Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Ζουμπούλια το χειμώνα


Ως άνθρωπος μισώ το κρύο, το χιόνι, τον χειμώνα και όλα όσα είναι συνακόλουθά τους. Ακόμα και η πιο ειδυλλιακή εικόνα των γυμνών σωμάτων μπροστά στο τζάκι, πάνω σε παχύ χαλί, μέσα σε μια ξύλινη καλύβα με το χιόνι να πέφτει έξω δεν με κάνει να νοιώσω την παραμικρή συμπάθεια για αυτή την εποχή του χρόνου. Επίσης το γεγονός πως σκοτεινιάζει νωρίς και κυρίως η συννεφιά, με κάνουν να πέφτω ψυχολογικά τόσο πολύ, που το μόνο που θέλω είναι να μένω στο σπίτι τυλιγμένος σε μια κουβέρτα βλέποντας DVD και τρώγοντας σοκολάτες με Coca Cola.

Εδώ και κάποιες μέρες που ο ήλιος έχει εξαφανιστεί και μετράω τις ώρες που πρέπει να ανάβω τη θέρμανση είναι για μένα οι χειρότερες μου. Η ταμίας στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς σίγουρα θα με θυμάται απο την τελευταία μου έφοδο για να προμηθευτώ ότι σοκολάτα υπήρχε στα ράφια, σίγουρα σκεφτόμενη πως η έλλειψη σεξ μου έχει βαρέσει κόκκινο, όχι ότι έχει άδικο, αλλά ειλικρινά μόνο όταν έχει τέτοιο καιρό λυσσάω για σοκολάτα. Ίσως να φταίει όλο αυτό το γεγονός που σηκώθηκα σήμερα με χάλια διάθεση, που έγινε ακόμα χειρότερη όταν αντίκρυσα τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Ένα πραγματικό χάλι.

Η σχέση με τον καθρέφτη δεν ήταν ποτέ καλή. Κάποτε ζούσα σε ένα σπίτι χωρίς ούτε έναν καθρέφτη, ούτε καν στο μπάνιο και όταν αργότερα έκανα σχέση και μου ζήτησε να βάλουμε έναν καθρέφτη για να μπορεί να ξυρίζεται συνειδητοποίησα πως μάλλον είναι κάτι χρήσιμο στο σπίτι. Όσον αφορά εμένα, έχω πέντε τρίχες όλες κι όλες και μπορώ να ξυρίζομαι στα τυφλά.

Σήμερα όμως για πρώτη φορά κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Τα μαλλιά σηκωμένα, αντί το κλασσικό λαστιχάκι να τα πιάνει μια και αποφάσισα να κουρευτώ πρόσφατα, με κάποιες άσπρες τρίχες εδώ κι εκεί. Εντόπισα λεπτές γραμμές κάτω απο τα μάτια και γύρω απο τα χείλη καθώς το δέρμα ήταν θαμπό, αφυδατωμένο, δίχως την φρεσκάδα που είχε κάποτε στα είκοσι μου. Έλυσα το μπουρνούζι και διαπίστωσα πως στους κοιλιακούς μου πλέον δεν μπορεί να παίξει πια κανείς τρίλιζα όπως κάποτε, παρόλο που αχνοφαίνονται ακόμα. Το εσώρουχο μου δεν είναι πια τσίτα πάνω και πιστέψτε με δεν ξεχείλωσε στο πλύσιμο, ενώ τα χέρια μου, μου φάνηκαν σα γυμνά κλαριά στο πλάι. Το χειρότερο όμως, είδα πως τα μάτια μου, των οποίων το σχήμα έχουν δημιουργήσει αρκετά προβλήματα στην ερωτική μου ζωή, έχουν χάσει τη λάμψη τους. Βλέμα ανέκφραστο, δίχως λόγια, αδιάφορο.

Θυμήθηκα πως είχα μια κρέμα προσώπου, δώρο κάποιας φίλης για να συντηρήσει τη ματαιοδοξία μου και τη δίκη της, την άνοιξα για πρώτη φορά, την άπλωσα στη μούρη μου και παρακολουθούσα τις θαυματουργές της ιδιότητες, όπως μου είχε πεί εκείνη που μου τη χάρισε, να ξετυλίγονται. Τίποτα. Κανένα θαύμα δεν έγινε. Η μούρη μου δεν άλλαξε και το βλέμα μου εξακολουθούσε να έχει την ίδια άχρωμη, αδιάφορη απόχρωση.

Μηχανικά έφτιαξα καφέ και κάθισα όπως τα τελευταία πρωϊνά μπρόστα στον υπολογιστή κοιτάζοντας τα e-mails μου. Έψαξα με μια γρήγορη ματιά να εντοπίσω κάποιο που αφορούσε τα επαγγελματικά μου και εφόσον δεν υπήρχε κάτι άρχισα να ανοίγω αδιάφορα ένα ένα τα μηνύματα, περισσότερο απο βαρεμάρα, παρά απο ενδιαφέρον. Το πρώτο αφορούσε τη δουλειά κάποιου σχεδιαστή που ομολογώ πως μου αρέσει η δουλειά του, το δεύτερο ένα συμπλήρωμα διατροφής που υπόσχεται να κάψει το λίπος, να τονώσει, να γραμμώσει και να γίνεις όπως το ημίγυμνο μοντέλο της φωτογραφίας, το τρίτο για τα οφέλη των στεροειδών και το τέταρτο ένα site με υπέροχους άντρες και καταπληκτικά κορμιά. Το τελευταίο το κράτησα. ;-)

Οι άνθρωποι έχουμε μια έμφυτη λατρεία απέναντι στο ωραίο και πολύ περισσότερο οι gay. Μια λατρεία την οποίαν εκδηλώνουμε με διάφορους τρόπους, είτε με τον εαυτό μας, είτε με τους άλλους ακολουθώντας ένα διαχρονικό πρότυπο ομορφιάς που σμιλεύτηκε για πρώτη φορά σε πέτρα για να κρατήσει αυτό το πρότυπο αναλοίωτο μέσα στο χρόνο, φτάνοντας μέχρι σήμερα, όπου πλασσάρεται απο τους δρόμους, τα μαγαζιά μέχρι το internet. Είναι απίστευτη η δύναμη που ασκεί επάνω μας η ομορφιά κάποιου, κυρίως όταν δεν τον ξέρουμε. Θαυμάζουμε, ποθούμε, παθιαζόμαστε με ένα σώμα, ένα πρόσωπο νοιώθοντας την ανάγκη να υποδουλοθούμε ολοκληρωτικά σε αυτό το πρόσωπο. Αυτός δεν είναι και ο λόγος που ανοίγουμε ξανά και ξανά τα ίδια profiles; Προσωπικά έχω κόλλημα με τον Marco Blaze, έχοντας περάσει συνολικά ώρες χαζεύοντας τον και κάνοντας τις εταιρίες χαρτοπετσετών πλουσιότερες.

Από την άλλη τι κάνουμε και τι είμαστε ικανοί να κάνουμε προκειμένου να προσεγγίσουμε εμείς οι ίδιοι τα πρότυπα που τόσο ποθούμε, προκειμένου να γίνουμε κι εμείς αντικείμενο του πόθου. Οι συνδρομές στα γυμναστήρια έχουν αυξηθεί κατακόρυφα τα τελευταία χρόνια καθώς οι επισκέψεις, κυρίως απο gay, στον πλαστικό χειρούργο έχουν σημειώσει ραγδαία άνοδο. Όλες οι μεγάλες εταιρίες επενδύουν υπέρογκα ποσά σε διαφημίσεις, προσελκύοντας την gay αγορά, καθώς αναγνωρίζει τη μεγάλη της αγοραστική δύναμη με κίνητρο τη ματαιοδοξία της. Και μη μου πει κανείς πως ο Έλληνας γυμνάζεται επειδή ακολουθεί το επαρχαιωμένο «νους υγιής εν σώματι υγιή» των προγόνων του, απο τη στιγμή που ο νεοέλληνας έχει γαλουχηθεί με κοκκινιστά, σουβλάκια, τηλεόραση και τη μάνα να τα φέρνει όλα έτοιμα για να μην κουραστεί ο κανακάρης της. Η πιπίλα του γυμνάζομαι, προσέχω τη διατροφή μου, κάνω υγιεινή ζωή, τα τελευταία χρόνια έγινε θεσμός και καλά ακολουθόντας ξένα πρότυπα των βορείων λαών πρόκειται για μπαρούφα, καθώς το κίνητρο για όλα αυτά, χωρίς αυτά καθαυτά να είναι αρνητικά, αντιθέτως, έγινε με σκοπό απλά να γίνουμε το αντικείμενο του πόθου.

Αμέτρητα λίτρα ιδρώτα στους πάγκους έλξεων, ατελείωτες ώρες επαναλήψεων μπροστά στον καθρέφτη, πολλά κιλά πρωτεϊνών απο σκόνη μέχρι ασπράδι αυγού καταναλώνονται καθημερινά, ενώ τα στεροειδή έχουν μια διακριτική μεν αλλά εμφανή παρουσία. Παράλληλα λεφτά σε ρούχα, κολώνιες, κρέμες κτλπ δίνονται κάθε χρόνο, που αν τα βάλουμε κάτω έχουμε ξοφλήσει όλα τα δάνεια και πιστωτικές και μας μένει και για ένα super ουάο ταξίδι.«Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου...», λέμε ή θα θέλαμε να πούμε όλοι ακόμα και κρυφά. Το σύνδρομο του ασχημόπαπου, της Σταχτοπούτας, του Ηρακλή είναι βαθιά ριζωμένα μέσα μας, ίσως ακόμα και μέχρι να κλείσουμε τα μάτια μας.

Ανήκω σε εκείνη την κατηγορία ανθρώπων που όταν ήταν μικρά μεγάλωσαν ακούγοντας το: «Τι όμορφο παιδάκι είναι αυτό!», προκαλώντας την περηφάνια της μητέρας μου. Μεγάλωσα με την πεποιήθηση ότι έχοντας μια εξωτερική εμφάνιση καλή είναι απο τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή και έχοντας κερδίσει αρκετά απο αυτήν, τόσο όσο να τροφοδοτείται συνεχώς η ανασφάλια και ματαιοδοξία μου. Μπορεί στην Ελληνική «αγορά» πια, να μην είμαι στην Top list, λάθος προιόν σε λάθος αγορά, αλλά σίγουρα ηδονίστηκα με το ματαιόδοξο ναρκισσισμό της νιότης. Και όλα αυτά τα χρόνια απολάμβανα, εκμεταλλευόμουν, ηδονιζόμουν μα πάνω απο όλα πλήγωνα.Πλήγωνα τους άλλους, αποζητώντας την επιβεβαίωση μα πάνω απο όλα πλήγωνα τον ίδιο μου εαυτό. Ο Ντόριαν Γκρεϊ, είχε κρύψει το πορτραίτο του στο πατάρι. Εγώ αντίκρισα το βλέμμα μου και το βρήκα κενό, άχρωμο, αδιάφορο.

Κοιτάζω το ζουμπούλι που έχω πάνω στο γραφείο το οποίο έχει αρχίσει να ανθίζει. Είναι λευκό, όμορφο. Θα μεγαλώσει και στην ακμή της ομορφιάς του θα αναδεύει το γλυκύτερο άρωμα κι έπειτα θα αρχίσει να μαραζώνει έως ότου μαραθεί. Κι όμως η ομορφιά του υπήρξε την ώρα που ήταν βολβός. Έχετε δει βολβό απο ζουμπούλι ; Μια ατελή σφαίρα στο χρώμα της ζωής, η οποία για να φυτρώσει δεν πρέπει να μπει όλη κάτω απο το χώμα, μονάχα κατά ένα τρίτο. Και το ζουμπούλι μεγαλώνει, με το βολβό του να εξέχει πάνω απο το χώμα, σα μελανό σημείο της ομορφιάς του, όμως δίχως αυτό, δεν θα μπορούσε ποτέ να μοσχομυρίσει.

Γεννιόμαστε όμορφοι. Κάθε προσπάθεια που κάνουμε για να γίνουμε ομορφότεροι, ή που νομίζουμε πως γινόμαστε, είναι ένα στίγμα στο πορτραίτο που έχουμε μέσα μας. Κάθε πράξη αυτοεπιβεβαίωσης, κάθε πληγή που προκαλούμε, κάθε ενέργεια που μας κάνει να κοιτάζουμε την επιφάνεια του καθρέφτη και όχι τα μάτια μας είναι μια πράξη ασχήμιας για μας τους ίδιους.
Ειρωνικό. Μεγάλωσα αποζητώντας την αγάπη απο τους άλλους, όμως δεν έμαθα να αγαπάω τον εαυτό μου, γιατί ο πόθος κι η αγάπη, είναι δυο πράγματα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους. Το ένα το βλέπεις απο την επιφάνεια ενός καθρέφτη, το άλλο απο τα μάτια.

Γιατί τα γράφω αυτά; Ίσως γιατί σε λίγο κλείνω άλλο ένα χρόνο σε αυτή τη ζωή και με έπιασε η τάση του απολογισμού. Ίσως περνάω κρίση ηλικίας. Ή απλά ο χειμώνας έχει μια γλυκάδα, ώστε να  κάνει ένα ζουμπούλι να ανθίζει.

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

Θα βάλω τα μεταξωτά και θα φυσάει...

Δεν ξέρω γιατί έβαλα αυτόν τον τίτλο. Σίγουρα μεταξωτά με αυτό τον καιρό δεν πρόκειται να βάλω, μια και θα με πάρει και θα με σηκώσει. Χώρια το ψωφόκρυο που επικρατεί. Απλά μου αρέσει το τραγούδι και σίγουρα το Venus in fur δεν το έχουν μελωποιήσει ακόμα.

Έχω κατεβάσει μισό μπουκάλι κρασί, νηστικός, μετά από μια μέρα σκάλισμα στον κήπο, ασχέτως την ακαταλληλότητα της μέρας, αλλά έτσι είμαι εγώ. Σήμερα μου'ρθε σήμερα το κάνω. Όπως μου'ρθε σήμερα να βγω. 

Δεν βγαίνω συχνά, έχω γίνει σπιτόγατος πια. Γουστάρω τα βράδια στο σπίτι, παρέα με το σκύλο μου, ένα ποτήρι, μπουκάλι, κιβώτιο κρασί και Jazz, ειδικά το χειμώνα. Αλλά απόψε ΘΕΛΩ να βγω. Πήρα λοιπόν έναν φίλο party animal, διότι το μυστικό της σωστής εξόδου είναι να έχεις την ανάλογη παρέα και θα βγω.

Μπανιαρίστηκα, κάνω τσιγάρο τυλιγμένος στο μπουρνούζι, πίνω το υπόλοιπο κρασί, γράφω αυτές τις γραμμές και πάω να ντυθώ., όπως μπορώ να ντυθώ με αυτό το κρύο, έχω τροπικά γονίδια ξέρετε...

Θα βγω όμως όχι για γκομενοδουλειά, αλλά για πάρτη μου. Να διασκεδάσω, να χορέψω, όπως έκανα κάποτε παλιά που χόρευα μέχρι το πρωϊ σα να μην υπάρχει αύριο. Η νύχτα είναι γεμάτη υποσχέσεις και μυστικά. Που και που νομίζω αξίζει να την επισκεπτόμαστε όσα χρόνια κι αν περάσουν. Τι λέτε;

Beware Boys, cause Bad Woolf is coming!!!

Υ.Γ. Ευτυχώς κοντά στο σπίτι μου έχει ένα πατσατζίδικο super!!!

Meat Market(ing)



Η συνταγή της επιτυχίας, γράφεται απο τις αποτυχίες της. Ψσσσς! Τι σκέφτηκα ο πούστης πρωνιάτικα και έχω πιεί μόλις ένα καφέ. Στο δεύτερο που πίνω κατά τη διάρκεια αυτού του post τι θα κατεβάσω άραγε; Εν συνεχεία του προηγούμενου λοιπόν και με αφορμή κάποια σχόλια, θα ήθελα να επικεντρωθώ στον τρόπο με τον οποίον κάποιος μπορεί να φτιάξει ο τέλειο profile στα διάφορα gay sites και όπως προλόγισα, τα παρακάτω tips έχουν βγει έπειτα απο ΠΟΛΛΑ αποτυχημένα profiles που έχω φτιάξει όλα αυτά τα χρόνια που έκαναν την εμφάνιση τους τα gay sites.

Πρώτα απο όλα λοιπόν, πρέπει να ορίσουμε το προιόν, το οποίο βέβαια δεν είναι άλλο απο εμάς τον ίδιον. Λυπάμαι αν κάποιοι αυτοσεβούμενοι υπαρξιστές, συμπεριλαμβανομένου κι εμού του ιδίου μπορεί να τσινίσουν, αλλά η αλήθεια είναι αυτή. Αν θες να γνωριστείς με άλλους μέσα απο τα sites  κοινωνικής δικτύωσης, πρέπει να θεωρήσεις τον εαυτό σου ως ένα προιόν το οποίο θα διατεθεί στην αγορά του δικτύου και κατεπέκτασιν, να προσδιορίσεις τις ανάγκες αυτής ή να τις δημιουργήσεις και τέλος, να πλασάρεις το προιόν, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα που θα καλύψουν τις ανάγκες αυτές. Απλό; Πάμε τώρα να κάνουμε μια διαπίστωση της αγοράςτου δικτύου.

SEX. Πουλάει πάντα και ζητείται πάντα. Είναι η κινητήρια δύναμη των δικτύων καθώς αποτελεί πέραν απο ανάγκη αλλά και το μέσω προβολής του προιόντος, δηλαδή εμάς. Και κρίνοντας απο την πλευρά της αγοράς, καθώς οι ίδιοι είμαστε και εν δυνάμει αγοράστες, μπορούμε αναμφισβήτατα να βρούμε τον κατάλληλο τρόπο να προωθήσουμε τον εαυτό μας. Βέβαια σε αυτό το σημείο υπάρχει η παγίδα να προσωποποιήσουμε τόσο πολύ το προιόν, ώστε να απευθύνεται αποκλειτικά και μόνο στην αγορά που αποτελείται απο εμάς τον ίδιον με αποτέλεσμα να απευθύνεται σε μια πολύ μικρή μερίδα της αγοράς, μειώνοντας έτσι το ποσοστό των πωλήσεων, οπότε είναι μια πολιτική υψηλού ρίσκου θα ‘λεγα. Το καλύτερο είναι η ποσότητα. Όσο πιο υψηλό το ποσοστό, τόσο περισσότερες οι επιλογές που έχει κανείς να επιλέξει τον τελικό αγοραστή. Οπότε λοιπόν θα πάμε με τη λογική του ΤΙ ΘΕΛΕΙ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ.

Η πλειοψηφία λοιπόν θέλει το γραμμωμένο σώμα, τούμπανο, άτριχο ή μη δεν έχει τόσο σημασία αν και το καλύτερο είναι να είναι trimmed, καλύπτει μεγαλύτερο πεδίο, είπαμε, όσο μεγαλύτερο το target group τόσο το καλύτερο. Τώρα αν σας πιάσανε οι ανωτερότητές σας, ότι εγώ δεν τα κοιτάζω αυτά, κάντε μια έρευνα στα σκοτεινά σημεία του υπολογιστή και της συλλογής των DVD με τσόντες που έχετε. Δεν νομίζω οι πρωταγωνιστές που σας κρατούν παρέα να ξεφεύγουν και πολύ απο αυτό το πρότυπο. Είπαμε μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια! Τώρα όσοι το έχετε εκμεταλλευτείτε το, αν και είμαι σίγουρος πως ήδη το κάνετε. Όσοι τώρα δεν το έχετε, έχετε δυο επιλογές: Η πρώτη είναι να φτιάξετε το προιόν, δηλαδή τρέξτε στο κοντινότερο γυμναστήριο, αυξήστε πρωτεϊνες στη διατροφή σας μαζί με κρεατίνη και εαν βιάζεστε, ε κάνα στεροειδή είναι απαραίτητα για γρήγορο αποτέλεσμα. Υπόψη τα στεροειδή έχουν σοβαρές παρενέργειες, αλλά αυτό εξαρτάται καθαρά απο το πόσο απελπισμένος είναι ο καθένας.

Η δεύτερη επιλογή είναι απλά μια έξυπνη φωτογράφιση. Η συσκευασία που φαίνεται, πρέπει απλά να κεντρίζει την προσοχή, τουλάχιστον για το πρώτο στάδιο της πώλησης. Κάντε λοιπόν μια σωστή φωτογράφιση. Αποφύγετε τα en face και profile και προτιμείστε τις γωνίες. Τονίστε εκείνα τα σημεία τα οποία  είναι πιο θελκτικά, εννοείται το συγκαλυμένο γυμνό, το λίγο πρόστυχο, μην το παρακάνουμε κιόλας, γενάκι δυο ημερών, βλέμμα αυστηρό αλλά γεμάτο υποσχέσεις και εννοείται σε εξωτερικές λήψεις. Είναι πιο αληθοφανείς. Διαφορετικά αν πρόκειται για εσωτερική, οπωσδήποτε όχι στον καθρέφτη του μπάνιου με την τουαλέτα να φαίνεται απο πίσω. Αποδητήρια γυμναστηρίου είναι εξαιρετικό, δηλώνεις ότι είσαι σφίχτης, διαφορετικά στο σαλόνι, είσαι cool ρε αδελφέ. Αποφύγετε την κρεβατοκάμαρα, φτηνό σα να λέει “ανοίξαμε και σας περιμένουμε” ή την ώρα του ντους. Το νερό καλύπτει τις ατέλειες του σώματος. Επιλέξτε τις καλύτερες και βάλτε τες στο profile. 3-5 είναι ο ιδανικός αριθμός, τόσο για να έχει μια καλή εικόνα όσο και να αφήσει τη φαντασία να οργιάσει.

Περνάμε τώρα στο κείμενο. Κάθε προιόν έχει ένα σλόγκαν. Οπωσδήποτε λακωνικό, πιστέψτε με δεν κάθεται κανείς να διαβάσει τα κατεβατά ολόκληρα, χώρια που μετά απο αυτό που είδαν, οι λέξεις τους χαλάνε τη φαντασία. Ένα μικρό κείμενο με 50 λέξεις που υποδηλώνουν πως είσαι ο άντρας ο πολλά βαρύς, ο οποίος απορρίπτει ολόκληρη κατηγορία ανθρώπων και απευθύνεστε στους λίγους, τους εκλεκτούς, ασχέτως αν θελετε να πάρετε ότι κινείται. Όλοι οι άνθρωποι θέλουν να νοιώθουν ξεχωριστοί. Κάντε τους να νομίσουν πως ΑΝ σας μιλήσουν και πόσο μάλλον ΑΝ τους απαντήσετε, θα ανήκουν αυτόματα σε εκείνη την ξεχωριστή κατηγορία που έχουν στο μυαλό τους. Τop και bottom τονίστε την αρρενωπότητα σας, την απαιτείτε, έχετε δει κανέναν πρωταγωνιστή τσόντας να είναι μπαγιαντέρα; Ε, όχι. Χρησιμοποείστε τα Μην”, “Δεν και όλα τα αρνητικά μόρια για να επιδείξετε την υπεροχή σας. Όλοι οι άλλοι είναι κατωτερίες. Είστε εσείς και μόνο εσείς.

Που και που κοιτάξτε τα footprint που σας αφήνουν κατά καιρούς. Φτιάξτε ψεύτικα profiles και αφήστε footprint στον εαυτό σας και ακόμα καλύτερα γράψτε comments στον εαυτό σας και δημοσιεύστε τα. Όσα πιο πολλά τόσο το καλύτερο, υποδηλώνετε πως έχετε ζήτηση, ουρά κάνουν για πάρτη σας και ποιος θα είναι ο τυχερός που θα σας πάρει; Εσύ που κοιτάζεις τις φωτογραφίες και λιγουρεύεσαι, είσαι ο εν δυνάμει εκλεκτός της βραδιάς.

Τώρα, όταν φτάσετε στην τελική φάση της συνάντησης, μετά απο φιλτραρίσματα, κι ατελείωτα msn, skype κτλπ, έ για αυτό δεν έχω συμβουλές. Στο χέρι σας είναι το τι θα κάνετε. Απλά μην έχετε πιστέψει τόσο πολύ στα ψέμματα που έχετε πει και μείνετε με το πουλί στο χέρι. Γιατί απλά ότι έχετε κάνει το έχουν κάνει και οι άλλοι!

Όσον αφορά τώρα τον υποφαινόμενο, έχω βάλει ένα ωραιότατο ράφι στον τοίχο και πάω να το ξεσκονίσω.
Καλό Σαββατόβραδο!

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Και περιμένω...


Έχοντας περάσει, όπως έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση, έξι μήνες στη Μύκονο χωρίς καθόλου sex!, είπα να ξαναρχίσω την «κοινωνικοποίηση» μου στη gay σκηνή της Αθήνας. Εν ολίγοις, να κάνω κι εγώ καμιά γνωριμία, μια ρύθμιση ορμονών, κοινώς κάνα πάρσιμο για να μην κοροϊδευόμαστε, να βγω, να διασκεδάσω, όλα δηλαδή εκείνα που κάνουν οι άλλοι καλοκαίρι σε ένα νησί σα τη Μύκονο.

Πρώτα λοιπόν βγήκα έξω, για κανα ποτό στα γνωστά μέρη γεγονός που με έκανε να νοιώσω σα επίσκεψη σε αστεροσκοπείο. Ψηλά το κεφάλι, η μύτη στο ταβάνι κοίταζα λοιπόν κι εγώ προς τα πάνω για να καταλάβω τι στο κόρακα κοιτάζουν όλοι εκεί, μπας και έχει κάνα αξιόλογο ντεκόρ κι εγώ ο αδαής, με τόσους μήνες απουσίας δεν είχα πάρει χαμπάρι. Βέβαια μετά απο λίγο κατάλαβα πως δεν επρόκειτο για κάποια προβολή ουράνιου θόλου, σα εκείνα που είχα δει στο αστεροσκοπίο, όταν πηγαίναμε με το σχολείο εκδρομή, αλλά το attitude που οφείλει να έχει κάθε σύγχρονος  gay σήμερα. Πάνε οι εποχές που κοίταζες δεξιά κι αριστερά και κάρφωνες τον άλλον στα μάτια με ένα κρυφό χαμόγελο και το πονηρό βλεφάρισμα στο μάτι. Τι να κάνω κι εγώ, αφού πιάστηκε το κεφάλι μου να κοιτάζω ένα άδειο ταβάνι συνέχισα να πίνω τα ποτά μου μέχρι που βαρέθηκα και επέστρεψα σπίτι.

Οι εποχές βέβαια έχουν αλλάξει. Τώρα υπάρχει το διαδίκτυο. Το internet έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας και μας επιτρέπει να εκμηδενήσουμε τις αποστάσεις. Θυμάμαι πριν απο δέκα χρόνια τη χαρά της ανακάλυψης του, όπου μπορούσες να συνομιλήσεις με κάποιον που ήταν στην άλλη άκρη της πόλης, χώρας, να τον γνωρίσεις και να κανονίσεις μια συνάντηση για την τελική φάση της γνωριμίας. Τι να κάνω λοιπόν, πέρασα κι εγώ σε αυτή τη φάση και έφτιαξα ένα προφίλ σε γνωστό site gay κοινωνικής γνωριμίας.

Ακολουθώντας τις οδηγίες και τις παροτρύνσεις του site ανέβασα φωτογραφίες, έγραψα ένα κείμενο περιγράφοντας εμένα και το τι ψάχνω και περίμενα. Ανάμεσα στο περίμενε έστελνα κάποια μηνύματα σε κάποια προφίλ που μου άρεσαν και μετά πάλι περίμενα. Και περίμενα και περίμενα σα σε στάση λεφορείου την ώρα του μποτιλιαρίσματος. Μα καλά λέω, άντε και έχω περάσει πια στα αζήτητα, άντε και έχω περάσει στην ηλικία συνταξιοδότητησης των gay, ένας άνθρωπος να μου απαντήσει στα δικά μου μηνύματα λέγοντας: Ευχαριστώ για το μήνυμα αλλά δεν ενδιαφέρομαι; Κανείς; Μα ΚΑΝΕΙΣ;

Μετά απο μέρες, όπου η αυτοεκτίμηση μου είχε φτάσει το ναδίρ της, μου σκάει το πρώτο μήνυμα. Ο αποστολέας, δίχως φωτογραφία, δίχως κείμενο με ένα λακωνικό: Hi. Hi απαντάω κι εγώ και λαμβάνω την εξής απάντηση: Άλλες φωτογραφίες έχεις, κατα προτίμηση χχχ; Ξανανοίγω κι εγώ το προφίλ μου να δω τι φωτογραφίες έχω και τις περνάω μια αυτοκριτική. Μια χαρά  τις βρήκα. Φαίνομαι ολοκάθαρα, ωραίο ντυσιματάκι στη μια, λίγο χρωματάκι στην άλλη, απο τις λίγες φορές που με είδε ήλιος στη Μύκονο, τι άλλο θα έπρεπε να βάλω. Ανοίγοντας όμως κάποια τυχαία προφίλ κατάλαβα ότι μάλλον φορούσα πολλά ρούχα στις φωτογραφίες. Στέλνω λοιπόν κι εγώ την απάντηση λέγοντας ότι όχι δεν έχω άλλες φωτογραφίες και κυρίως δεν έχω χχχ φώτο. Μετά απο λίγο μου έρχεται η απάντηση του τύπου: Κρίμα, Bye.

Δεν απογοητεύομαι βέβαια, αν και μπήκα στον πειρασμό να κάτσω να κάνω μια φωτογράφιση τύπου πορνοπεριοδικού, και συνέχισα να μπαίνω στο λεγόμενο site, παράλληλα με την ώρα που έκανα κάτι δουλειές στο διαδίκτυο. Ανάμεσα στα e-mails που έστελνα και τις αναζητήσεις που έκανα έμπαινα και στο site κοιτάζοντας κάνα προφίλ μέχρι που πέτυχα κάποιο το οποίο είχα μια συμπαθέστατη φωτογραφία, με όλα τα ρούχα του καθώς και ένα γλυκό κείμενο το οποίο περιέγραφε με γλαφυρά λόγια τα όνειρα, τις επιθυμίες του ατόμου και πως τον ενδιαφέρει η ψυχή του άλλου. Να ένας άνθρωπος με βάθος, σκέφτηκα και στέλνω μήνυμα. Προς έκπληξίν μου, μου ήρθε η απάντηση την οποίαν περίμενα εναγωνίως για να διαβάσω τα κάτωθι: «Sorry γουστάρω τους  gym εκτός κι αν έχεις xxxl καυ..ί, οπότε μπορούμε να τα πούμε.» 

Η πρώτη μου σκέψη ήταν να πάρω το χάρακα και να μετρήσω το μικρό μου φίλο, αλλά θα έπρεπε πρώτα να μπω στη διαδικασία να τον ξυπνήσω όμως είχα να στείλω κάτι mails, αφού πρώτα έπρεπε να αναζητήσω τις διάφορες ταινίες εκαπιδευτικού περιεχομένου που είχα κατεβάσει απο το internet και οι οποίες με συντρόφευαν τις νύχτες του καλοκαιριού, με λίγα λόγια ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι, μέχρι να γίνουν όλα αυτά θα το χάναμε το κορμί πατριώτη, οπότε μια η άλλη. Χαλάλι του ας ανακαλύψει άλλος το βάθος του.

Οι μέρες περνούσαν μέσα στο ίδιο σκηνικό ώσπου μια μέρα λαμβάνω μήνυμα απο ένα προφίλ όμοιο με όλα τα άλλα το οποίο μου έγραφε πως του άρεσε το δικό μου προφίλ και του άρεσα εγώ. Κοίτα να δεις, λέω, που τελικά υπάρχουν κι άνθρωποι που δεν ψάχνουν μόνο για μια ξεπέτα ή μάλλον κάποιος που έψαχνε για μια ξεπέτα γιατί οι φώτο και όλα τα υπόλοιπα το αποσαφήνιζαν αυτό, αλλά απο την άλλη μέσα σε όλα αυτά τον ενδιέφερε να κάνει μια γνωριμία πιο, παλιού τύπου. Αφού μου ζήτησε το τηλέφωνο μου για να επικοινωνήσουμε, του έστειλα και το σταθερό και το κινητό, μου ζήτησε την άδεια(!!!???) να με καλέσει για να μιλήσουμε, έτσι για πιο άμεση επαφή. Ούτε msn, ούτε skype, άλλοι πονοκέφαλι απο κει, μια απλή τηλεφωνική συνδιάλεξη, τι το καλύτερο; 

Το τηλέφωνο χτύπησε με απόκρυψη για να καταλήξουμε να μιλάμε γύρω στις 3 ώρες και να κλείσουμε το τηλέφωνο έχοντας καλλιεργήσει την ελπίδα πως ίσως κάτι όμορφο να γεννιέται. Την επόμενη μέρα να το μύνημα μέσω του site με την υπόσχεση του τηλεφωνικού μας ραντεβού την ίδια ώρα το βράδυ. Αυτό συνεχίστηκε τις επόμενες μέρες κι αν αναρωτιέστε γιατί δεν προχωρήσαμε σε συνάντηση θα σας πω ότι είχαμε προγραμματίσει να βρεθούμε μετά απο τέσσερις μέρες, όπου θα επέστρεφε στην Ελλάδα μια και εργαζόταν στις αεροπορικές γραμμές κάποιας ξένης εταιρίας η οποία πραγματοποιούσε 3 δρομολόγια την εβδομάδα απο τη μια χώρα στην άλλη. Και προς λύση δικής μου απορίας, μια και οι καιροί είναι δύσκολοι, η τηλεφωνική εταιρία της συγκεκριμένης χώρας, του επέτρεπε να μιλά απεριόριστα με την Ελλάδα, μια και ήμουν διατεθημένος να μοιράσουμε το οποιοδήποτε κόστος της επικοινωνίας μας.

Φτάνοντας λοιπόν στην παραμονή της πολυπόθητης συνάντησης μας και αφού είχε εκφράσει όλες εκείνες τις μέρες κάθε ενθουσιασμό για τη γνωριμία τροφοδοτώντας  τη δική μου ελπίδα για κάτι όμορφο στη συνέχεια, έχοντας πλάσει σενάρια μέσα στο νου μου για ηλιβασιλέματα, candle dinner, (ναι κατα βάθος είμαι ακόμα ένας ρομαντικομαλάκας) κλείσαμε το τηλέφωνο με την υπόσχεση πως μόλις προσγειωνόταν θα με έπαιρνε τηλέφωνο για να βρεθούμε και τις υπόλοιπες μέρες θα τις περνούσαμε παρέα, γνωρίζοντας επιτέλους απο κοντά ο ένας τον άλλον.


Την επομένη λοιπόν ξύπνησα με τη λαχτάρα και την αγωνία, ξέρετε εκείνη   που σου γαργαλάει και παράλληλα σφίγγει χαμηλά την κοιλιά και δεν αναφέρομαι στην καυ...ά και περίμενα πότε θα χτυπήσει το τηλέφωνο. Δικό του τηλέφωνο δεν είχα, είχε αποφύγει να μου το δώσει, δεν είχα επιμείνει να το ζητήσω. Η ώρα της προσγείωσης, απο ότι μου είπε είχε περάσει και πάλι περίμενα. Είχε πάει βράδυ, βάζω τις ειδήσεις μήπως είχε γίνει καμμιά αεροπειρατεία, μήπως γκρεμοτσακίστηκε κάνα αεροπλάνο, τίποτα. Όλα όπως ήταν, γνωστά με όλο τον πολιτικό αναβρασμό και τη μιζέρια που δέρνει την καθημερινότητα. Μπαίνω στο site κλικάρω το προφίλ, άφαντο το προφίλ. Πάλι καλά λέω είναι ζωντανός, νεκρός δεν θα μπορούσε να το διαγράψει και περίμενα. 

Τι λέτε να έγινε στη συνέχεια; Μη τον είδατε! Τόσο περίμενε δεν είχα κάνει τις τελευταίες μέρες της απόλυσης μου απο το στρατό. Μετά απο όλα αυτά λοιπόν απευθύνω μια ερώτηση σε όλους: Το γαμημένο το προφίλ μου τι να το κάνω; Γιατί όπως έλεγε και η γιαγιά μια φίλης: Υπομονή, υπομονή θα μείνουμε χωρίς μουνί!

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Boogieman


Έξι μήνες. Τόσο έχει περάσει απο την τελευταία φορά που έγραψα στο blog μου. Τόσους μήνες έλλειψα απο το σπίτι μου και ζούσα σε ένα δωμάτιο ή μάλλον κοιμόμουν σε ένα δωμάτιο, διότι τις υπόλοιπες ώρες δούλευα. Απλά είχα φύγει για σεζόν, ας όψαιται η οικονομική κρίση, η μαλακία που με δέρνει και το γαμημένο το βιογραφικό.

Έξι μήνες με σκληρή δουλειά, μηδενική διασκέδαση, μηδενικό προσωπικό χρόνο και ΚΑΘΟΛΟΥ σεξ! Το διαννοείστε; Και η ειρωνία είναι ότι βρισκόμουν στη Μύκονο. Απλά όταν θέτω ως πρώτη προτεραιότητα τη δουλειά, ΟΛΑ τα άλλα πάνε πίσω. Πίστευα πως θα μπορούσα να τα συνδιάσω, να συνεχίσω να γράφω αναρτήσεις, να έχω προσωπικό χρόνο, να κάνω κάποια πράγματα για μένα, αλλά δυστυχώς όταν έχεις θέσει εκ των προτέρων τη δουλειά σου σα προτεραιότητα όλα τα άλλα τα ξεχνάς θέλοντας και μη.

Διότι όταν δουλεύεις δεκατέσσερις ώρες τη μέρα το μόνο που σκέφτεσαι είναι το κρεββάτι σου. Όταν θα ξεκλέψεις μια ώρα ελεύθερη θα προτειμίσεις να κοιμηθείς απο το να βγείς ή να πας στην παραλία και ειδικά όταν είσαι άνθρωπος που θες τα πάντα να γίνονται έτσι ακριβώς όπως τα θέλεις, έ τότε προτειμάς να μην κάνεις κάτι που είναι ημίμετρο και να περιοριστείς σε εκείνο που μπορεί να γίνει.

Κι απο τον πανικό, στην απόλυτη απραξία. Επέστρεψα εδώ και δέκα μέρες, όπου τις πρώτες τις πέρασα στο κρεββάτι, μόνος, τόσο που άρχισα να πιστεύω πως σε λίγο θα άρχιζα να μυρίζω σήψη. Είναι περιέργο πάντως το πόσο πολύ είμαστε πλάσματα της συνήθειας. Συνήθισα τόσο πολύ τους τρελλούς ρυθμούς που τώρα τρώγομαι με τα ρούχα μου. Να μην έχω τίποτα να κάνω, τουλάχιστον απο δουλειά, να έχω άπλετο χρόνο και παρόλ’ αυτά να νοιώθω πως κάτι μου λείπει. Σα τους σκλάβους που ελευθερώθηκαν και επέστρεψαν μετά εκλιπαρώντας τα αφεντικά τους να τους πάρουν πίσω.

Το κακό με την απραξία, είναι ότι με κάνει να νοιώθω σε αχρηστία. Και το βασικότερο είναι ότι με φέρνει αντιμέτωπο με καταστάσεις που χρόνια παλεύω να αγνοήσω, έχοντας κρυφτεί πίσω απο φρενήρεις ρυθμούς δουλειάς, ευθυνών, φιλοδοξιών και καριέρας. Ανοίγει εκείνη η ντουλάπα, αρχικά σα χαραμάδρα, η οποία όλο και μεγαλώνει, για να αποκαλύψει όλα εκείνα που έχεις καταχωνιάσει στο χρονοντούλαπο και να εμφανιστεί ο Boogieman, πάνω που είχες πείσει τον εαυτό σου πως δεν υπάρχει πια. Κι αυτός έχει πολλά ονόματα. Λέγεται Ανασφάλεια, Μοναξιά, Οδύνη, Φόβος, Αναμνήσεις τα οποία ξετρυπώνουν και κάθονται ακάλεστοι απέναντί σου, ανάβουν τσιγγάρο, σε κοιτάζουν στα μάτια  και λένε: “Για πες!”

Τι να πεις και τι να πω. Παλιές ιστορίες χιλιοειπωμένες, όμως κάθε φορά ολοκαίνουργιες. Σα παλιό τραύμα που ξανανοίγει προκαλώντας καινούργιο πόνο. Κάτι τέτοια με κάνουν και σκέφτομαι πως δεν υπάρχει μεγαλύτερο μαρτύριο απο εκείνο του Προμηθέα, στο οποίο τον υπέβαλλε το πιο ζοφερό μυαλό. Να γνωρίζεις τι έπαιται και κάθε φορά να είναι εξίσου, αν όχι πιο οδυνυρό.

Εχθές το βράδυ άκουγα τη Τσανακλίδου να τραγουδά το “Μαμά γερνάω”. Σήμερα ξύπνησα μουδιασμένος. Ίσως έφταιγε και το αλκοόλ. Ίσως η παρέα της νύχτας. Όπως και να’χει ΦΤΑΝΕΙ! Καιρός να λογαριαστούμε Boogieman.