Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Και περιμένω...


Έχοντας περάσει, όπως έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση, έξι μήνες στη Μύκονο χωρίς καθόλου sex!, είπα να ξαναρχίσω την «κοινωνικοποίηση» μου στη gay σκηνή της Αθήνας. Εν ολίγοις, να κάνω κι εγώ καμιά γνωριμία, μια ρύθμιση ορμονών, κοινώς κάνα πάρσιμο για να μην κοροϊδευόμαστε, να βγω, να διασκεδάσω, όλα δηλαδή εκείνα που κάνουν οι άλλοι καλοκαίρι σε ένα νησί σα τη Μύκονο.

Πρώτα λοιπόν βγήκα έξω, για κανα ποτό στα γνωστά μέρη γεγονός που με έκανε να νοιώσω σα επίσκεψη σε αστεροσκοπείο. Ψηλά το κεφάλι, η μύτη στο ταβάνι κοίταζα λοιπόν κι εγώ προς τα πάνω για να καταλάβω τι στο κόρακα κοιτάζουν όλοι εκεί, μπας και έχει κάνα αξιόλογο ντεκόρ κι εγώ ο αδαής, με τόσους μήνες απουσίας δεν είχα πάρει χαμπάρι. Βέβαια μετά απο λίγο κατάλαβα πως δεν επρόκειτο για κάποια προβολή ουράνιου θόλου, σα εκείνα που είχα δει στο αστεροσκοπίο, όταν πηγαίναμε με το σχολείο εκδρομή, αλλά το attitude που οφείλει να έχει κάθε σύγχρονος  gay σήμερα. Πάνε οι εποχές που κοίταζες δεξιά κι αριστερά και κάρφωνες τον άλλον στα μάτια με ένα κρυφό χαμόγελο και το πονηρό βλεφάρισμα στο μάτι. Τι να κάνω κι εγώ, αφού πιάστηκε το κεφάλι μου να κοιτάζω ένα άδειο ταβάνι συνέχισα να πίνω τα ποτά μου μέχρι που βαρέθηκα και επέστρεψα σπίτι.

Οι εποχές βέβαια έχουν αλλάξει. Τώρα υπάρχει το διαδίκτυο. Το internet έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας και μας επιτρέπει να εκμηδενήσουμε τις αποστάσεις. Θυμάμαι πριν απο δέκα χρόνια τη χαρά της ανακάλυψης του, όπου μπορούσες να συνομιλήσεις με κάποιον που ήταν στην άλλη άκρη της πόλης, χώρας, να τον γνωρίσεις και να κανονίσεις μια συνάντηση για την τελική φάση της γνωριμίας. Τι να κάνω λοιπόν, πέρασα κι εγώ σε αυτή τη φάση και έφτιαξα ένα προφίλ σε γνωστό site gay κοινωνικής γνωριμίας.

Ακολουθώντας τις οδηγίες και τις παροτρύνσεις του site ανέβασα φωτογραφίες, έγραψα ένα κείμενο περιγράφοντας εμένα και το τι ψάχνω και περίμενα. Ανάμεσα στο περίμενε έστελνα κάποια μηνύματα σε κάποια προφίλ που μου άρεσαν και μετά πάλι περίμενα. Και περίμενα και περίμενα σα σε στάση λεφορείου την ώρα του μποτιλιαρίσματος. Μα καλά λέω, άντε και έχω περάσει πια στα αζήτητα, άντε και έχω περάσει στην ηλικία συνταξιοδότητησης των gay, ένας άνθρωπος να μου απαντήσει στα δικά μου μηνύματα λέγοντας: Ευχαριστώ για το μήνυμα αλλά δεν ενδιαφέρομαι; Κανείς; Μα ΚΑΝΕΙΣ;

Μετά απο μέρες, όπου η αυτοεκτίμηση μου είχε φτάσει το ναδίρ της, μου σκάει το πρώτο μήνυμα. Ο αποστολέας, δίχως φωτογραφία, δίχως κείμενο με ένα λακωνικό: Hi. Hi απαντάω κι εγώ και λαμβάνω την εξής απάντηση: Άλλες φωτογραφίες έχεις, κατα προτίμηση χχχ; Ξανανοίγω κι εγώ το προφίλ μου να δω τι φωτογραφίες έχω και τις περνάω μια αυτοκριτική. Μια χαρά  τις βρήκα. Φαίνομαι ολοκάθαρα, ωραίο ντυσιματάκι στη μια, λίγο χρωματάκι στην άλλη, απο τις λίγες φορές που με είδε ήλιος στη Μύκονο, τι άλλο θα έπρεπε να βάλω. Ανοίγοντας όμως κάποια τυχαία προφίλ κατάλαβα ότι μάλλον φορούσα πολλά ρούχα στις φωτογραφίες. Στέλνω λοιπόν κι εγώ την απάντηση λέγοντας ότι όχι δεν έχω άλλες φωτογραφίες και κυρίως δεν έχω χχχ φώτο. Μετά απο λίγο μου έρχεται η απάντηση του τύπου: Κρίμα, Bye.

Δεν απογοητεύομαι βέβαια, αν και μπήκα στον πειρασμό να κάτσω να κάνω μια φωτογράφιση τύπου πορνοπεριοδικού, και συνέχισα να μπαίνω στο λεγόμενο site, παράλληλα με την ώρα που έκανα κάτι δουλειές στο διαδίκτυο. Ανάμεσα στα e-mails που έστελνα και τις αναζητήσεις που έκανα έμπαινα και στο site κοιτάζοντας κάνα προφίλ μέχρι που πέτυχα κάποιο το οποίο είχα μια συμπαθέστατη φωτογραφία, με όλα τα ρούχα του καθώς και ένα γλυκό κείμενο το οποίο περιέγραφε με γλαφυρά λόγια τα όνειρα, τις επιθυμίες του ατόμου και πως τον ενδιαφέρει η ψυχή του άλλου. Να ένας άνθρωπος με βάθος, σκέφτηκα και στέλνω μήνυμα. Προς έκπληξίν μου, μου ήρθε η απάντηση την οποίαν περίμενα εναγωνίως για να διαβάσω τα κάτωθι: «Sorry γουστάρω τους  gym εκτός κι αν έχεις xxxl καυ..ί, οπότε μπορούμε να τα πούμε.» 

Η πρώτη μου σκέψη ήταν να πάρω το χάρακα και να μετρήσω το μικρό μου φίλο, αλλά θα έπρεπε πρώτα να μπω στη διαδικασία να τον ξυπνήσω όμως είχα να στείλω κάτι mails, αφού πρώτα έπρεπε να αναζητήσω τις διάφορες ταινίες εκαπιδευτικού περιεχομένου που είχα κατεβάσει απο το internet και οι οποίες με συντρόφευαν τις νύχτες του καλοκαιριού, με λίγα λόγια ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι, μέχρι να γίνουν όλα αυτά θα το χάναμε το κορμί πατριώτη, οπότε μια η άλλη. Χαλάλι του ας ανακαλύψει άλλος το βάθος του.

Οι μέρες περνούσαν μέσα στο ίδιο σκηνικό ώσπου μια μέρα λαμβάνω μήνυμα απο ένα προφίλ όμοιο με όλα τα άλλα το οποίο μου έγραφε πως του άρεσε το δικό μου προφίλ και του άρεσα εγώ. Κοίτα να δεις, λέω, που τελικά υπάρχουν κι άνθρωποι που δεν ψάχνουν μόνο για μια ξεπέτα ή μάλλον κάποιος που έψαχνε για μια ξεπέτα γιατί οι φώτο και όλα τα υπόλοιπα το αποσαφήνιζαν αυτό, αλλά απο την άλλη μέσα σε όλα αυτά τον ενδιέφερε να κάνει μια γνωριμία πιο, παλιού τύπου. Αφού μου ζήτησε το τηλέφωνο μου για να επικοινωνήσουμε, του έστειλα και το σταθερό και το κινητό, μου ζήτησε την άδεια(!!!???) να με καλέσει για να μιλήσουμε, έτσι για πιο άμεση επαφή. Ούτε msn, ούτε skype, άλλοι πονοκέφαλι απο κει, μια απλή τηλεφωνική συνδιάλεξη, τι το καλύτερο; 

Το τηλέφωνο χτύπησε με απόκρυψη για να καταλήξουμε να μιλάμε γύρω στις 3 ώρες και να κλείσουμε το τηλέφωνο έχοντας καλλιεργήσει την ελπίδα πως ίσως κάτι όμορφο να γεννιέται. Την επόμενη μέρα να το μύνημα μέσω του site με την υπόσχεση του τηλεφωνικού μας ραντεβού την ίδια ώρα το βράδυ. Αυτό συνεχίστηκε τις επόμενες μέρες κι αν αναρωτιέστε γιατί δεν προχωρήσαμε σε συνάντηση θα σας πω ότι είχαμε προγραμματίσει να βρεθούμε μετά απο τέσσερις μέρες, όπου θα επέστρεφε στην Ελλάδα μια και εργαζόταν στις αεροπορικές γραμμές κάποιας ξένης εταιρίας η οποία πραγματοποιούσε 3 δρομολόγια την εβδομάδα απο τη μια χώρα στην άλλη. Και προς λύση δικής μου απορίας, μια και οι καιροί είναι δύσκολοι, η τηλεφωνική εταιρία της συγκεκριμένης χώρας, του επέτρεπε να μιλά απεριόριστα με την Ελλάδα, μια και ήμουν διατεθημένος να μοιράσουμε το οποιοδήποτε κόστος της επικοινωνίας μας.

Φτάνοντας λοιπόν στην παραμονή της πολυπόθητης συνάντησης μας και αφού είχε εκφράσει όλες εκείνες τις μέρες κάθε ενθουσιασμό για τη γνωριμία τροφοδοτώντας  τη δική μου ελπίδα για κάτι όμορφο στη συνέχεια, έχοντας πλάσει σενάρια μέσα στο νου μου για ηλιβασιλέματα, candle dinner, (ναι κατα βάθος είμαι ακόμα ένας ρομαντικομαλάκας) κλείσαμε το τηλέφωνο με την υπόσχεση πως μόλις προσγειωνόταν θα με έπαιρνε τηλέφωνο για να βρεθούμε και τις υπόλοιπες μέρες θα τις περνούσαμε παρέα, γνωρίζοντας επιτέλους απο κοντά ο ένας τον άλλον.


Την επομένη λοιπόν ξύπνησα με τη λαχτάρα και την αγωνία, ξέρετε εκείνη   που σου γαργαλάει και παράλληλα σφίγγει χαμηλά την κοιλιά και δεν αναφέρομαι στην καυ...ά και περίμενα πότε θα χτυπήσει το τηλέφωνο. Δικό του τηλέφωνο δεν είχα, είχε αποφύγει να μου το δώσει, δεν είχα επιμείνει να το ζητήσω. Η ώρα της προσγείωσης, απο ότι μου είπε είχε περάσει και πάλι περίμενα. Είχε πάει βράδυ, βάζω τις ειδήσεις μήπως είχε γίνει καμμιά αεροπειρατεία, μήπως γκρεμοτσακίστηκε κάνα αεροπλάνο, τίποτα. Όλα όπως ήταν, γνωστά με όλο τον πολιτικό αναβρασμό και τη μιζέρια που δέρνει την καθημερινότητα. Μπαίνω στο site κλικάρω το προφίλ, άφαντο το προφίλ. Πάλι καλά λέω είναι ζωντανός, νεκρός δεν θα μπορούσε να το διαγράψει και περίμενα. 

Τι λέτε να έγινε στη συνέχεια; Μη τον είδατε! Τόσο περίμενε δεν είχα κάνει τις τελευταίες μέρες της απόλυσης μου απο το στρατό. Μετά απο όλα αυτά λοιπόν απευθύνω μια ερώτηση σε όλους: Το γαμημένο το προφίλ μου τι να το κάνω; Γιατί όπως έλεγε και η γιαγιά μια φίλης: Υπομονή, υπομονή θα μείνουμε χωρίς μουνί!

6 σχόλια:

  1. Αχχχ πόσο σε καταλαβαίνω στο συγκεκριμένο θέμα, όντας μάλλον ομοιοπαθής (στο ρομαντικός), αν και μάλλον εγώ είμαι λίγο παραπάνω από όσο πρέπει, στο ότι μάλλον τα διάφορα site μπορεί να βοηθάνε να γνωρίσεις περισσότερο κόσμο από όσο θα μπορούσες στον πραγματικό κόσμο, επίσης φαίνεται να έχουν αλλάξει και τους ανθρώπους που μπαίνουν σε αυτά τα site..
    Δυστυχώς έχω καταντήσει σχεδόν γραφικός στα profile μου που γράφω ότι μια απάντηση τουλάχιστον, δεν δείχνει αν ενδιαφέρεσαι ή όχι, αλλά το ότι είσαι άνθρωπος με όλη τη σημασία της λέξης. Όσον αφορά τον ιπτάμενο, δυστυχώς έχω ακούσει παρόμοιες καταστάσεις και από φίλους οπότε μάλλον καλό είναι να μην ανεβάζεις τον πήχη ψηλά τουλάχιστον μέχρι να γνωρίσεις τον άλλο από κοντά(Ειρωνικό που το λέω εγώ αυτό μετα το τελευταίο μου post αλλά ας είναι).
    Sorry για τη μεγάλη απάντηση αλλά είναι ένα θέμα το οποίο με ενδιαφέρει πάρα πολύ και με βρίσκει σε απόλυτη συμφωνία με σένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μα δεν φταίει εκείνος αλλά εγώ...έχω μείνει ακόμα στο ιπτάμενοι και τζεντλεμαν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. καλα, η αληθεια ειναι οτι μεσω ιντερνετ δε μπορεις να γνωρισεις ανθρωπο που να θελει κατι αληθινο.Σεξ,σεξ κι μονο σεξ :P
    μεσω φιλων καμια γνωριμια παιζει?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πραγματεία σε βλέπω στα gay sites κοινωνικής δεξίωσης. Πόσο πολιτικά ορθός είναι αυτός ο όρος! Χαχα!

    Νομίζω ότι όταν είσαι ελεύθερος είναι αναγκαίο κακό. Όλοι έχουμε περάσει από αυτό το στάδιο, είναι εύκολο, ανέξοδο και γίνεται από το καναπέ του σπιτιού σου με το μποξεράκι και να ξύνεις τα αρχίδια σου.

    Από την άλλη καλό ποτέ δεν μου άρεσε να δαιμονοποιώ καταστάσεις. Έχω βρει περιπτώσεις από internet που ήταν εξαιρετικές και κάναμε πράγματα πέρα από το να πηδιόμαστε, για όσο τα κάναμε. Σίγουρα, όμως, μέσα από μια παρέα ή εκ του σύνεγγυς, σε γλιτώνει από πολλούς άσκοπους καφέδες! Αυτό δοκώ πρέπει να είναι το τελευταίο post της τριλογίας σου...!!! ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δικτύωσης εννοούσα...χαχαχαχαχα!!! Αν και με τη στρατιά υποψήφιων fuck dates μπορεί να κάνει κανείς και κανονική Δεξίωση...χαχα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Άσε .. τίποτα από αυτά τα σάιτ, βέβαια πιο λακωνικό από το δικό μου προφίλ δεν γίνεται... αχαχαχαχα.. εύχομαι πάντως γρήγορα να βρεθεί κάτι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...