gay άντρας σε αυτή τη χώρα. Τι σημαίνει να είσαι τελικά gay;

Οι φίλοι μου ξεκίνησαν να φτιάχνουν οικογένεια. Σε λίγο θα αρχίσουν να αποκτούν χαριτωμένα παιδάκια με τροφαντά μαγουλάκια, να κάνουν παιδικά πάρτυ προσκαλώντας τους φίλους γονείς τους, να ανταλάσσουν επισκέψεις με κουμπάρους, συναδέλφους, συγγενείς, όπως έχει ξεκινήσει ήδη και αναρωτιέμαι: Εγώ μέσα σε όλα αυτά που κολλάω; Θα είμαι ο gay φίλος καλεσμένος σε κάποια ίσως γιορτή, αντικείμενο σχολιασμού κατά τη διάρκεια και μετά αυτής, για να φτάσουμε στο σημείο να βλεπόμαστε μια φορά το χρόνο για ένα καφέ στα γρήγορα, με την αμηχανία της έλλειψης κοινού ενδιαφέροντος να αιωρείται, μόνο και μόνο για να συντηρήσουμε το παρελθόν μας, διότι όπως και να το κάνουμε, εκείνων οι προτεραιότητες θα είναι και θα πρέπει να είναι άλλες, ενώ οι δικές μου ποιές θα είναι;

Κάνοντας μια επιδρομή στο παρελθόν μου, βολιδοσκοπόντας το, έψαξα να βρω τις δικές μου προτεραιότητες, με αρκετά κοινά σημεία αναφοράς με τον straight κόσμο. Η αναζήτηση του έρωτα, ψάχνοντας τον κ. Τέλειο, η δουλειά, η καριέρα, όμως τα βήματα δεν συνεχίζονται απο κοινού πια, χωρίζουν, σα σε χοροεσπερίδα όπου αλλάζει ο ρυθμός και το τραγούδι και ο ένας συνεχίζει ενώ ο άλλος στέκεται αμήχανος, για να αποσυρθεί στο τραπέζι επειδή δεν ξέρει τα βήματα. Οπότε πια είναι τα δικά μου μελλοντικά βήματα;

Η προηγούμενη δεκαετία της ζωής μου ήταν έντονη στο παιχνίδι της επιβίωσης και εξακολουθεί να είναι, στα πάρτυ, στα ξενυχτάδικα, στις εφήμερες και μη σχέσεις, στα ατελείωτα one night stand και σε όλα εκείνα που είναι κοινά, τουλάχιστον για τους gay που δεν έχουν διπλή ζωή και που έχουν αποδεχτεί το τι είναι. Από την τελευταία μου αποτυχημένη σχέση και μετά έχουν περάσει σχεδόν εφτά χρόνια, με τα δυο πρώτα να αναζητώ την επόμενη, τα επόμενα δύο να απογοητεύομαι ότι δεν υπάρχει ακόμα η επόμενη και τα τελευταία τρία, να δουλεύω αδιαλλειπώς, παίζοντας κρυφτό απο οποιοδήποτε συναίσθημα, απογοητεύση, μοναξιά με φόντο την καριέρα η οποία επι της παρούσης πάει σε σκατιέρα. Ποιά είναι λοιπόν τα επόμενα βήματα του χορού;

Μια λατρεμένη φίλη, παντρεμένη χρόνια με παιδιά, λατρεύει τους gay. Τους θεωρεί ευφυείς με απίστευτες ατάκες. Αυτό που δεν ξέρει είναι ότι το αναπτύξαμε αυτό με την πορεία της ζωής μας, άλλοτε για να ξεγελάμε τους άλλους και αργότερα για να ξεγελάμε τον εαυτό μας. Περιέργο, στην αρχή κρυβόμασταν απο τον κόσμο και με τα χρόνια κρυφτήκαμε απο τον εαυτό μας. Ξεγελάμε εκείνα που μας φοβίζουν, όπως τη μοναξιά, το χωρισμό, τον πόνο με ένα γρήγορο πάρσιμο απο το internet, παρασυρόμενοι απο τη λαγνεία του σώματος έχοντας γεννηθεί με χψ χρωμόσωμα. Κάθε κυνισμός και προσπάθεια αυτοσαρκασμού απέναντι στους άλλους, είναι απλά αστάρωμα σε μουχλιασμένο τοίχο.

Πρόσφατα είδα ένα spot, που είχε ανεβάσει ένας blogger σχετικά με τις διακρίσεις απέναντι στο γάμο ατόμων του ιδίου φίλου. Η αρχική μου αντίδραση ήταν παρακινημένη απο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, απορρίπτοντας την, καθώς δεν μπορείς να πονάς για κάτι που  υφίσταται. Όμως έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται την μετανάστευση σε μια χώρα που δίνει αυτό το δικαίωμα. Να ονειρεύομαι ότι ίσως, σε εκείνη τη χώρα, oι gay, έχοντας το προνόμιο για μια ζωή πιο “straight” να μην κρύβονται πίσω απο παραπετάσματα που θέτουν οι ίδιοι στον εαυτό τους και να τολμούν, να δικδικήσουν απο τον εαυτό τους μια πιο κοινωνικά αποδεκτή ζωή.

Γιατί τελικά, αποδεκτό, δεν είναι να υπάγεσαι στους νόμους της ετεροφυλίας, αλλά να μπορείς να μοιράζεσαι τη ζωή σου με κάποιον, να δημιουργείς παρέα, να ονειρεύεσαι, να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Άλλωστε, αυτοί που  είναι στο περιθώριο, είναι εκείνοι που είναι Άνθρωποι Μονάχοι.