Πέμπτη, 14 Απριλίου 2011

Εξομολογήσεις ενός Πούστη




Διαβάζοντας τα blogs στην καινούργια μου γειτονιά, έπεσα σε πολλές αναρτήσεις που μιλούσαν σχετικά με το coming out. Άλλοι σκέφτονταν το πως θα μπορούσαν να το κάνουν, αν θα έπρεπε να το κάνουν ή το πως το έκαναν. Συνειρμικά μου ήρθε στο  μυαλό η δική μου πορεία. Σκέψεις και αναμνήσεις, που η μια οδηγεί στην άλλη σα ντόμινο κρατώντας σε ξάγρυπνο τις λευκές νύχτες.


Δεν ξέρω αν μπορώ να μιλήσω για  “coming out the closet” με την κλασσική έννοια αφού στη δική μου πορεία μια σειρά γεγονότων, ειλικρινά δεν ξέρω αν θα έπρεπε να χαρακτηριστούν ατυχή, απλά δεν μου επέτρεψαν ίσως να μείνω μέσα στη ντουλάπα. Διότι απο όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ουδέποτε ένοιωσα μπερδεμένος σχετικά με τις σεξουαλικές μου προτειμήσεις. Απο παιδί ήξερα ότι μου άρεσαν τα αγόρια και ξεκίνησα το μονοπάτι του σεξουαλικού πειραματισμού απο τα παιδικά μου χρόνια, ανακαλύπτοντας την ηδονή και κατεπέκτασιν την ενοχή της σεξουαλικής ευχαρίστησης και ταυτότητας με την οποίαν γεννήθηκα. Και εκεί ξεκίνησε η πορεία του coming out ή πιο εύστοχα του ξεφωνήματος.


Σε εκείνα τα πρώιμα παιχνίδια με συνομήλικους, γαλουχημένοι με την Ελληνική νοότροπία, εν αντιθέση με μένα που μόλις είχα έρθει απο μια ξένη χώρα, θεώρησαν σωστό να διαλαλήσουν το τι έκαναν υποδεικνύοντας εμένα ως υπαίτιο, με αποτέλεσμα να μου βγεί το όνομα πούστηςστην περιοχή. Και επειδή ο λαός είναι σοφός τη ρήση «Καλύτερα να σου βγεί το μάτι παρά το όνομα», τη βίωσα στο πετσί μου τα μετέπειτα παιδικά και εφηβικά χρόνια στην περιοχή που έμενα.


Θυμάμαι την πρώτη φορά που βίωσα τη συνέπεια ενός coming out, όταν στην Στ’ Δημοτικού ο δάσκαλος κάλεσε τον πατέρα μου, προκειμένου να του κάνει συστάσεις σχετικά με την ανατροφή μου, γεγονός που αποτέλεσε την αρχή της ρήξης των σχέσεων μας. Θυμάμαι τη ντροπή που ένοιωσα όταν συνειδητοποίησα την έννοια της λέξης «πούστης» και πως αυτός ήμουν εγώ, η λέξη gay ήταν ακόμα άγνωστη στο ελληνικό λεξιλόγιο. Θυμάμαι επίσης το ξύλο που έφαγα εκείνη τη μέρα και το βλέμα του δάσκαλου την επομένη, όταν με είδε μελανιασμένο και πρησμένο, σα να έλεγε: Καλά να πάθεις. Όπως θυμάμαι τη μοναξιά της επόμενης μέρας όπου κανένας συμμαθητής μου δεν με πλησίασε, καθώς όπως έμαθα ο δάσκαλος είχε πει ότι πρέπει να με απομονώσουν, για το καλό μου και δικό τους.


Εκείνη η χρονιά πέρασε και μπήκα στο γυμνάσιο, με τη φήμη μου να προηγείται ώστε τη μέρα του αγιασμού να νοιώσω τα βλέμματα όλων επάνω μου και να ακούω κάθε είδους προσφώνηση που ταιριάζει για κάποιον όπως εγώ. Τότε κατάλαβα πως αυτό ήταν κάτι που θα κουβαλούσα μια ζωή επάνω μου και ναι το αποδέχτηκα. Η ειρωνία είναι ότι εκείνοι οι οποίοι ξεκίνησαν αυτή τη φήμη εξακολουθούσαν να επιδιώκουν την παρέα μου σε ιδιαίτερο επίπεδο, μια και χάρη στις δικές μας επαφές, ανακάλυψαν κι εκείνοι τη χαρά του σεξ, με τη διαφορά ότι για εκείνους ήταν ένας λόγος ανωτερότητας έναντι των υπολοίπων που δεν ξέρανε ακόμα τι είναι αυτό που κουβαλάνε ανάμεσα στα πόδια τους, ενώ για μένα ήταν το δικό μου μείον. Βέβαια όλα αυτά ήταν μια φήμη που απλά αιωρούνταν στον αέρα και προκειμένου να καταξιωθούν έπρεπε να το επιβεβαιώσουν, γεγονός που επιτεύχθηκε με μια καλοστημένη παγίδα και που βέβαια έγινα ο πούστης του σχολείου με τη βούλα.


Βέβαια όλα αυτά έφταναν και στα αυτιά των δικών μου, παρατείνοντας έτσι την όποια κατάσταση μπορεί να ζούσα μέσα στο ίδιο μου το σπίτι με αποκορύφωμα την ανακάλυψη ένος ερωτικού γράμματος στο συρτάρι του δωματίου μου. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε το internet. Είχα ανακαλύψει ένα περιοδικό, το “LOOK”, το οποίο προμηθευόμουνα απο κάποιο περίπτερο στο Σύνταγμα, όταν μπορούσα να το σκάω και να κατεβαίνω με το λεωφορείο στην Αθήνα. Στις πίσω σελίδες υπήρχαν αγγελίες με ταχυδρομική θυρίδα, ποιός τόλμαγε να βάλει τη διέυθυνση του άλλωστε και είχα απαντήσει σε μια αγγελία ενός παιδιού δεκαωχτό χρονών, φοιτητή στην Αθήνα, τουλάχιστον αυτό ήξερα. Με εκείνο το παιδί ανταλλάξαμε μόλις τρια μακροσκελή γράμματα, μέσα στα οποία έλεγα πόσο πολύ χαιρόμουν που γνώριζα κάποιον σαν εμένα. Επιτέλους δεν ήμουν ο μόνος και επιτέλους δεν ήμουν μόνος. Τον ερωτεύτηκα εκείνον τον άγνωστο, περισσότερο ερωτεύτηκα την ιδέα του έρωτα για να ανακαλύψω πως κι αυτό δεν ήταν σωστό.


Ο πατέρας μου έψαχνε συχνά το δωμάτιο μου, χωρίς να το ξέρω και ανακάλυψε βέβαια τα γράμματα. Ένα μεσημέρι λοιπόν γυρνώντας απο το φροντιστήριο τους πετυχαίνω να με περιμένουν στην κουζίνα και κατάλαβα πως κάτι συνέβαινε. «Για φέρε τα γράμματα που έχεις στο συρτάρι σου.», μου είπε και τότε ήξερα τι είχε συμβεί και το τι θα ακολουθούσε. Δεν θα σταθώ στον άγριο ξυλοδαρμό, λες και το ξύλο μπορούσε να με γιατρέψει, όπως έλεγε, αλλά στο γεγονός ότι όλο το καλοκαίρι ήμουν κλεισμένος στο σπίτι και στη δουλειά και πως ήμουν υποχρεωμένος να πηγαίνω στο ψυχίατρο τρεις φορές την εβδομάδα, προκειμένου να  θεραπευτώ”. Και όντως ο γιατρός προσπαθούσε να με θεραπεύσει όλο το καλοκαίρι, μεγαλώνοντας μέσα μου κάθε ενοχή και πείθωντας με πως ήμουν άρρωστος και πως για κάθε αρρώστια υπάρχει γιατρειά.


Τα χρόνια πέρασαν, δεν έχει σημασία πως και έφτασα να τελειώσω το σχολείο με καλό βαθμό και μάλιστα να κάνω και την πρώτη μου σχέση με κάποιο άντρα. Πλέον είχα μεγαλώσει και έπαψα να χαρακτηρίζομαι αγόρι. Ο Γιάννης ήταν ο πρώτος μου έρωτας. Ένας έρωτας δυνατός, όπως αρμόζει σε κάθε πρωτειά. Και βέβαια όπως όλοι οι Έρωτες, στο τέλος με έκαψε απο όλες τις απόψεις, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία επί του παρόντος. Τότε ήταν που έκανα το coming out στον περίγυρο μου, αν είχε καμία αξία κάτι τέτοιο δεδομένου του ιστορικού μου.


Το πρώτο άτομο στον οποίο παραδέχτηκα και είπα πως είμαι gay ήταν ο τότε κολλήτος μου Γιάννης, που γνωριστήκαμε την τελευταιά χρονιά των εξετάσεων στο φροντιστήριο. Οφείλω να ομολογήσω πως στην αρχή σοκαρίστηκε, όμως σε γενικές γραμμές το πήρε ψύχραιμα.


Το δεύτερο ήταν μια κοινή μας φίλη που κάναμε παρέα, η Ελένη απο τη Σίφνο, που ήρθε εκείνη τη χρονιά στην Αθήνα προκειμένου να πάει φροντιστήριο. Εκείνη μπορώ να πω πως το πήρε αψίφιστα. Γεγονός που μου έδωσε θάρρος να το πω στην κολλητή μου τη Ραλλού με την οποίαν γνωριζόμασταν απο την πρώτη γυμνασίου. Με εκείνη ήταν πιο δύσκολα. Ξαφνιάστηκε, αν και το θεωρούσα πολύ ειρωνικό μια και είχε ζήσει όλη την πορεία μου στο σχολείο, όμως στο τέλος το αποδέχτηκε, τουλάχιστον αρχικά.


Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, δεν υπάρχουν πια στη ζωή μου. Με το Γιάννη και την Ελένη χαθήκαμε μετά απο λίγο για δικές μας μαλακίες, συμβαίνουν κι αυτά, όμως εκείνο που δεν θα ξεχάσω είναι όταν μετά απο λίγα χρόνια και αφού είχα χωρίσει με το Γιάννη, γύρισε η Ραλλού και μου είπε πως δεν μπορεί πλέον να με συναναστρέφεται, λόγο του ότι είμαι gay. Όταν τη ρώτησα τι άλλαξε και τόσο καιρό που το ήξερε πως με έκανε παρέα, το μόνο που κατάλαβα ήταν πως καταπιεζόταν με αυτό, με λυπόταν. Δυστυχώς το μοναδικό άτομο απο την περίοδο εκείνη, που εξακολουθεί και παραμένει στη ζωή μου είναι η Ρία και που ήταν το τελευταίο άτομο στο οποίο έκανα coming out λίγο καιρό αργότερα. Και λέγοντας «τελευταίο», γιατί σταμάτησα πλεόν να το κάνω, όπως θα καταλάβετε παρακάτω.


Η κατάσταση στο σπίτι μου εκείνη την περίοδο ήταν τεταμένη πέραν του δικού μου θέματος προέκυψαν κι άλλα. Οι φωνές, οι τσακωμοί και ξυλοδαρμοί ήταν συχνό φαινόμενο, τόσο που απορούσα αν κάποια μέρα δεν προέκυπτε κάποιο επισόδειο. Σε κάποιο καυγά λοιπόν με τον πατέρα μου, όπου με έλουζε με όλα τα κοσμητικά επίθετα , σηκώνει για άλλη μια φορά το χέρι του για να με χτυπήσει. Δεν ξέρω γιατί, ίσως είχα φτάσει σε εκείνο το σημείο που κάτι μέσα μας μας λέει:Αρκετά!, αλλά του γράπωσα το χέρι και τον πέταξα στον τοίχο. Εκείνος κοκκάλωσε. Σα να μην αναγνώριζε αυτόν που είχε απέναντί του, όχι ότι με ήξερε ποτέ, αλλά μάλλον εξεπλάγειν με την αντίδραση μου. Το μόνο που έκανε μετά ήταν να μου κάνει την εξής ερώτηση:


«Πες μου μόνο κάτι. Είσαι Πούστης;»


Εκείνη τη στιγμή όλη μου η ζωή πέρασε απο μπροστά μου. Όλα αυτά τα χρόνια με το ξύλο, τις προσβολές, τα φάρμακα, τις θεραπείες, το κλάμα, την κατάθλιψη, τη μοναξιά, το φόβο, όλα συγκεντώθηκαν σε μια μονάχα φράση που του είπα κοιτώντας τον για πρώτη φορά στη ζωή μου στα μάτια: «ΝΑΙ ΕΙΜΑΙ!» και για πρώτη φορά ένοιωσα Άντρας κι όχι Πούστης.


Ο πατέρας μου τότε απάντησε: «Τότε δεν έχεις καμμία θέση μέσα στο σπίτι μου.» και με έφτυσε για να απαντήσω: «Ποτέ δεν το ένοιωσα Σπίτι μου.»


Την επόμενη μέρα έφυγα απο το σπίτι και δεν ξαναπάτησα ποτέ. Τους γονείς μου έχω να τους δω απο τότε, όπως και τη γιαγιά μου, το μοναδικό άτομο για το οποίο λυπήθηκα πραγματικά που έχασα. Ακόμα δεν μπορώ να συγχωρέσω τον εαυτό μου που δεν πήγα στην κηδεία της, μη θέλοντας να αντικρύσω την οικογένεια μου και ξεφτιλιστεί η τελετη.

Ξαναδιαβάζοντας αυτές τις γραμμές οφείλω να ομολογήσω ότι δεν νοιώθω κάτι. Είναι η πρώτη φορά που εξιστορώ αυτά τα γεγονότα, κανένας πλην τους ειθύνοντες δεν τα γνωρίζει κι όμως δεν νοιώθω κάτι να με βαραίνει, πλήν της αναφοράς στη γιαγιά μου. Είναι λες και διηγούμαι την ιστορία κάποιου άλλου και που κατα βάσει είναι η ιστορία κάποιου άλλου διότι το τι είμαι, εξελίχτηκε παράλληλα με αυτή την ιστορία.

Όταν άρχισε να μου βγαίνει το όνομα και βίωνα τον τραμπουκισμό του Ελληνάρα που γαλουχείται απο την παιδική του ηλικία, είχα να επιλέξω ανάμεσα στο να κρύβομαι και να μυξοκλαίγομαι και στο να αντιμετωπίσω  την όλη κατάσταση. Επέλεξα το δεύτερο. Όσο ξύλο μου ρίχνανε τόσο πείσμωνα εγώ και πάλευα με όλη μου τη λύσσα παρά το μικρό μου μπόι. Όταν άρχισα να αναπτύσσομαι και να νταβραντώνω διαπιστωσαν ότι στο τραμπουκισμό δεν μάσαγα οπότε ξεκίνησε η τακτική της συκοφαντίας και της απομόνωσης. Τότε αποφάσισα πως σε όλα οσα με αποδιώχνουν θα βρίσκομαι μπροστά τους και πριν απο αυτούς. Μπορεί στο ποδόσφαιρο να μην με θέλανε, χιέστηκα κι εγώ, άλλωστε δεν μου άρεσε το άθλημα, αλλά στο βόλευ και το στίβο είχαν φάει σκόνη. Σα μαθητής έγινα αριστούχος, για να απαντάω την ώρα που με βρίζανε πως πριν με πιάσουν στο στόμα τους καλό θα ήταν να μάθουν να συντάσουν μια πρόταση. Στο δεκαπενταμελές δεν με ήθελαν όμως ήμουν στην εφορευτική επιτροπή και μαγείρευα τους ψήφους. Κι όταν οι νταήδες κάναν κατάληψη τους ξεφώνιζα στη σχολική εφημερίδα, μια κι ήμουν ο συντάκτης κερδίζοντας τη συμπάθεια των καθηγητών και την εκτίμηση της κοινότητας. Ναι ήμουν ο πούστης της περιοχής αλλά παράλληλα ήμουν το καλό παιδί που οι μανάδες φέρνανε για παράδειγμα στους τραμπούκους.


Βέβαια σε όλα αυτά συνείσφερε η συμπεριφορά του πατέρα μου απέναντί μου, λέγοντας μου πως είμαι άχρηστος και αποτυχημένος και δεν θα γίνω ποτέ μου τίποτα γιατί απλά είμαι πούστης. Όσο λοιπόν μου το λεγε, τόσο πείσμωνα να αποδείξω πως εγώ, είμαι κάποιος και πως αξίζω και για αυτό το λόγο πάσχιζα να είμαι μέσα σε όλα. Όταν οι άλλοι έκαναν διακοπές ο πατέρας μου με έστρωνε στη δουλειά προκειμένου να με ελέγχει και παράλληλα να με κάνει άντρα. Όσο κάτω και να με έπαιρνε αυτό ανακάλυψα μέσα στη δουλειά την αυτοπεποιήθηση μου. Μπορούσα να κάνω απο μπετά μέχρι να πουλάω και να αγοράζω, μαθαίνοντας το αλισβερίσι, πράγματα τα οποία μου φάνηκαν χρήσιμα στο μετέπειτα παιχνίδι της επιβίωσης και που βέβαια δημιούργησε πρόβλημα στην προσωπική μου ζωή. Αδελφή πράμα με σκασμένα χέρια και να ρίχνει μπετά; Καθόλου comme il faut.
Όταν οι νταήδες που μου έβγαλαν το όνομα επιδίωκαν την ερωτική μου παρέα, διαπίστωσα τη δύναμη του σεξ κι εκεί πλήρωναν όλα όσα μου είχαν κάνει. Ίσως για αυτό λύσσαγαν την επόμενη μέρα και με ξεφώνιζαν ακόμα περισσότερο. Κι όταν βαρέθηκα να παίζω μαζί τους αναζήτησα με το θράσσος που απέκτησα άλλα μέρη για γνωριμίες μπαίνοντας στα βαθειά στη ζωή.


Μέσα σε όλη αυτή την πορεία έκανα λάθη τα οποία πλήρωσα ακριβά και ακόμα πληρώνω. Όμως την ημέρα που απάντησα στον πατέρα μου πως : «Ναι είμαι Πούστης», έπαψα να κάνω coming out. Δεν κρατάω λάβαρο πως είμαι gay, ούτε βγάζω τον τελάλη, όμως σε γνωριμίες με τον ετεροφιλόφυλο κόσμο ουδέποτε θα κρύψω την σεξουαλική μου ταυτότημα μιλόντας με προσχήματα και αλλάζοντας το γένος στα επίθετα. Η ειρωνία είναι πως όσο μου προκαλλούσε πρόβλημα στο μικρόκοσμο του σχολειου το γεγονός ότι είμαι gay, στην κοινωνία των ενηλίκων δεν αντιμετώπισα ποτέ θέμα. Η απόρριψη απο φίλουςστο coming out, δεν υπήρξε ποτέ μετέπειτα διότι απλά δεν χρειαζόταν να κάνω coming out και όσον αφορά τον επαγγελματικό στίβο, αν με απέρριπταν στη δουλειά επειδή είμαι gay, τότε αυτό θα σήμαινε πως δουλεύω σε μπουρδέλο, άρα θα τους ήμουν άχρηστος και εγώ δεν θα είχα κάνει σωστή επιλογή.


Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται υπεροπτικά φτάνοντας την ύβρη. Όχι όμως. Είναι το τίμημα που προσωπικά μιλόντας, πληρώνω για να μπορώ να ζώ ως άνθρωπος, έχοντας κάνει την επιλογή να αποδεχτώ τον εαυτό μου ως gay, συκιά, αδελφή, λούγκρα,... πούστης. Χμμ. Έχουν περάσει πολλά χρόνια απο την τελευταία φορά που με φώναξαν έτσι, απο τότε, που εγώ αποκάλεσα τον εαυτό μου έτσι και κατάλαβα απλά πως είμαι Άντρας και αυτό που είμαστε καθορίζει και την αντιμετώπιση των άλλων απέναντί μας.


Δεν μπορώ και ούτε θα τολμούσα ποτέ να πω σε κάποιον να κάνει coming out ή όχι. Το μόνο που ξέρω είναι πως κάθε τι έχει το τίμημα του και πως ότι κάνουμε το βρίσκουμε μπροστά μας. Τέλος οι μεγαλύτερες μάχες είναι αυτές που δίνουμε μέσα μας, αν τις κερδίσουμε κερδίζουμε τον κόσμο όλο.

Υ.Γ. Αν ποτέ διαβάσει κάποιος γονέας αυτό το κείμενο θα ήθελα να του υποβάλλω την ακόλουθη ερώτηση: Προτειμάς να έχεις ένα γιο πούστη ή να μην έχεις καθόλου;

11 σχόλια:

  1. Δεν νομίζω κανείς ότι σε μια τέτοια ιστορία (από πολλές απόψεις βέβαια μπορεί και καθημερινή!) να κάνει σχόλια. Σημασία έχει πως πλέον είσαι πολύ συνειδητοποιημένος. Και όπως είπες...είσαι ένας άντρας που έχει χίλια δυο χαρακτηριστικά...ένα και μόνο από αυτά είναι ότι πάει με άντρες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν εχει καμμια σημασια αν παει με αντρες η οχι..στο κατω κατω το αντριλικι δε φαινεται στο κρεβατι...αλλου ειναι τα δυσκολα!!!!να αντιμετωπιζεις τη ζωη καταματα,αντρας η γυναικα και να μην κανεις κακο στους αλλους.Αν ολοι αυτοι οι αντρουκλες και οι πολεμιοι των gay ειχαν αποδεχθει την πραγματικοτητα,θα ηταν πολυ πιο απλα ολα!!!κ επιτελους 2011 φτασαμε!!Ελεος πια ακομα στη σκουρια τα μυαλα???Για ηθικολογιες στα καλα και συμφεροντα ειμαστε προοδευτικοι !!!!!!οπου βολευει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. χμμμ αυτη τη στιγμη τα εχω παρει με το κοσμο....ισως επρεπε -λεω ισως- να γινεις λιγο πιο εκδικητικος με το γερο σου.Αυτο που εκανε ειναι παρανομο,οποτε ακομα κι αν δεν ηθελες να γινεις βιαιος,ειχες καθε δικαιωμα να τον κλεισεις μεσα.Ο γονιος εχει προνομια μονο οσο τελει τη λειτουργια του γονεα.Αλλιως γινεται εχθρος προς εξοντωση.

    Αυτο που εξελαβα απο τη διηγηση σου ειναι-περα απο το κουραγιο-ο πονος.Πονο που τον εχεις αποκλεισει πιστευω.Το λεω γιατι κι εγω εχω περασει αρκετα -λιγοτερα απο σενα ωστοσο- και οταν τα διηγουμουν σε καποιον μου ειπε οτι τα εξιστορω σα να 'συνεβησαν σε καποιον αλλο'.Τωρα καταλαβαινω οτι απωθουσα τον πονο γιατι ηταν πολυς για να τον επεξεργαστω-η μαλλον,ετσι νομιζα.Μπραβο ομως για οσα καταφερες μονος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. χαρά στο κουράγιο σου όλα αυτά τα χρόνια αλλά και στο πείσμα σου να μη σε πάρει από κάτω η συμπεριφορά των γύρων σου.Καλώς σε βρήκα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν ξέρω τι να πω. Θεωρώ πως είσαι πολύ δυνατός άνθρωπος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Με εντυπωσίασε η ουδετερότητα με την ποία διηγήθηκες αυτή την τραγική ιστορία που πραγματικά αποδυκνύει τη δύναμη της ψυχής σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Είναι λυπηρό αλήθεια, λυπάμαι πολύ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. κάνω σχόλιο όχι επειδή έχω "κάτι" να πω, γιατί όπως είπε και ένας από τους προηγούμενους, δεν μπορείς να σχολιάσεις μία τέτοια (τόσο ανθρώπινη) ιστορία...
    κάνω σχόλιο απλά για να πω το πόσο περήφανη νιώθω που υπάρχουν άνθρωποι τόσο ειλικρινείς που η δύναμή τους είναι χτισμένη επάνω /και δεν ντρέπεται την τρωτότητά τους... είναι αυτή η ειλικρίνεια που μας κάνει Ανθρώπους - οποιουδήποτε φύλου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. www.itgetsbettergr.tk Ενάντια στην σχολική ομοφοβία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Σοκ με την συμπεριφορά των γονιών,αυτή η μάνα τι έκανε; ήταν τόση η δύναμη του άντρα πατέρα που απλά την σκέπασε;
    Δεν εχω αγόρια εχω κόρες,αυτή την ερώτηση θα την κάνω στην μάνα μου που έχασε τον 22 γιο της σε τροχαίο,όσο για μένα προκειμένου να έχανα το γιο μου θα τον ήθελα κοντά μου και ας ήταν όπως ήθελε..
    Κράτα γερά,σου βγάζω το καπέλο για όλη την μεχρι τώρα πορεία σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...