Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009

Τι κοινό έχει η βλαχιά και η ψαρίλα;


 Γράφω κάμποσους μήνες στο blog, μιλάω με κάποιους από δω μέσα αλλά είναι γεγονός ότι δεν έκανα ποτέ ιδιαίτερες συστάσεις. Ονόματα κτλ περιττά πια, απλά αυτό που μένει να πω είναι ότι η μεγάλη μου αγάπη είναι η μαγειρική, για αυτό και το έκανα επάγγελμα, κατά κάποιον τρόπο.

Όσα χρόνια ζω μόνος έχω ασκήσει διάφορα επαγγέλματα. Άλλωστε όπως λένε «Πενία τέχνας κατεργάζεται». Η μαγειρική όμως αποτελούσε πέρα από οικογενειακή παράδοση και προσωπικό χόμπι, έγινε πάθος και έπειτα τέχνη. Όπως έλεγε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου: Μάθε τέχνη κι άστηνε κι αμα πεινάσεις πιαστη νε. Ε, και έχω πεινάσει αρκετά στη ζωή μου. Έτσι δέχτηκα μια πρόταση στη Μύκονο, να αναλάβω ένα ξενοδοχείο ως Executive Chef και εννοείται ότι είναι πεντάστερο και leading…μη χέσω.

Δυο βδομάδες στη Μύκονο δεν έχω προλάβει να κάνω τίποτα, πέρα από το να βαράω δεκαεξάωρα στη δουλειά που περιλαμβάνει όλα όσα πρέπει να κάνει ένας executive συν όλα τα άλλα που πρέπει, προκειμένου να δουλέψω όπως πραγματικά θέλω. Τι γίνεται όμως όταν αναγκάζεσαι να έρθεις σε αντιπαράθεση με τις επαγγελματικές σου αρχές; Όταν αυτό που αγαπάς πάνε να στο κάνουν ποταπό; Όταν το πιάτο που σχεδιάζεις ισοπεδώνεται λόγω άγνοιας, ξιπασιάς και ψώνιου;

Μέσα σε αυτές τις μέρες διαπίστωσα πως το ξενοδοχείο ουσιαστικά είναι μια οικογενειακή επιχείρηση όπου τα θέλω του αφεντικού, το ψώνιο του γιου που μόλις αποφοίτησε από το κολλέγιο, μαζί με την άγνοια του για τη δουλειά αναστατώνουν ολόκληρο το ξενοδοχείο με αποτέλεσμα κανένας να μην μπορεί να κάνει τη δουλειά που πρέπει και να τρέχουν όλοι να υπηρετούν την οικογένεια, αγνοώντας ακόμα και τους πελάτες που πληρώνουν 750 euro τη βραδιά.

Ο F&B, υιός, ρωτάει συνέχεια πόσο κοστίζει το κάθε τι, ενώ είναι δουλειά του να ξέρει τα οικονομικά των προμηθειών και κυνηγάει τους μάγειρες μη και πετάξουν κάτι στα σκουπίδια, ενώ πρέπει τα χτεσινά προϊόντα να ξαναβγούν στον αυριανό μπουφέ. Δε το χειρότερο είναι η συμπεριφορά απέναντι στο προσωπικό, όπου στήνεται ολόκληρος καυγάς και σκευωρία με σκοπό να βρεθούν η τρίτης διαλογής προϊόντα προκειμένου να φτιαχτεί το φαγητό προσωπικού, το οποίο τρώει μονάχα ΜΙΑ φορά την ημέρα με μερίδα συσσιτίου  Κατοχής. Βέβαια επειδή με κάτι τέτοια δεν μασάω φροντίζω το φαγητό προσωπικού να είναι πάντα άριστης ποιότητας με αποτέλεσμα την αστυνόμευση μου κάθε μέρα σχετικά με το τι θα μαγειρευτεί.

Δε ο πατέρας γυρνοβολάει όλη μέρα δίνοντας διαταγές και υποδείξεις στο προσωπικό, το οποίο ο ίδιος επέλεξε, για το πώς πρέπει να σερβίρει και να καθαρίζει την ώρα που εξυπηρετούν τον ίδιον και τους φίλους του, προσβάλλοντας τους στο έπακρο. Μια φορά επιχείρησε να απαιτήσει να φάει κάτι από τα δικά μου χέρια μια και τα δικά μου menu δεν έχουν ξεκινήσει ακόμα να εφαρμόζονται και η απάντηση που έλαβε ήταν: Αν θέλετε να φάτε με ιδιαίτερες απαιτήσεις φωνάξτε την μαγείρισσα σας να το φτιάξει, διότι δεν ήρθα εδώ για αυτό το λόγο. Και πραγματικά όπου έχω δουλέψει ουδέποτε εργοδότης η γενικός διευθυντής δεν απαίτησε κάτι εκτός menu

Το βασικότερο είναι ότι δεν ανέχομαι υποδείξεις από κάποιον που έκανε λεφτά τα τελευταία χρόνια, λίγδωσε το άντερο του, πήγε στο εξωτερικό και θεωρεί πως είδε τον κόσμο και γνώρισε το bonne vivere να μου κάνει γαστρονομικές υποδείξεις. Καμπάνα στρογγυλή σε τετράγωνο πιάτο από τα Ιkea, σε γαλλικό menu δικό μου, λυπάμαι αλλά δεν θα πάρω. Αποτέλεσμα αυτών ήταν μια οξεία διαφωνία μεταξύ εμού και του ιδίου μπροστά στο προσωπικό, όπου η κατάληξη ήταν να πω, πάντα μιλώντας στον πληθυντικό εγώ: Την εποχή που έπαιρνα πίπες, έπαιρνα 500 euro την ώρα. Αν θέλετε να κάνω κάτι τέτοιο θα πληρώσετε τα ίδια για τις ώρες που δουλεύω.

Έτσι με βλέπω να ξεμένω στην Μύκονο το καλοκαίρι και να γίνομαι beach ή bitch boy, τουλάχιστον μέχρι τον Σεπτέμβριο. Έχει κανείς κάνα γνωστό εδώ πέρα; Διότι, εγώ έτσι δεν την παλεύω κι ας μου δίνουν χιλιάρικα. Κάτι που αγαπώ δεν το χαλαλίζω για κανέναν λόγο και προτιμώ να μαγειρεύω για φίλους παρά για κάναν φραγκάτο βλάχο που νομίζει ότι τρούφα είναι το παστάκι του ζαχαροπλαστείου.

Με κάτι τέτοια πάντως θυμάμαι τη σχωρεμένη τη γιαγιά μου που έλεγε πως: Η βλαχιά, είναι σα την ψαρίλα. Με όσα λεφτά κι αν τρίβεσαι, δεν φεύγει ποτέ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Feel FREE to comment...