Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

Wellcome

Κάποτε ο Καμπανέλης είπε: «Γράφω, όχι γιατί μπορώ, αλλά γιατί θέλω.» Νομίζω πως για αυτό το λόγο αξίζει να γράφουμε. Οπουδήποτε, στο τετράδιο, στον τοίχο, στο ημερολόγιο και πλέον χάρη στην τεχνολογία, στα blog.
Προσωπικά, ανέκαθεν μου άρεσε να γράφω. Ήταν ένα είδος κάθαρσης, σα να πετάω άχρηστους φακέλους στο recycle bin. Ίσως έφταιγε το γεγονός ότι από μικρός ήμουν παραμυθάς. Έπλαθα ιστορίες, σενάρια μέσα στο νού μου, που έψαχναν μια διέξοδο σε τούτο τον κόσμο, μια και συνωστίζονταν στο κεφαλάκι μου. Οι εκθέσεις μου ήταν πάντα εκτός θέματος, αλλά αυτό δεν πείραζε τη δασκάλα, αρκεί που έγραφα για την ηλικία μου κατεβατά ολόκληρα. Μεγάλωνοντας όμως διαπίστωσα πως έπρεπε πλέον να προσέχω τι γράφω. Scripta manent, έμαθα. Έτσι ξεκίνησα να γράφω σε ένα τεφτέρι τα δικά μου μύχια της ψυχής και στο σχολείο αυτά που πρέπει. Παρόλ’αυτά συνέχιζα να πλάθω ιστορίες.
Ήταν εκείνη την εποχή που είχα αποφασίσει να ζήσω τη ζωή μου σα gay με ότι τίμημα θα έφερνε αυτή η απόφαση, τίμημα που πλήρωσα και που πληρώνω εγώ κι άλλοι του συναφιού, που λένε. Τότε έψαχνα εναγωνίως κάτι να διαβάσω. Κάτι να μιλάει για εμένα, τον gay, να ανακαλύψω πως δεν ήμουν μόνος…άλλες εποχές τότε. Θυμάμαι τη χαρά όταν διάβασα ένα βιβλίο: Το τελευταίο κρασί. Αν και γράφτηκε από γυναίκα και αφηγείται μια ιστορία που είχε εξελιχτεί δυο χιλιάδες χρόνια πρωτύτερα, ήταν η απόδειξη ότι έτσι όπως έβλεπα εγώ τον κόσμο ήταν μια άποψη, όχι μοναχική. Έτσι ξεκίνησα να αναζητώ κι άλλα βιβλία gay θεματολογίας και με πολύ ψάξιμο ανακάλυψα κι άλλα, δυστυχώς όχι πολλά. Τότε πήρα μια απόφαση. Θα γράψω εγώ ένα. Έτσι θα συνεισφέρω κι εγώ, για κάποιο παιδί στο μέλλον που θα αναρωτιέται αν είναι μόνος. Σημείωση πως το internet ηταν ακόμα στα σπάργανα.
Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω ιστορίες. Μικρά διηγήματα με σκοπό να φτάσουν τα δέκα και να το εκδώσω, συμβάλλοντας έτσι στην Ελληνική gay βιβλιογραφία. Δυστυχώς το να γράφεις ένα βιβλίο ήταν μια πολυτέλεια που δεν είχα. Κάπου ανάμεσα στο παιχνίδι της επιβίωσης, τους έρωτες, την καθημερινότητα, χρειάστηκαν δέκα ολόκληρα χρόνια για να το τελειώσω. Θυμάμαι ακόμα τη χαρά όταν έγραψα τη λέξη “Τέλος” νοιώθοντας σα να είχα το δικαίωμα στην “Πόλη των Ιδεών”. Βέβαια επιχείρησα να το εκδώσω και ακόμα προσπαθώ, όμως οι αρνητικές απαντήσεις διαδέχονταν η μια την άλλη. Στο μεταξύ είχαν εκδοθεί κι άλλα βιβλία εφάμμιλου θέματος, οπότε σίγουρα δεν θα ήμουν εκείνος που θα αναστάτωνε την Ελληνική μυθιστοριογραφία με ένα τόσο “προκλητικό” θέμα, ακολουθώντας τα χνάρια του παλαί ποτέ Ταχτσή.
Κάπου εκεί ανακάλυψα το blogging σε  ένα αρκετά δημοφιλές free press. Διάβασα πολλά, παρακολουθούσα κι άλλα όπου δυστυχώς πάλι, διαπίστωσα πως του συναφιού, λίγοι. Είπα τότε να φτιάξω κι εγώ ένα. Και εκείνο που δεν έγινε στην έντυπη έκδοση του να το κάνω διαδυκτιακά. Έτσι γεννήθηκε το “Gay σημαίνει Χαρούμενος!” τίτλος δανεισμένος από τον τίτλο του ανέκδοτου βιβλίου.
Για αρκετό καιρό έγραφα εκεί. Υπήρξαν φανατικοί αναγνώστες, άλλοι συνblogger άλλοι όχι και ομολογώ πως πραγματικά το να γράφεις είναι μια πολύ καλή ψυχοθεραπεία. Εκεί ανέβασα και τα διηγήματα μου. Τουλάχιστον ας τα διαβάσει κάποιος,για αυτό γράφτηκαν άλλωστε. Γνώρισα διαδυκτιακά ενδιαφέροντες ανθρώπους, πέρασα ευχάριστες ώρες διαβάζοντας όμως αναγκάστηκα για διάφορους λόγους να διακόψω την επαφή. Ξαναμπήκα μετά από πολλούς μήνες όμως υπήρχε μια αίσθηση του ξένου. Πολλοί που “γνώριζα” είχαν χαθεί. Υπήρχαν πολλές τεχνικές δυσκολίες από τον provider και ένοιωθα σα να γύριζα σε έναν τόπο που είχα αφήσει, όμως πλέον μου ήταν ξένος, μια αίσθηση που δυστυχώς μου είναι οικεία, λόγω πολλών γεγονότων.
Ανακάλυψα όμως έναν άλλον χώρο, όπου με χαρά διαπίστωσα πως υπήρχαν ένα σωρό gay, που έγραφαν απροκάλυπτα, τη δική τους πραγματικότητα, έστω με ένα ψευδόνυμο και μάλιστα πολύ όμορφα, οπότε αποφάσισα να μετακομίσω σε αυτή τη γειτονιά. Το γεγονός πως είμαι gay δεν σημαίνει πως το ανάγνωσμα αποκλείεται από τους straight. Είναι σα να απαγορεύεις σε οποιονδήποτε άλλον να πατήσει στο Γκάζι. Απλά θα μιλάω για τον γκόμενο κι όχι τη γκόμενα, όμως ειλικρινά, αν αφαιρέσουμε την κοινωνική  προκατάληξη και τα αντίκτυπα της, διαφέρουμε σε κάτι άλλο από τον υπόλοιπο κόσμο; Όλα τα blogs που διάβασα, άλλα πιο προσεχτικά και άλλα πιο γρήγορα, αλλά με σκοπό να παρακολουθήσω, μιλούν και περιγράφουν απλές καθημερινές καταστάσεις της δικής τους πραγματικότητας. Μιλούν για φόβο, μοναξιά, όνειρα, ελπίδες, γκάφες και αυτή είναι η ομορφιά του να γράφεις. Γιατί γραφή, σημαίνει επικοινωνία.
Αν λοιπόν άγνωστε ενοχλήσε, όπως θα ενοχλιόσουν αν ήξερες πως είμαι gay στη ζωή, προσπέρασε το blog, σίγουρα θα βρεις κάτι άλλο να διαβάσεις που να σου αρέσει. Οι υπόλοιποι, Καλωσήρθατε. This is a Gay world and My world.

Υ.Γ. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να επισκεφτεί την παλιά μου γειτονιά:http://blogs.athensvoice.gr/gaymeanshappy

8 σχόλια:

  1. Ενδιαφέρον ακούγεται. Καλώς ήρθες :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλως ξανα-ήρθες, αν και ομολογώ ότι δεν ήξερα την παλιά σου διεύθυνση. Βέβαια, δεν ξέρω για το πότε αναφέρεσαι, αλλά νομίζω ότι η gay blogόσφαιρα είναι παρούσα εδώ και πάρα πολλά χρόνια, με εξαίρετα δείγματα γραφής.

    Συμφωνώ με τον Καμπανέλη (πως θα μπορούσα να διαφωνήσω με κάτι τόσο σωστό;) και ακριβώς με αυτή τη λογική γράφω. Προσωπικά, δεν επιθύμησα ποτέ να είμαι ένα gay blog. Μισώ τις ταμπέλες κάθε είδους, οπότε και η θεματολογία μου ήταν πάντοτε ό,τι μπορεί να με ενδιαφέρει, να θέλω να σχολιάσω, να επιθυμώ να εκφραστώ και να κάνω τη δική μου ψυχανάλυση. Το γράψιμο εξάλλου είναι ο καλύτερος ριμάδας ψυχολόγος.

    Θα τα λέμε λοιπόν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σε ευχαριστώ Zero. Τώρα όσον αφορά το gay blog...απλά θεωρώ ότι είμαι ένας blogger που είναι gay.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Έχεις διαβάσει Μαίρη Ρενώ! Και εγώ σχεδόν όλα της!!! Θα δω και το παλιό σου σπίτι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Α, και μπήκα στο link να τα διαβάσω και δεν είναι πια ενεργό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι το απενεργοποίησα και μετέφερα όλα τα ποστ εδώ.

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...