Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

Το Τραγούδι των Ημερών



Η πρώτη ανάμνηση που έχω απο Χριστούγεννα είναι πριν απο  πολλά χρόνια. Πρέπει να πήγαινα πρώτη Δημοτικού, ίσως και Νηπιαγωγείο. Οι περισσότεροι ίσως να θυμάστε τα Χριστούγεννα σε πιο μικρή ηλικία και για να σας λύσω την απορία, όχι δεν είμαι κανένας καθυστερημένος,απλά εκεί που μεγάλωσα δεν γιορτάζαν τα Χριστούγεννα.

Στο σπίτι που μεγάλωσα υπήρχε ένα ημερολόγιο τοίχου. Τα κλασσικά με μια φωτογραφία στο κέντρο και απο κάτω οι μέρες του μήνα με τις  αργίες και τις εορταστικές μέρες της χώρας σημειωμένες με κόκκινο. Κάθε μέρα ξυπνούσα στις έξι και πήγαινα στον τοίχο, σκαρφάλωνα σε μια καρέκλα και κοίταζα να δω μήπως η ημέρα ήταν σημειωμένη με κόκκινο, άρα δεν θα χρειαζόταν να πάω σχολείο. Στις 25 Δεκεμβρίου λοιπόν ανέβηκα στην ίδια καρέκλα και είδα ότι η μέρα ήταν σημαδεμένη με κόκκινο. Δεν θα πήγαινα στο σχολείο! σκέφτηκα περιχαρής και πήγα κατευθείαν να βγάλω τη στολή.

Η ώρα περνούσε και με φώναξαν να φύγω για το σχολείο όπου τους απάντησα ότι σήμερα είναι αργία, δεν έχουμε σχολείο, το ημερολόγιο ήταν κόκκινο. Ανεβαίνει λοιπόν η κηδεμόνας μου πάνω, βλέπει το ημερολόγιο και μου λέει πως η σημερινή μέρα δεν είναι αργία. Εγώ επέμενα πως εφόσον είναι με κόκκινο η ημέρα, είναι αργία άρα δεν έχουμε σχολείο. Τότε έφαγα μια σφαλιάρα και μου είπαν πως είναι αργία για τους ξένους, όχι για μας. Άλλαξα και πήγα σχολείο μες τα κλάμματα για την αδικία που οι ξένοι δεν θα πήγαιναν σχολείο εκείνη τη μέρα, ενώ εγώ έπρεπε να πάω. Μετέπειτα κατάλαβα πως έκλαιγα για τη σφαλιάρα.

Αργότερα στην Ελλάδα έπαψα να πηγαίνω σχολείο στις 25 Δεκεμβρίου, έγινα απο εκείνους τους «ξένους», που τότε μου φαντάζονταν τόσο μακρινοί και άγνωστοι, όμως η σχέση μου με τα Χριστούγεννα δεν αποκαταστάθηκαν ποτέ. Το δέντρο στο σπίτι στολιζόταν για κάποια χρόνια, περισσότερο γιατί έπρεπε, εφόσον ήταν Χριστούγεννα, καθώς η μητέρα μου προσπαθούσε να ισοβαθμίσει τα χρόνια της απουσίας της μιμούμενη ευτυχισμένες οικογενειακές στιγμές θαλπωρής όπως έβλεπε στην τηλεόραση. Τι να έκανε κι εκείνη, της ήταν ξένα όλα αυτά. Ο πατέρας μου απο την άλλη ήταν τελείως αδιάφορος για όλα αυτά, σημασία για εκείνον είχαν άλλα. Το μοναδικό σημείο αναφοράς των εορτών ήταν μονάχα η αυξημένη δουλειά λόγω των ημερών και το οικογενειακό τραπέζι ανήμερα, γιατί έτσι έπρεπε.

Με τα χρόνια η μητέρα μου έπαψε να στολίζει το δέντρο κι έμεινε καταχωνιασμένο στο πατάρι ενώ εξακαλουθούσαμε να πηγαίνουμε στο οικογενειακό τραπέζι, μέχρι που κι εκείνο σταμάτησε. Αργότερα έπιασα δουλειά και τις Παραμονές δούλευα πυρετωδώς ενώ ανήμερα καθόμουν στο σπίτι παρέα με ότι είχε η κάβα περιμένοντας καρτερικά πότε θα περάσει και η Πρωτοχρονιά. Διπλό το χτύπημα των ημερών.

 Φέτος λόγω αεργίας και ανεργίας δεν δούλευα, οπότε δεν υπήρχε καν κάποιο σημείο αναφοράς των εορτών, όμως είχα υποσχεθεί πως θα μαγείρευα για μια φίλη που είχε εχθές τη εορταστική της γιορτή. Θα ήταν το δώρο μου για εκείνη. Θα ψώνιζα, θα μαγείρευα και εκείνη θα άνοιγε το σπίτι της, για τους φίλους της, για τη χαρά της οικογένιας, για να περάσει καλά και ειλικρινά χαιρόμουνα που πέρασε καλά, άλλωστε αποτέλεσε το δικό μου σημείο αναφοράς για τα φετεινά Χριστούγεννα, που πέρασαν κι αυτά. Άντε θα περάσει και η Πρωτοχρονιά σε λίγο.

Οι φίλοι μου ξέρουν πως τις γιορτές αρνούμαι να πηγαίνω στα οικογενειακά τραπέζια και τις μαζώξεις τους. Προτιμώ να μένω μόνος και αυτό διότι νοιώθω κάπως σα παράσιτο οικογενειακής ευτυχίας. Οι γιορτές είναι για μένα οικογενειακή υπόθεση, με κάθε μορφή οικογένειας που μπορεί να έχει ο καθένας. Ίσως σφάλλω ή ίσως να έχω εξιδανικεύσει μέσα μου τόσο πολύ αυτό το θέμα, που απο τη στιγμή που ο ίδιος δεν το έχω, αρνούμαι να ζω με ημίμετρα και να συντηρούμαι απο  την συναισθηματική φιλευσπαλχνεία των ημερών. Κάτι σα τους άστεγους που θυμόμαστε στις γιορτές.

Μεγάλωσα, αρνούμενος αυτό που δεν είχα ή δεν μπορούσα να αποκτήσω.

Επιβίωσα αμπαρώνοντας τον εαυτό μου, ντύνοντας τον με τραχιά τομάρια, γιατί έτσι τίποτα δεν μπορεί να τον πληγώσει.

Και κάπου κάπου, ψάχνω τον εαυτό μου, κάτω απο τις σκλήθρες που φόρεσα. Σα ένα βράδυ που προσπάθησα να κλάψω, για να θυμηθώ πως γίνεται, πως είμαι ακόμα άνθρωπος.

Περιέφερα το γυμνό μου σαρκίο σε αμέτρητα αγκάθινα μονοπάτια, για να αποκτήσω ανοσία σε αυτό που δεν έχω.  Στείρωσα κάθε ελπίδα και ευνούχισα κάθε όνειρο και ναι είμαι ακόμα ζωντανός. «Είμαστε ακόμα ζωντανοί...», έγραψα στο σχολιασμό ένος μπλόκερ που διαβάζω τις τελευταίες ημέρες, όμως σκέφτομαι... «Είμαστε; Και για πόσο;»

Απλά είναι Το Τραγούδι των Ημερών που ακούγεται τόσο έντονα, όσο κι αν κλείνω τα αφτιά μου, όσο κι αν βάζω το ράδιο στη διαπασών για να προκαλέσουν παράσιτα κι όμως εκείνο τριβελίζει μέσα στο μυαλό μου. Μιλάει για κάλαντα, για ένα δέντρο στολισμένο, για ένα σπίτι πλημμυρισμένο απο μυρωδιές ζάχαρης και βανίλιας, καθώς δυο ζευγάρια πόδια ακολουθούν τους ρυθμούς ενός Piazzolla και μια Simone τραγουδά “I put a spell on you”.

“Καθώς μεγαλώνουμε γινόμαστε κακομαθημένοι μέσα στη μοναξιά μας” μου μετέφερε ένας φίλος. Μονάχα που μεγαλώνει κι εκείνη, μετουσιώνεται μέσα μας και σιγά σιγά γίνεται Εγώ. Ίσως είναι κι αυτός ένας τρόπος άμυνας, το μυαλό του ανθρώπου παίζει περιέργα παιχνίδια προκειμένου να επιβιώσει το σώμα κι επιβιώνει κάθε Χριστούγεννα, κάθε γιορτή.

Γράφω ενυπόγραφα στο blog μου, σα επιστολές σε άδειο μπουκάλι, πεταμένο στη θάλασσα. Το internet είναι κι αυτό μια θάλασσα. Τυχαίνει να να διαβάζουν το blog διάφοροι γνωστοί και φίλοι κατά καιρούς, οπότε δράττομαι την ευκαιρία να τους πω, πως δεν επιζητώ την συμπόνοια τους. Λαθρεπιβάτης στην ευτυχία άλλων δεν γίνομαι, απλά τους εξηγώ το λόγο της απουσίας μου, των αναπάντητων κλήσεων και γιατί προτιμώ τη μοναξιά μου απο αυτούς. Αλοίμονο, πήρα αρκετά placebo στη ζωή μου για να γίνουν κι οι φίλοι ένα από αυτά. Απλά αφαιρώ τη μάσκα, γιατί η ζωή δεν είναι μονάχα σκηνή. Δεν είμαι πάντα ο καραγκιόζης της παρέας, ο gay που πρέπει να είναι χαρούμενος, ο φίλος που θα τρέξει δεξιά κι αριστερά, ο επαγγελματίας που πρέπει να είναι άψογος. Είμαι κι Εγώ.

Το πλάσμα που επιβιώνει προσαρμοστικά στις συνθήκες. Που αναπτύσει τις δικές του άμυνες, που φοράει μάσκες και τις αλλάζει αλλά λίγοι έχουν δει τι κρύβεται απο κάτω, τόσο που ξέχνάει και το ίδιο. Απλά είναι Το Τραγούδι των Ημερών που τρυπάει τα μύχια της ψυχής μου και με κάνει να αντικρίσω τον Εαυτό μου στον καθρέφτη ξεγυμνώνοντας τον άφοβα μπροστά σε όλους κι αυτό, γιατί είμαστε τόσο συνηθισμένοι να βλέπουμε με τα μάτια και όσα εκείνα μπορούν να δουν.

Μη με λυπάστε. Δε ζητάω τη συμπόνοια κανενός. Οι γιορτές θα περάσουν και Το τραγούδι των Ημερών θα κοπάσει. Και τότε,θα ξαναβάλω τις καλογυαλισμένες μου μάσκες έτοιμος για κάθε μονόπρακτο κι αυτό το post  θα μπει απλά στην αρχειοθήκη.




9 σχόλια:

  1. φιλε μου πριν μερικές μέρες έκανα ένα ανάλογο ποστ, όχι τόσο ίδιο μα τόσο ίδιο. το κλειστο δωμάτιο έτσι λεγόταν
    σε νιώθω πολύ
    βεβαια μετά με τα σχόλια κατάλαβα ότι πολλοί ανθρωποι γύρω μας νιώθουν κάπως έτσι τις γιορτές
    δεν είσαι μονος
    χάρηκα που σε βρήκα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ό,τι και να λες εγώ λυπάμαι πολύ..
    Δεν μεγαλώνουν όλα τα παιδιά με τον ίδιο τρόπο, έτσι γίνεται, αλλά θεωρώ άδικο να μην μπορούν όλα να νιώσουν το ίδιο..
    Θα περάσουν και οι γιορτές...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. χμ..καποτε μισουσα τη μοναξια.ηθελα φιλους.σιγα σιγα ομως συνηθησα σε αυτην.ενιωθα καλυτερα μονος μου-ελευθερος,ασφαλης,αλλωστε φοβομουν τους ανθρωπους.μετα αρχισα να γνωριζω ανθρωπους.λογω της απειριας μου στα κοινωνικα κι των βιωματων μου ενιωθα αβολα μαζι τους,αν και χαιρομουν που δεν ημουν μονος.ετσι μετα απο καποια ωρα ηθελα να φυγω απο την καφετερια,να γυρισω σπιτι μου,Κι δεν επαιρνα τηλεφωνο να κανονισω καφε,περιμενα να με παρουν εκεινοι.
    ομως δεν ημουν χαρουμενος.μου αρεσε η μοναξια μοναχα εξαιτιας του τροπου που αντιλαμβανομουν τους ανθρωπους-ως κακους.πρεπει να πιεζουμε τον εαυτο μας να βρισκεται με αλλους μεχρι να ξεπερασουμε τις κοινωνικες αναστολες μας,εμεις οι μοναχικοι τυποι.γιατι ο ανθρωπος δεν ειναι ευτυχισμενος οταν ειναι μονος.ποτε.μακαρι να τα καταφερεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αρχικώς χρόνια πολλά και πολλά μελομακάρονα να ευχηθώ, κουραμπιέδες δεν λέω γιατί ποτέ δεν τους πήγαινα και τόσο!

    Στο προκείμενο τώρα, ξέρεις αυτός ο χώρος - το blog - έχει μια φοβερή δυναμική, που αν τη χρησιμοποιείς σωστά μπορεί να είναι και εξαιρετικά ευεργετική, σαν να λέμε πέντε συνεδρίες σε ψυχολόγο το κάθε post. Ωστόσο, σε όλο αυτό υπάρχει και μια μικρή παγίδα, η ίδια που υπάρχει και στον ψυχολόγο. Ουσιαστικά το να μην καταφέρεις να συνδέσεις τα κείμενα με τη ζωή εκεί έξω. Γιατί ό,τι και να λέμε η ζωή εκεί έξω έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Οπότε αν από όλο αυτό το post έχω να κρατήσω μια μικρή συμβουλή είναι σίγουρα η εξής: "τις μάσκες ποτέ δεν θα τις γλιτώσεις, συμβιβάσου με αυτό...αλλά προσπάθησε να τις ελαχιστοποιήσεις"! Και αυτό αγαπητέ Ben Provis γίνεται μέσα από ουσιαστικές σχέσεις με ανθρώπους που αγαπάς. Ευτυχισμένος, λοιπόν, θα είναι ο άνθρωπος που θα φέρει τα Χριστούγεννα κάθε μέρα στη ζωή του και όχι αυτός που θα τα αγνοήσει επιδεικτικά μόνο και μόνο γιατί νιώθει άβολα μέσα σε αυτά! Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν αναφέρομαι σε κανένα χριστιανικό στοιχείο της γιορτής. Αν ερχόταν κάτι τέτοιο ως συμβουλή από μένα τον άθεο, θα είχε πολύ γέλιο ομολογουμένως!

    Φιλιά πολλά και εύχομαι έναν υπέροχο χρόνο, έτσι όπως ακριβώς τον θέλεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ζero επειδή προφανώς με ξέρεις καλύτερα απο μένα, εξήγησε μου σε παρακαλώ πως ακριβώς τα αγνοώ και μάλιστα επιδεικτικά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ben Provis, εδώ δεν ξέρω τον εαυτό μου καλά-καλά...σε καμιά λοιπόν περίπτωση δεν θα ισχυριζόμουν ότι ξέρω κάποιον που δεν έχω μιλήσει καν από κοντά. Τώρα στο ερώτημά σου, η ανάγνωση της τελευταίας σου παραγράφου, ίσως σου δώσει μια μικρή - χρήσιμη ωστόσο - απάντηση. Και σε τελική ανάλυση, η γνώμη μου δε συνοδεύεται σε καμιά περίπτωση από πιστοποιητικού αλάθητου... ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. :-)
    Το τι έγραψα και τι εννοώ το ξέρω πρώτος απο όλους εγώ. Το να μου επισημάνεις το τι εννοώ σε συγκεκριμένο κιόλας σημείο του κειμένου όμως είναι λίγο άτοπο, δε νομίζεις;
    Απλά δεν καταλαβαίνω πως ειδικά απο την τελευταιά παραγράφο που επισημαίνεις, ανάγεται το συμπέρασμα ότι αγνοώ και μάλιστα επιδεικτικά τα Χριστούγεννα.
    Τελοσπάντων, δεν κολλάω με το τι νομίζεις και το πως το εξέλαβες. Κάθε post οποιουδήποτε blog εδώ μέσα απο τη στιγμή που κοινοποιείται, γίνεται βορά οποιασδήποτε κριτικής καθενός που το διαβάζει καθώς εξάγει τα δικά του συμπεράσματα κι αυτό είναι θεμιτό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μιά φράση σας ιδίως μου άνοιξε μιά πόρτα, μα δε σας γράφω γι αυτό αλλά επειδή διαπιστώνω πως τελικά δεν είμαστε τόσο λίγοι όσο νομίζαμε εμείς που αποφεύγουμε την ένταση του καταναγκαστικού κεφιού & λέμε, όπως ο Καβάφης που μου τον θυμίσατε:
    "..... αποφεύγω
    να εισέρχομαι στων Χριστιανών τα σπίτια
    προ πάντων όταν έχουν θλίψεις ή γιορτές..." ―δίχως έμφαση στο 'Χριστιανών' εννοείται..
    Καλή Χρονιά!


    Read more: http://daphnechronopoulou.blogspot.com/#ixzz1hssZCzfo

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μωρέ τα Χριστούγεννα είναι Χριστούγεννα, όπως το Πάσχα είναι Πάσχα, όπως η Κυριακή είναι Κυριακή και η Τρίτη Τρίτη. Ναι δεν ισχυρίστηκε κανείς το αντίθετο. Εγώ στους γνωστούς την παραμονή των χριστουγέννων είπα Καλό Σαββατοκύριακο, όχι επειδή σνομπάρω τις γιορτές, αλλά γιατί μέρα είναι και αυτή.
    Η Δευτέρα θα είναι πάντα Δευτέρα. Μπορεί η Δευτέρα να γίνει μια άλλη Κυριακή, με την έννοια πως δεν θα δουλεύει κανείς την Δευτέρα. Ίσως! Αλλά αυτό δεν την κάνει Κυριακή. Η Δευτέρα είναι Δευτέρα.
    Τα Χριστούγεννα φέτο είναι Κυριακή, του χρόνου Τρίτη. Και αυτό θα είναι... Τα Χριστούγεννα είναι μια μέρα της εβδομάδας, όπως και οι άλλες. Και όπως περνάνε οι μέρες θα περάσουν και αυτές...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...