Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Boogieman


Έξι μήνες. Τόσο έχει περάσει απο την τελευταία φορά που έγραψα στο blog μου. Τόσους μήνες έλλειψα απο το σπίτι μου και ζούσα σε ένα δωμάτιο ή μάλλον κοιμόμουν σε ένα δωμάτιο, διότι τις υπόλοιπες ώρες δούλευα. Απλά είχα φύγει για σεζόν, ας όψαιται η οικονομική κρίση, η μαλακία που με δέρνει και το γαμημένο το βιογραφικό.

Έξι μήνες με σκληρή δουλειά, μηδενική διασκέδαση, μηδενικό προσωπικό χρόνο και ΚΑΘΟΛΟΥ σεξ! Το διαννοείστε; Και η ειρωνία είναι ότι βρισκόμουν στη Μύκονο. Απλά όταν θέτω ως πρώτη προτεραιότητα τη δουλειά, ΟΛΑ τα άλλα πάνε πίσω. Πίστευα πως θα μπορούσα να τα συνδιάσω, να συνεχίσω να γράφω αναρτήσεις, να έχω προσωπικό χρόνο, να κάνω κάποια πράγματα για μένα, αλλά δυστυχώς όταν έχεις θέσει εκ των προτέρων τη δουλειά σου σα προτεραιότητα όλα τα άλλα τα ξεχνάς θέλοντας και μη.

Διότι όταν δουλεύεις δεκατέσσερις ώρες τη μέρα το μόνο που σκέφτεσαι είναι το κρεββάτι σου. Όταν θα ξεκλέψεις μια ώρα ελεύθερη θα προτειμίσεις να κοιμηθείς απο το να βγείς ή να πας στην παραλία και ειδικά όταν είσαι άνθρωπος που θες τα πάντα να γίνονται έτσι ακριβώς όπως τα θέλεις, έ τότε προτειμάς να μην κάνεις κάτι που είναι ημίμετρο και να περιοριστείς σε εκείνο που μπορεί να γίνει.

Κι απο τον πανικό, στην απόλυτη απραξία. Επέστρεψα εδώ και δέκα μέρες, όπου τις πρώτες τις πέρασα στο κρεββάτι, μόνος, τόσο που άρχισα να πιστεύω πως σε λίγο θα άρχιζα να μυρίζω σήψη. Είναι περιέργο πάντως το πόσο πολύ είμαστε πλάσματα της συνήθειας. Συνήθισα τόσο πολύ τους τρελλούς ρυθμούς που τώρα τρώγομαι με τα ρούχα μου. Να μην έχω τίποτα να κάνω, τουλάχιστον απο δουλειά, να έχω άπλετο χρόνο και παρόλ’ αυτά να νοιώθω πως κάτι μου λείπει. Σα τους σκλάβους που ελευθερώθηκαν και επέστρεψαν μετά εκλιπαρώντας τα αφεντικά τους να τους πάρουν πίσω.

Το κακό με την απραξία, είναι ότι με κάνει να νοιώθω σε αχρηστία. Και το βασικότερο είναι ότι με φέρνει αντιμέτωπο με καταστάσεις που χρόνια παλεύω να αγνοήσω, έχοντας κρυφτεί πίσω απο φρενήρεις ρυθμούς δουλειάς, ευθυνών, φιλοδοξιών και καριέρας. Ανοίγει εκείνη η ντουλάπα, αρχικά σα χαραμάδρα, η οποία όλο και μεγαλώνει, για να αποκαλύψει όλα εκείνα που έχεις καταχωνιάσει στο χρονοντούλαπο και να εμφανιστεί ο Boogieman, πάνω που είχες πείσει τον εαυτό σου πως δεν υπάρχει πια. Κι αυτός έχει πολλά ονόματα. Λέγεται Ανασφάλεια, Μοναξιά, Οδύνη, Φόβος, Αναμνήσεις τα οποία ξετρυπώνουν και κάθονται ακάλεστοι απέναντί σου, ανάβουν τσιγγάρο, σε κοιτάζουν στα μάτια  και λένε: “Για πες!”

Τι να πεις και τι να πω. Παλιές ιστορίες χιλιοειπωμένες, όμως κάθε φορά ολοκαίνουργιες. Σα παλιό τραύμα που ξανανοίγει προκαλώντας καινούργιο πόνο. Κάτι τέτοια με κάνουν και σκέφτομαι πως δεν υπάρχει μεγαλύτερο μαρτύριο απο εκείνο του Προμηθέα, στο οποίο τον υπέβαλλε το πιο ζοφερό μυαλό. Να γνωρίζεις τι έπαιται και κάθε φορά να είναι εξίσου, αν όχι πιο οδυνυρό.

Εχθές το βράδυ άκουγα τη Τσανακλίδου να τραγουδά το “Μαμά γερνάω”. Σήμερα ξύπνησα μουδιασμένος. Ίσως έφταιγε και το αλκοόλ. Ίσως η παρέα της νύχτας. Όπως και να’χει ΦΤΑΝΕΙ! Καιρός να λογαριαστούμε Boogieman.

7 σχόλια:

  1. πες μου πως επεστρεψες στη μπλογκοσφαιρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι μπορώ να πως πως επέστεψα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χτες κι εγώ το είχα ρίξει στην Τσανακλίδου! Καλώς επέστρεψες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλώς επέστρεψες και προσπάθησε να γεμίζεις κάπως το χρόνο σου, ακόμα και αν είναι πλέξιμο, γιατί ισχύει ότι:
    Idle hands are the Devil's playground! (Αργία μήτηρ πάσης κακίας)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πλέξιμο?Χαχαχαχα! Αμα σου πω ότι ξέρω και φτιάχνω κασκόλ???!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ε τότε δεν έχεις κανένα πρόβλημα, αν μη τι άλλο στην παρούσα οικονομική κατάσταση, ένα τέτοιο προϊόν μπορεί να είναι πολύ κερδοφόρο, αφού προβλέπεται να κοπεί η χρήση των καλοριφέρ χεχε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. χεχε άντε βρε που γερνάμε, μια χαρά είμαστε!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...