Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Ζουμπούλια το χειμώνα


Ως άνθρωπος μισώ το κρύο, το χιόνι, τον χειμώνα και όλα όσα είναι συνακόλουθά τους. Ακόμα και η πιο ειδυλλιακή εικόνα των γυμνών σωμάτων μπροστά στο τζάκι, πάνω σε παχύ χαλί, μέσα σε μια ξύλινη καλύβα με το χιόνι να πέφτει έξω δεν με κάνει να νοιώσω την παραμικρή συμπάθεια για αυτή την εποχή του χρόνου. Επίσης το γεγονός πως σκοτεινιάζει νωρίς και κυρίως η συννεφιά, με κάνουν να πέφτω ψυχολογικά τόσο πολύ, που το μόνο που θέλω είναι να μένω στο σπίτι τυλιγμένος σε μια κουβέρτα βλέποντας DVD και τρώγοντας σοκολάτες με Coca Cola.

Εδώ και κάποιες μέρες που ο ήλιος έχει εξαφανιστεί και μετράω τις ώρες που πρέπει να ανάβω τη θέρμανση είναι για μένα οι χειρότερες μου. Η ταμίας στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς σίγουρα θα με θυμάται απο την τελευταία μου έφοδο για να προμηθευτώ ότι σοκολάτα υπήρχε στα ράφια, σίγουρα σκεφτόμενη πως η έλλειψη σεξ μου έχει βαρέσει κόκκινο, όχι ότι έχει άδικο, αλλά ειλικρινά μόνο όταν έχει τέτοιο καιρό λυσσάω για σοκολάτα. Ίσως να φταίει όλο αυτό το γεγονός που σηκώθηκα σήμερα με χάλια διάθεση, που έγινε ακόμα χειρότερη όταν αντίκρυσα τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Ένα πραγματικό χάλι.

Η σχέση με τον καθρέφτη δεν ήταν ποτέ καλή. Κάποτε ζούσα σε ένα σπίτι χωρίς ούτε έναν καθρέφτη, ούτε καν στο μπάνιο και όταν αργότερα έκανα σχέση και μου ζήτησε να βάλουμε έναν καθρέφτη για να μπορεί να ξυρίζεται συνειδητοποίησα πως μάλλον είναι κάτι χρήσιμο στο σπίτι. Όσον αφορά εμένα, έχω πέντε τρίχες όλες κι όλες και μπορώ να ξυρίζομαι στα τυφλά.

Σήμερα όμως για πρώτη φορά κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Τα μαλλιά σηκωμένα, αντί το κλασσικό λαστιχάκι να τα πιάνει μια και αποφάσισα να κουρευτώ πρόσφατα, με κάποιες άσπρες τρίχες εδώ κι εκεί. Εντόπισα λεπτές γραμμές κάτω απο τα μάτια και γύρω απο τα χείλη καθώς το δέρμα ήταν θαμπό, αφυδατωμένο, δίχως την φρεσκάδα που είχε κάποτε στα είκοσι μου. Έλυσα το μπουρνούζι και διαπίστωσα πως στους κοιλιακούς μου πλέον δεν μπορεί να παίξει πια κανείς τρίλιζα όπως κάποτε, παρόλο που αχνοφαίνονται ακόμα. Το εσώρουχο μου δεν είναι πια τσίτα πάνω και πιστέψτε με δεν ξεχείλωσε στο πλύσιμο, ενώ τα χέρια μου, μου φάνηκαν σα γυμνά κλαριά στο πλάι. Το χειρότερο όμως, είδα πως τα μάτια μου, των οποίων το σχήμα έχουν δημιουργήσει αρκετά προβλήματα στην ερωτική μου ζωή, έχουν χάσει τη λάμψη τους. Βλέμα ανέκφραστο, δίχως λόγια, αδιάφορο.

Θυμήθηκα πως είχα μια κρέμα προσώπου, δώρο κάποιας φίλης για να συντηρήσει τη ματαιοδοξία μου και τη δίκη της, την άνοιξα για πρώτη φορά, την άπλωσα στη μούρη μου και παρακολουθούσα τις θαυματουργές της ιδιότητες, όπως μου είχε πεί εκείνη που μου τη χάρισε, να ξετυλίγονται. Τίποτα. Κανένα θαύμα δεν έγινε. Η μούρη μου δεν άλλαξε και το βλέμα μου εξακολουθούσε να έχει την ίδια άχρωμη, αδιάφορη απόχρωση.

Μηχανικά έφτιαξα καφέ και κάθισα όπως τα τελευταία πρωϊνά μπρόστα στον υπολογιστή κοιτάζοντας τα e-mails μου. Έψαξα με μια γρήγορη ματιά να εντοπίσω κάποιο που αφορούσε τα επαγγελματικά μου και εφόσον δεν υπήρχε κάτι άρχισα να ανοίγω αδιάφορα ένα ένα τα μηνύματα, περισσότερο απο βαρεμάρα, παρά απο ενδιαφέρον. Το πρώτο αφορούσε τη δουλειά κάποιου σχεδιαστή που ομολογώ πως μου αρέσει η δουλειά του, το δεύτερο ένα συμπλήρωμα διατροφής που υπόσχεται να κάψει το λίπος, να τονώσει, να γραμμώσει και να γίνεις όπως το ημίγυμνο μοντέλο της φωτογραφίας, το τρίτο για τα οφέλη των στεροειδών και το τέταρτο ένα site με υπέροχους άντρες και καταπληκτικά κορμιά. Το τελευταίο το κράτησα. ;-)

Οι άνθρωποι έχουμε μια έμφυτη λατρεία απέναντι στο ωραίο και πολύ περισσότερο οι gay. Μια λατρεία την οποίαν εκδηλώνουμε με διάφορους τρόπους, είτε με τον εαυτό μας, είτε με τους άλλους ακολουθώντας ένα διαχρονικό πρότυπο ομορφιάς που σμιλεύτηκε για πρώτη φορά σε πέτρα για να κρατήσει αυτό το πρότυπο αναλοίωτο μέσα στο χρόνο, φτάνοντας μέχρι σήμερα, όπου πλασσάρεται απο τους δρόμους, τα μαγαζιά μέχρι το internet. Είναι απίστευτη η δύναμη που ασκεί επάνω μας η ομορφιά κάποιου, κυρίως όταν δεν τον ξέρουμε. Θαυμάζουμε, ποθούμε, παθιαζόμαστε με ένα σώμα, ένα πρόσωπο νοιώθοντας την ανάγκη να υποδουλοθούμε ολοκληρωτικά σε αυτό το πρόσωπο. Αυτός δεν είναι και ο λόγος που ανοίγουμε ξανά και ξανά τα ίδια profiles; Προσωπικά έχω κόλλημα με τον Marco Blaze, έχοντας περάσει συνολικά ώρες χαζεύοντας τον και κάνοντας τις εταιρίες χαρτοπετσετών πλουσιότερες.

Από την άλλη τι κάνουμε και τι είμαστε ικανοί να κάνουμε προκειμένου να προσεγγίσουμε εμείς οι ίδιοι τα πρότυπα που τόσο ποθούμε, προκειμένου να γίνουμε κι εμείς αντικείμενο του πόθου. Οι συνδρομές στα γυμναστήρια έχουν αυξηθεί κατακόρυφα τα τελευταία χρόνια καθώς οι επισκέψεις, κυρίως απο gay, στον πλαστικό χειρούργο έχουν σημειώσει ραγδαία άνοδο. Όλες οι μεγάλες εταιρίες επενδύουν υπέρογκα ποσά σε διαφημίσεις, προσελκύοντας την gay αγορά, καθώς αναγνωρίζει τη μεγάλη της αγοραστική δύναμη με κίνητρο τη ματαιοδοξία της. Και μη μου πει κανείς πως ο Έλληνας γυμνάζεται επειδή ακολουθεί το επαρχαιωμένο «νους υγιής εν σώματι υγιή» των προγόνων του, απο τη στιγμή που ο νεοέλληνας έχει γαλουχηθεί με κοκκινιστά, σουβλάκια, τηλεόραση και τη μάνα να τα φέρνει όλα έτοιμα για να μην κουραστεί ο κανακάρης της. Η πιπίλα του γυμνάζομαι, προσέχω τη διατροφή μου, κάνω υγιεινή ζωή, τα τελευταία χρόνια έγινε θεσμός και καλά ακολουθόντας ξένα πρότυπα των βορείων λαών πρόκειται για μπαρούφα, καθώς το κίνητρο για όλα αυτά, χωρίς αυτά καθαυτά να είναι αρνητικά, αντιθέτως, έγινε με σκοπό απλά να γίνουμε το αντικείμενο του πόθου.

Αμέτρητα λίτρα ιδρώτα στους πάγκους έλξεων, ατελείωτες ώρες επαναλήψεων μπροστά στον καθρέφτη, πολλά κιλά πρωτεϊνών απο σκόνη μέχρι ασπράδι αυγού καταναλώνονται καθημερινά, ενώ τα στεροειδή έχουν μια διακριτική μεν αλλά εμφανή παρουσία. Παράλληλα λεφτά σε ρούχα, κολώνιες, κρέμες κτλπ δίνονται κάθε χρόνο, που αν τα βάλουμε κάτω έχουμε ξοφλήσει όλα τα δάνεια και πιστωτικές και μας μένει και για ένα super ουάο ταξίδι.«Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου...», λέμε ή θα θέλαμε να πούμε όλοι ακόμα και κρυφά. Το σύνδρομο του ασχημόπαπου, της Σταχτοπούτας, του Ηρακλή είναι βαθιά ριζωμένα μέσα μας, ίσως ακόμα και μέχρι να κλείσουμε τα μάτια μας.

Ανήκω σε εκείνη την κατηγορία ανθρώπων που όταν ήταν μικρά μεγάλωσαν ακούγοντας το: «Τι όμορφο παιδάκι είναι αυτό!», προκαλώντας την περηφάνια της μητέρας μου. Μεγάλωσα με την πεποιήθηση ότι έχοντας μια εξωτερική εμφάνιση καλή είναι απο τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή και έχοντας κερδίσει αρκετά απο αυτήν, τόσο όσο να τροφοδοτείται συνεχώς η ανασφάλια και ματαιοδοξία μου. Μπορεί στην Ελληνική «αγορά» πια, να μην είμαι στην Top list, λάθος προιόν σε λάθος αγορά, αλλά σίγουρα ηδονίστηκα με το ματαιόδοξο ναρκισσισμό της νιότης. Και όλα αυτά τα χρόνια απολάμβανα, εκμεταλλευόμουν, ηδονιζόμουν μα πάνω απο όλα πλήγωνα.Πλήγωνα τους άλλους, αποζητώντας την επιβεβαίωση μα πάνω απο όλα πλήγωνα τον ίδιο μου εαυτό. Ο Ντόριαν Γκρεϊ, είχε κρύψει το πορτραίτο του στο πατάρι. Εγώ αντίκρισα το βλέμμα μου και το βρήκα κενό, άχρωμο, αδιάφορο.

Κοιτάζω το ζουμπούλι που έχω πάνω στο γραφείο το οποίο έχει αρχίσει να ανθίζει. Είναι λευκό, όμορφο. Θα μεγαλώσει και στην ακμή της ομορφιάς του θα αναδεύει το γλυκύτερο άρωμα κι έπειτα θα αρχίσει να μαραζώνει έως ότου μαραθεί. Κι όμως η ομορφιά του υπήρξε την ώρα που ήταν βολβός. Έχετε δει βολβό απο ζουμπούλι ; Μια ατελή σφαίρα στο χρώμα της ζωής, η οποία για να φυτρώσει δεν πρέπει να μπει όλη κάτω απο το χώμα, μονάχα κατά ένα τρίτο. Και το ζουμπούλι μεγαλώνει, με το βολβό του να εξέχει πάνω απο το χώμα, σα μελανό σημείο της ομορφιάς του, όμως δίχως αυτό, δεν θα μπορούσε ποτέ να μοσχομυρίσει.

Γεννιόμαστε όμορφοι. Κάθε προσπάθεια που κάνουμε για να γίνουμε ομορφότεροι, ή που νομίζουμε πως γινόμαστε, είναι ένα στίγμα στο πορτραίτο που έχουμε μέσα μας. Κάθε πράξη αυτοεπιβεβαίωσης, κάθε πληγή που προκαλούμε, κάθε ενέργεια που μας κάνει να κοιτάζουμε την επιφάνεια του καθρέφτη και όχι τα μάτια μας είναι μια πράξη ασχήμιας για μας τους ίδιους.
Ειρωνικό. Μεγάλωσα αποζητώντας την αγάπη απο τους άλλους, όμως δεν έμαθα να αγαπάω τον εαυτό μου, γιατί ο πόθος κι η αγάπη, είναι δυο πράγματα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους. Το ένα το βλέπεις απο την επιφάνεια ενός καθρέφτη, το άλλο απο τα μάτια.

Γιατί τα γράφω αυτά; Ίσως γιατί σε λίγο κλείνω άλλο ένα χρόνο σε αυτή τη ζωή και με έπιασε η τάση του απολογισμού. Ίσως περνάω κρίση ηλικίας. Ή απλά ο χειμώνας έχει μια γλυκάδα, ώστε να  κάνει ένα ζουμπούλι να ανθίζει.

10 σχόλια:

  1. Και για να είμαστε ειλικρινείς, όλη αυτή η κρίση ηλικίας, σε τι ηλικία ακριβώς σε έχει πιάσει;

    Πάντως, μη κοροϊδευόμαστε η ομορφιά είναι ένα πανίσχυρο εργαλείο. Αυτοί που λένε το αντίθετο, λένε απλά βλακείες. Το θέμα, όπως και με κάθε εργαλείο, είναι πως θα το χειριστείς. Αν μείνεις στο γεγονός ότι απλά το έχεις, τότε είναι σαν να παίρνεις μια Porsche για να πηγαίνεις ΣΚ στη Κινέτα...δεν το κάνεις μανίτσα μου...κρίμα το εργαλείο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. η ομορφια μπορει να εντυπωσιαζει πολλους ανθρωπους,ωστοσο δε σου εξασφαλιζει την ευτυχια-οπως θα ελεγε κι ο ντοριαν γκρευ...
    πρωτα πρεπει να αγαπησουμε τον εαυτο μας,οπως ειναι,ωστε να πιστεψουμε οτι μπορει να μας αγαπησει και καποιος αλλος.Αλλιως,απλα παιζουμε τους δον ζουαν νιωθοντας κενοι,γιατι φοβομαστε να ερθουμε πιο κοντα και να δειξουμε τα 'ελλατωματα' που συνηθως κρυβουμε καλα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Zero... ομορφιά έχουμε όλοι. Το θέμα είναι να μην μένουμε σε εκέινη που βλέπεται στον καθρέφτη και σε αυτό κολλάμε όλοι. Η ομορφιά είναι αντικειμενική αξία, όμως υπάρχουν πολλοί τρόποι για να την προβάλεις και να την εντοπίσεις. Δυστυχώς περιοριζόμαστε σε αυτό που διαφαίνεται και όχι σε αυτό που είναι. Εκεί είναι όλο το παιχνίδι.

    Aizen..."Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη..."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αγαπητότατε μου...

    Μα τι down-ι είναι αυτό που σε έχει πιάσει. Έχει γλυκιά γεύση όμως από τον τρόπο που επεξεργάζεσαι τα πράγματα!

    Η δική μου άποψη είναι αντίθετη από αυτή του Ζero ( μη με μαλώσεις ). Ποτέ δεν πίστεψα ότι η ομορφιά μπορεί να αναχθεί σε εργαλείο. Πάντα πίστευα πως η ομορφιά, το αντικειμενικά τέλειο, είναι ότι και η ατμόσφαιρα που επικρατεί στο ψυγείο μου. Αντίθετα αυτά που κάνουν περισσότερη εντύπωση είναι τα ψεγάδια.

    Σε νιώθω κατα μια έννοια όσον αφορά το χειμώνα. Μισώ χειμωνα! Ιδιαίτερα όταν αναγκάζομαι να τον περάσω indoor. Pfff....

    Μη μασας - Mάσα τους...

    xo

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Rake καταλύεις θεωρίες περί discrimination κοινωνικών επιστημών...χαχα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Rake... αγαπάμε την ομορφιά, ενώ πρέπει να μιλάμε για πόθο. Εν αντιθέση η Ομορφιά ζεσταίνει, εννίοτε παγώνει γιατί μπροστά σε κάτι το ξένο και "άγνωστο", δεν ξέρουμε πως να φερθούμε.
    Η έννοια της ομορφιάς, έχει τόσο δηκτική ερμηνεία, απλά οι άνθρωποι ασχολούμαστε περισσότερο με την εύκολη ερμηνεία της και εντόπιση της, μέσω του καθρέφτη.
    Έχεις νοιώσει σαφέστατα τον πόθο, τη λαγνεία στο πρόσωπό σου, ακολουθούμενα απο ευκολοειπωμένα λόγια, ακόμα κι ένα Σάγαπώ, τόσο εφήμερο όσο ένα πάρσιμο. Σίγουρα ξέρεις τι βλέπουν. και οποσδήποτε έχεις αναρωτηθεί εάν Σε βλέπουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ακόμη τυραννιέμαι! Ομορφιά όλοι την αναζητάμε, υποκειμενικά και αντικειμενικά.. συνήθως καταλήγουμε στην υποκειμενική..
    Συμφωνώ και με Aizen999...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Εγώ συμφωνώ με όλους :p
    Αν σου πω να διαβάσεις και λίγο Ανακρέων καλά θα με δείρεις δεν χωράει αμφιβολία. Αυτά που έγραψες αν και έχουν ένα τόνο απαισιοδοξίας εγώ τα βλέπω αισιόδοξα... Πως κάτι έχεις μάθει (πολλά έχεις καταλάβει, κάτι έχεις μάθει). Κοίτα, δεν μ' αρέσει να φιλοσοφώ πολύ αλλά νομίζω πως δεν περιμένεις κι όλας από κάποιον να φιλοσοφήσει. Εσύ είσαι το κλειδί, εσύ είσαι ο παράγοντας που θα σε κάνει να βλέπεις το βλέμμα σου άδειο ή σέξι, και το ξέρεις.

    Χρόνια πολλά γεμάτα υγεία και χαρά... Και αγάπη εννοείται! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Καλησπέρα!
    Μόλις έμαθα για το blog σου από το blog "Η ζωή είναι ωραία".
    Θέλω μέσα από την καρδιά μου να σου ευχηθώ καλή χρονιά μιας κ' δεν τα έχουμε ξαναπεί!!! Υγεία κ' χαμόγελο!!!
    Γιάννα & Γιάννης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σας Ευχαριστώ πολύ παιδιά και Καλωσήρθατε.

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...