Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Άνθρωποι Μονάχοι


Πριν απο τρεις μέρες είχα τα γενέθλια μου. Ήταν ίσως η πρώτη φορά που δεν είχα διάθεση να τα γιορτάσω, σε αντίθεση με άλλες χρονιές όπου διοργάνωνα ένα πάρτι επικών διαστάσεων. Για να είμαι ειλικρινής, το μόνο που ήθελα ήταν να κλειστώ στο σπίτι αγκαλιά με ένα μπουκάλι κρασί και να πιώ μέχρι να μεθίσω. Όμως ο ρουφιάνος του facebook είχε φροντίσει να ενημερώσει γνωστούς και μη για το επικείμενο γεγονός, με αποτέλεσμα να με παίρνουν τηλέφωνο και να μου στέλνουν μηνύματα για ευχές από νωρίς το πρωϊ. Ειλικρινά ευχαριστώ όλους εκείνους που μου ευχήθηκαν, όμως όταν δεν έχεις καμμία απολύτως διάθεση για κάτι τέτοιο, πιστέψτε με είναι απίστευτη αγγαρεία να απαντάς κάνοντας τον χαρούμενο που σε θυμήθηκαν.

Κι επειδή πλέον δεν είμαι σε μια ηλικία που μπορώ να φέρομαι σα δύστροπο παιδί  αλλά ούτε και σα γεροξεκούτης, τουλάχιστον ακόμα, αντιστάθηκα στον πειρασμό του μαρασμού και πήρα τρεις φίλες να πάμε για φαγητό προκειμένου να “γιορτάσουμε” τη μέρα, έτσι όπως ορίζει το κοινωνικό status για ανθρώπους της “ηλικίας” μας. Βρεθήκαμε λοιπόν σε ένα γνωστό μαγαζί στο Γκάζι, όπου φόρεσα τα καλά μου και την κοινωνική μάσκα που έχω για τέτοιες καταστάσεις, βιώνοντας κάτι σα επεισόδιο απο Sex and the City, με την Κάρυ αντιμέτωπη με δεσμευμένους – παντρεμένους φίλους, με τη διαφορά ότι εγώ είμαι gay.

Για άλλη μια φορά διαπίστωσα τη διαφορά ανάμεσα μας καθώς και τους λόγους για τους οποίους η απομάκρυνση μας αρχίζει να αμβλύνεται αναπόφευκτα, παρά την όποια αγάπη που μπορεί να έχουμε μεταξύ μας, καθιστώντας μας στην κατηγορία των “φίλων προίκα”. Ξέρετε είναι οι φίλοι που τους είχες απο το παρελθόν, αλλά που πλέον έχετε αλλάξει μεταξύ σας τόσο πολύ, σε σημείο που οι καθημερινότητες σας δεν συγκλίνουν πουθενά και που μιλάς στο τηλέφωνο μια φορά το μήνα για δέκα λεπτά, αλλά παρόλ’ αυτά είστε συναισθηματικά δεμένοι. Δεν το θεωρώ κακό αυτό. Αντιθέτως νομίζω πως είναι μέρος της ζωής, καθώς μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε, εξελισσόμαστε σα μια σταγόνα βροχής, που σε κάποια στιγμή χωρίζεται στα δύο, στα τέσσερα και ούτω καθεξής, δημιουργώντας έτσι ένα δίκτυο νερού πάνω στο τζάμι. Όμως ξυπνώντας την επόμενη μέρα και αυτή τη στιγμή που γράφω, το μόνο που μου έρχεται στο νου είναι οι στίχοι:

Οι φίλοι μου όλοι
εδώ και χρόνια
ζευγάρια γίναν
φτιάξαν σπίτια
μονάχα εμένα, χάσκει ακόμα
χωρίς μια στέγη
ετούτη αλήθεια.

Σε καμμία περίπτωση δεν ζηλεύω, ούτε φθονώ την πορεία τους, αντιθέτως χαίρομαι για την εξέλιξη τους, τόσο που όταν παντρεύτηκε η Ρία είχα κλάψει απο χαρά που την είδα στο γάμο μετά από τόσα χρόνια που γνωριζόμαστε απο παιδιά. Απλά όλα αυτά με κάνουν να σκεφτώ τη δική μου πραγματικότητα ως  gay άντρας σε αυτή τη χώρα. Τι σημαίνει να είσαι τελικά gay;

Οι φίλοι μου ξεκίνησαν να φτιάχνουν οικογένεια. Σε λίγο θα αρχίσουν να αποκτούν χαριτωμένα παιδάκια με τροφαντά μαγουλάκια, να κάνουν παιδικά πάρτυ προσκαλώντας τους φίλους γονείς τους, να ανταλάσσουν επισκέψεις με κουμπάρους, συναδέλφους, συγγενείς, όπως έχει ξεκινήσει ήδη και αναρωτιέμαι: Εγώ μέσα σε όλα αυτά που κολλάω; Θα είμαι ο gay φίλος καλεσμένος σε κάποια ίσως γιορτή, αντικείμενο σχολιασμού κατά τη διάρκεια και μετά αυτής, για να φτάσουμε στο σημείο να βλεπόμαστε μια φορά το χρόνο για ένα καφέ στα γρήγορα, με την αμηχανία της έλλειψης κοινού ενδιαφέροντος να αιωρείται, μόνο και μόνο για να συντηρήσουμε το παρελθόν μας, διότι όπως και να το κάνουμε, εκείνων οι προτεραιότητες θα είναι και θα πρέπει να είναι άλλες, ενώ οι δικές μου ποιές θα είναι;

Κάνοντας μια επιδρομή στο παρελθόν μου, βολιδοσκοπόντας το, έψαξα να βρω τις δικές μου προτεραιότητες, με αρκετά κοινά σημεία αναφοράς με τον straight κόσμο. Η αναζήτηση του έρωτα, ψάχνοντας τον κ. Τέλειο, η δουλειά, η καριέρα, όμως τα βήματα δεν συνεχίζονται απο κοινού πια, χωρίζουν, σα σε χοροεσπερίδα όπου αλλάζει ο ρυθμός και το τραγούδι και ο ένας συνεχίζει ενώ ο άλλος στέκεται αμήχανος, για να αποσυρθεί στο τραπέζι επειδή δεν ξέρει τα βήματα. Οπότε πια είναι τα δικά μου μελλοντικά βήματα;

Η προηγούμενη δεκαετία της ζωής μου ήταν έντονη στο παιχνίδι της επιβίωσης και εξακολουθεί να είναι, στα πάρτυ, στα ξενυχτάδικα, στις εφήμερες και μη σχέσεις, στα ατελείωτα one night stand και σε όλα εκείνα που είναι κοινά, τουλάχιστον για τους gay που δεν έχουν διπλή ζωή και που έχουν αποδεχτεί το τι είναι. Από την τελευταία μου αποτυχημένη σχέση και μετά έχουν περάσει σχεδόν εφτά χρόνια, με τα δυο πρώτα να αναζητώ την επόμενη, τα επόμενα δύο να απογοητεύομαι ότι δεν υπάρχει ακόμα η επόμενη και τα τελευταία τρία, να δουλεύω αδιαλλειπώς, παίζοντας κρυφτό απο οποιοδήποτε συναίσθημα, απογοητεύση, μοναξιά με φόντο την καριέρα η οποία επι της παρούσης πάει σε σκατιέρα. Ποιά είναι λοιπόν τα επόμενα βήματα του χορού;

Μια λατρεμένη φίλη, παντρεμένη χρόνια με παιδιά, λατρεύει τους gay. Τους θεωρεί ευφυείς με απίστευτες ατάκες. Αυτό που δεν ξέρει είναι ότι το αναπτύξαμε αυτό με την πορεία της ζωής μας, άλλοτε για να ξεγελάμε τους άλλους και αργότερα για να ξεγελάμε τον εαυτό μας. Περιέργο, στην αρχή κρυβόμασταν απο τον κόσμο και με τα χρόνια κρυφτήκαμε απο τον εαυτό μας. Ξεγελάμε εκείνα που μας φοβίζουν, όπως τη μοναξιά, το χωρισμό, τον πόνο με ένα γρήγορο πάρσιμο απο το internet, παρασυρόμενοι απο τη λαγνεία του σώματος έχοντας γεννηθεί με χψ χρωμόσωμα. Κάθε κυνισμός και προσπάθεια αυτοσαρκασμού απέναντι στους άλλους, είναι απλά αστάρωμα σε μουχλιασμένο τοίχο.

Πρόσφατα είδα ένα spot, που είχε ανεβάσει ένας blogger σχετικά με τις διακρίσεις απέναντι στο γάμο ατόμων του ιδίου φίλου. Η αρχική μου αντίδραση ήταν παρακινημένη απο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, απορρίπτοντας την, καθώς δεν μπορείς να πονάς για κάτι που  υφίσταται. Όμως έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται την μετανάστευση σε μια χώρα που δίνει αυτό το δικαίωμα. Να ονειρεύομαι ότι ίσως, σε εκείνη τη χώρα, oι gay, έχοντας το προνόμιο για μια ζωή πιο “straight” να μην κρύβονται πίσω απο παραπετάσματα που θέτουν οι ίδιοι στον εαυτό τους και να τολμούν, να δικδικήσουν απο τον εαυτό τους μια πιο κοινωνικά αποδεκτή ζωή.

Γιατί τελικά, αποδεκτό, δεν είναι να υπάγεσαι στους νόμους της ετεροφυλίας, αλλά να μπορείς να μοιράζεσαι τη ζωή σου με κάποιον, να δημιουργείς παρέα, να ονειρεύεσαι, να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Άλλωστε, αυτοί που  είναι στο περιθώριο, είναι εκείνοι που είναι Άνθρωποι Μονάχοι.

8 σχόλια:

  1. Αχ τα λες πολύ όμορφα.. συμφωνώ.. κάπως έτσι εξελίσσεται η ζωή μας καλώς ή κακώς..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ben,ολοι αγαπη θελουμε.
    απλα μεγαλωνοντας πολλοι 'μαθαινουμε' οτι ειμαστε πολυ 'κακοι' η 'ελλατωματικοι' για να αγαπηθουμε, η οτι οι αλλοι ειναι πολυ 'κακοι' για να μας αγαπησουν κι οτι θελουν μονο να γαμιουνται.
    οποτε κανουμε σχεσεις επειφανειακες,κερατωνουμε πριν κερατωθουμε,νιωθουμε σκατενιοι κι πεφτουμε σε ενα φαυλο κυκλο 'υπερηφανης μοναξιας'(δεν εχω αναγκη κανενα) ενω μεσα μας πεθαινουμε...
    αυτο ειναι στρειτ κι γκει φαινομενο,αλλα ευτυχως δεν ειναι ολοι οι ανθρωποι ετσι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Πάνω από όλα υπάρχει μόνο αγάπη" τραγούδαγε η Απόλυτη το 82 στην Γιουροβίζιον... 5η θέση πήρε! Αν δεν αγαπήσεις τον εαυτό σου πρώτα, δεν θα αγαπήσεις. Γενικά οι εποχές αλλάζουν με γοργούς ρυθμούς, μην κολλάς, χαλάρωσε και όλα θα 'ναι μια χαρά!
    Επίσης μπορείς να παλέψεις όπως μπορείς για να μπορείς να έχεις και εσύ οικογένεια και παιδιά για να περνάτε με φίλους τις Κυριακές σας :p

    Και πάλι χρόνια πολλά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΙΚΡΕ ΜΟΥ! ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΝΑ ΣΕ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αρχικά χρόνια πολλά! Ματς μουτς, φέρε το σοκολατάκι, και του χρόνου πολύχρονος!

    Πολλές φορές σκέφτομαι ότι το θέμα του γάμου είναι άδικος κόπος. Θέλω να πω, ποιος θέλει να μπει σε όλα τα δεινά της έγγαμης ζωής, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Από την άλλη, όμως, αναρωτιέμαι γιατί να μην έχει κάποιος έστω την επιλογή στη συμβατικότητα, καλώς ή κακώς εννοούμενη.

    Ειλικρινά δεν ξέρω αν μου έδιναν το δικαίωμα να παντρευτώ, αν και εφόσον θα το αξιοποιούσα. Από την άλλη, όμως, δεν μπορώ να δεχτώ ότι δεν έχω αυτή την επιλογή.

    Ωστόσο, αν αποζητάμε το γάμο, μόνο και μόνο σαν μια δικαιολογία να αναπαράγουμε ένα κακώς εννοούμενο μοντέλο συντροφικότητας, τότε βαδίζουμε σε ένα πολύ περίεργο μονοπάτι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Χρόνια σου πολλά με υγεία και χαρά. Το κλισέ που όσο με εκνευρίζει να το λέω (επειδή ακριβώς είναι κλισέ), άλλο τόσο μου αρέσει να το ακούω όταν μου το λέει κάποιος από την καρδιά του.

    Θα συμφωνήσω απόλυτα με τον zero ότι αυτό που με ενοχλεί στη συζήτηση για το γάμο είναι ότι δεν μου δίνεται μια επιλογή που έχουν οι υπόλοιποι άνθρωποι, ασχέτως αν εγώ θα τη χρησιμοποιήσω ή όχι.

    Κατά τα άλλα επειδή βρίσκομαι σε μια παρόμοια κατάσταση μάλλον προς το παρόν το έχω πάρει λίγο πιο χαλαρά επειδή μπορώ ακόμα και βρίσκομαι με τους φίλους μου ακόμα και αν είναι παντρεμένοι με παιδιά αν και όχι όσο παλιότερα. Αλλά στο κάτω κάτω και εσύ όταν με το καλό γνωρίσεις πάλι κάποιον, θα προτιμήσεις αν έχεις ένα δίωρο να δεις αυτόν παρά τους φίλους σου, οπότε δε θεωρώ ότι αλλάζει κάτι σε αυτό ο γάμος αυτός καθαυτός.

    Από εκεί και πέρα το πότε και αν θα βρείς αυτόν τον κάποιο είναι κάτι που μπορεί να το ξέρει κανείς, απλά ελπίζεις ότι θα γίνει σύντομα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. βρε καρδιά μου γκεί φίλους δεν έχεις?? Γιάτι όπως και να το κάνεις με τους str8 φίλους είναι αναπόφευκτη η απομάκρυνση όταν αρχίζουν οι οικογένειες, τα σόγια και τα παιδιά. Όπως και να έχει χρόνια σου πολλά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ηey !

    Να ζήσεις Βen Provis και χρόνια πολλά
    μεγάλος να γίνεις με γκομενάκια πολλά
    παντού να σκορπίζεις της ψ***ς σου το βιος
    και όλοι να λένε πω πω τι Γκόμενος!!!!

    Τρομερό φιλί πάνω στο μάγουλο!

    (Eντάξει όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη μωρέ! Απλά όσοι παντρεύονται τα αναγνωρίζουν νωρίτερα χα χα χα )

    Συμφωνώ με το Zero ( o oποίος συνεχίζει να εκπλήσει τελευταία!)


    xo

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...