Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

Το Τραγούδι των Ημερών



Η πρώτη ανάμνηση που έχω απο Χριστούγεννα είναι πριν απο  πολλά χρόνια. Πρέπει να πήγαινα πρώτη Δημοτικού, ίσως και Νηπιαγωγείο. Οι περισσότεροι ίσως να θυμάστε τα Χριστούγεννα σε πιο μικρή ηλικία και για να σας λύσω την απορία, όχι δεν είμαι κανένας καθυστερημένος,απλά εκεί που μεγάλωσα δεν γιορτάζαν τα Χριστούγεννα.

Στο σπίτι που μεγάλωσα υπήρχε ένα ημερολόγιο τοίχου. Τα κλασσικά με μια φωτογραφία στο κέντρο και απο κάτω οι μέρες του μήνα με τις  αργίες και τις εορταστικές μέρες της χώρας σημειωμένες με κόκκινο. Κάθε μέρα ξυπνούσα στις έξι και πήγαινα στον τοίχο, σκαρφάλωνα σε μια καρέκλα και κοίταζα να δω μήπως η ημέρα ήταν σημειωμένη με κόκκινο, άρα δεν θα χρειαζόταν να πάω σχολείο. Στις 25 Δεκεμβρίου λοιπόν ανέβηκα στην ίδια καρέκλα και είδα ότι η μέρα ήταν σημαδεμένη με κόκκινο. Δεν θα πήγαινα στο σχολείο! σκέφτηκα περιχαρής και πήγα κατευθείαν να βγάλω τη στολή.

Η ώρα περνούσε και με φώναξαν να φύγω για το σχολείο όπου τους απάντησα ότι σήμερα είναι αργία, δεν έχουμε σχολείο, το ημερολόγιο ήταν κόκκινο. Ανεβαίνει λοιπόν η κηδεμόνας μου πάνω, βλέπει το ημερολόγιο και μου λέει πως η σημερινή μέρα δεν είναι αργία. Εγώ επέμενα πως εφόσον είναι με κόκκινο η ημέρα, είναι αργία άρα δεν έχουμε σχολείο. Τότε έφαγα μια σφαλιάρα και μου είπαν πως είναι αργία για τους ξένους, όχι για μας. Άλλαξα και πήγα σχολείο μες τα κλάμματα για την αδικία που οι ξένοι δεν θα πήγαιναν σχολείο εκείνη τη μέρα, ενώ εγώ έπρεπε να πάω. Μετέπειτα κατάλαβα πως έκλαιγα για τη σφαλιάρα.

Αργότερα στην Ελλάδα έπαψα να πηγαίνω σχολείο στις 25 Δεκεμβρίου, έγινα απο εκείνους τους «ξένους», που τότε μου φαντάζονταν τόσο μακρινοί και άγνωστοι, όμως η σχέση μου με τα Χριστούγεννα δεν αποκαταστάθηκαν ποτέ. Το δέντρο στο σπίτι στολιζόταν για κάποια χρόνια, περισσότερο γιατί έπρεπε, εφόσον ήταν Χριστούγεννα, καθώς η μητέρα μου προσπαθούσε να ισοβαθμίσει τα χρόνια της απουσίας της μιμούμενη ευτυχισμένες οικογενειακές στιγμές θαλπωρής όπως έβλεπε στην τηλεόραση. Τι να έκανε κι εκείνη, της ήταν ξένα όλα αυτά. Ο πατέρας μου απο την άλλη ήταν τελείως αδιάφορος για όλα αυτά, σημασία για εκείνον είχαν άλλα. Το μοναδικό σημείο αναφοράς των εορτών ήταν μονάχα η αυξημένη δουλειά λόγω των ημερών και το οικογενειακό τραπέζι ανήμερα, γιατί έτσι έπρεπε.

Με τα χρόνια η μητέρα μου έπαψε να στολίζει το δέντρο κι έμεινε καταχωνιασμένο στο πατάρι ενώ εξακαλουθούσαμε να πηγαίνουμε στο οικογενειακό τραπέζι, μέχρι που κι εκείνο σταμάτησε. Αργότερα έπιασα δουλειά και τις Παραμονές δούλευα πυρετωδώς ενώ ανήμερα καθόμουν στο σπίτι παρέα με ότι είχε η κάβα περιμένοντας καρτερικά πότε θα περάσει και η Πρωτοχρονιά. Διπλό το χτύπημα των ημερών.

 Φέτος λόγω αεργίας και ανεργίας δεν δούλευα, οπότε δεν υπήρχε καν κάποιο σημείο αναφοράς των εορτών, όμως είχα υποσχεθεί πως θα μαγείρευα για μια φίλη που είχε εχθές τη εορταστική της γιορτή. Θα ήταν το δώρο μου για εκείνη. Θα ψώνιζα, θα μαγείρευα και εκείνη θα άνοιγε το σπίτι της, για τους φίλους της, για τη χαρά της οικογένιας, για να περάσει καλά και ειλικρινά χαιρόμουνα που πέρασε καλά, άλλωστε αποτέλεσε το δικό μου σημείο αναφοράς για τα φετεινά Χριστούγεννα, που πέρασαν κι αυτά. Άντε θα περάσει και η Πρωτοχρονιά σε λίγο.

Οι φίλοι μου ξέρουν πως τις γιορτές αρνούμαι να πηγαίνω στα οικογενειακά τραπέζια και τις μαζώξεις τους. Προτιμώ να μένω μόνος και αυτό διότι νοιώθω κάπως σα παράσιτο οικογενειακής ευτυχίας. Οι γιορτές είναι για μένα οικογενειακή υπόθεση, με κάθε μορφή οικογένειας που μπορεί να έχει ο καθένας. Ίσως σφάλλω ή ίσως να έχω εξιδανικεύσει μέσα μου τόσο πολύ αυτό το θέμα, που απο τη στιγμή που ο ίδιος δεν το έχω, αρνούμαι να ζω με ημίμετρα και να συντηρούμαι απο  την συναισθηματική φιλευσπαλχνεία των ημερών. Κάτι σα τους άστεγους που θυμόμαστε στις γιορτές.

Μεγάλωσα, αρνούμενος αυτό που δεν είχα ή δεν μπορούσα να αποκτήσω.

Επιβίωσα αμπαρώνοντας τον εαυτό μου, ντύνοντας τον με τραχιά τομάρια, γιατί έτσι τίποτα δεν μπορεί να τον πληγώσει.

Και κάπου κάπου, ψάχνω τον εαυτό μου, κάτω απο τις σκλήθρες που φόρεσα. Σα ένα βράδυ που προσπάθησα να κλάψω, για να θυμηθώ πως γίνεται, πως είμαι ακόμα άνθρωπος.

Περιέφερα το γυμνό μου σαρκίο σε αμέτρητα αγκάθινα μονοπάτια, για να αποκτήσω ανοσία σε αυτό που δεν έχω.  Στείρωσα κάθε ελπίδα και ευνούχισα κάθε όνειρο και ναι είμαι ακόμα ζωντανός. «Είμαστε ακόμα ζωντανοί...», έγραψα στο σχολιασμό ένος μπλόκερ που διαβάζω τις τελευταίες ημέρες, όμως σκέφτομαι... «Είμαστε; Και για πόσο;»

Απλά είναι Το Τραγούδι των Ημερών που ακούγεται τόσο έντονα, όσο κι αν κλείνω τα αφτιά μου, όσο κι αν βάζω το ράδιο στη διαπασών για να προκαλέσουν παράσιτα κι όμως εκείνο τριβελίζει μέσα στο μυαλό μου. Μιλάει για κάλαντα, για ένα δέντρο στολισμένο, για ένα σπίτι πλημμυρισμένο απο μυρωδιές ζάχαρης και βανίλιας, καθώς δυο ζευγάρια πόδια ακολουθούν τους ρυθμούς ενός Piazzolla και μια Simone τραγουδά “I put a spell on you”.

“Καθώς μεγαλώνουμε γινόμαστε κακομαθημένοι μέσα στη μοναξιά μας” μου μετέφερε ένας φίλος. Μονάχα που μεγαλώνει κι εκείνη, μετουσιώνεται μέσα μας και σιγά σιγά γίνεται Εγώ. Ίσως είναι κι αυτός ένας τρόπος άμυνας, το μυαλό του ανθρώπου παίζει περιέργα παιχνίδια προκειμένου να επιβιώσει το σώμα κι επιβιώνει κάθε Χριστούγεννα, κάθε γιορτή.

Γράφω ενυπόγραφα στο blog μου, σα επιστολές σε άδειο μπουκάλι, πεταμένο στη θάλασσα. Το internet είναι κι αυτό μια θάλασσα. Τυχαίνει να να διαβάζουν το blog διάφοροι γνωστοί και φίλοι κατά καιρούς, οπότε δράττομαι την ευκαιρία να τους πω, πως δεν επιζητώ την συμπόνοια τους. Λαθρεπιβάτης στην ευτυχία άλλων δεν γίνομαι, απλά τους εξηγώ το λόγο της απουσίας μου, των αναπάντητων κλήσεων και γιατί προτιμώ τη μοναξιά μου απο αυτούς. Αλοίμονο, πήρα αρκετά placebo στη ζωή μου για να γίνουν κι οι φίλοι ένα από αυτά. Απλά αφαιρώ τη μάσκα, γιατί η ζωή δεν είναι μονάχα σκηνή. Δεν είμαι πάντα ο καραγκιόζης της παρέας, ο gay που πρέπει να είναι χαρούμενος, ο φίλος που θα τρέξει δεξιά κι αριστερά, ο επαγγελματίας που πρέπει να είναι άψογος. Είμαι κι Εγώ.

Το πλάσμα που επιβιώνει προσαρμοστικά στις συνθήκες. Που αναπτύσει τις δικές του άμυνες, που φοράει μάσκες και τις αλλάζει αλλά λίγοι έχουν δει τι κρύβεται απο κάτω, τόσο που ξέχνάει και το ίδιο. Απλά είναι Το Τραγούδι των Ημερών που τρυπάει τα μύχια της ψυχής μου και με κάνει να αντικρίσω τον Εαυτό μου στον καθρέφτη ξεγυμνώνοντας τον άφοβα μπροστά σε όλους κι αυτό, γιατί είμαστε τόσο συνηθισμένοι να βλέπουμε με τα μάτια και όσα εκείνα μπορούν να δουν.

Μη με λυπάστε. Δε ζητάω τη συμπόνοια κανενός. Οι γιορτές θα περάσουν και Το τραγούδι των Ημερών θα κοπάσει. Και τότε,θα ξαναβάλω τις καλογυαλισμένες μου μάσκες έτοιμος για κάθε μονόπρακτο κι αυτό το post  θα μπει απλά στην αρχειοθήκη.




Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

Reload


Σε προηγούμενη ανάρτηση είχα αναφέρει την απόλυτη πλήξη την οποίαν βιώνω τον τελευταίο καιρό για διάφορους λόγους καθώς επίσης και για την οργανωτική μου μανία την οποίαν έχω στην επαγγελματική μου ζωή, ενώ στην προσωπική είναι σε λανθάνουσα μορφή. Ίσως φταίει το γεγονός ότι Ερμής έπαψε να είναι ανάδρομος, ίσως πέρασε η έκκλειψη, η πανσέληνος ή ίσως βαρέθηκα να βαριέμαι, γκόμενος πάντως δεν εμφανίστει για να με εξιτάρει, με έπιασε απο τη Δευτέρα να τακτοποιώ μανιωδώς ΌΛΑ όσα δεν έκανα τόσο καιρό.

Απο το περασμένο Σάββατο είμαι στους δρόμους προλαβαίνοντας όλα όσα δεν έκανα μέχρι που βρήκα χρόνο να πηγαίνω για μαθήματα και προπονήσεις με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή να είμαι πιασμένος παντού και να κουτσαίνω απο μια θλάση στο δεξί πόδι. Εχθές πέρασα τη μέρα ασχολουμένος με το  σπίτι σε σημείο που μοιάζει με χειρουργείο και έτοιμο για φωτογράφιση. Μέχρι που σιδέρωσα και έφτιαξα τη ντουλάπα μου σε σημείο που φοβήθηκα να πάρω ένα βρακί απο το συρτάρι μη και χαλάσει η τάξη που επικρατεί. Για να έχετε μια εικόνα, η οργάνωση της ντουλάπας μου είναι συγκεκριμένη: Οι κρεμάστρες έχουν όλες την ίδια φορά, όπως επίσης και τα ρούχα που κρέμονται καθώς είναι διαχωρισμένα σε λευκά, χρωματιστά, μαύρα, casual, formal και εννοείται ότι η τσάκιση στα παντελόνια είναι αλφάδι.

Σήμερα λοιπόν έψαξα τις αναρτήσεις των προηγούμενων ετών στο παλιό μπλογκόσπιτο, απο το οποίο με προειδοποίησαν ότι θα μου το κλείσουν λόγω ανενεργίας. Θεώρησα κρίμα όλες εκείνες οι σκέψεις να χαθούν μέσα στον κυκεώνα των αλγόριθμων κι έκατσα και τις μετέφερα όλες , (εκτός απο τα διηγήματα), μια μια στο μπλογκ μου γεμίζοντας το κενό του χρόνου απο τότε που άρχισα να γράφω. Πολλές τις είχα ξεχάσει και διαβάζοντας τες πάλι ξέθαψα μνήμες και αναμνήσεις του παρελθόντος, σα να ξεφυλλίζεις φωτογραφικό άλμπουμ. Μπορεί κανένας να μην τις διαβάσει, όμως αυτό δεν έχει καμία σημασία, όπως οι φωτογραφίες που τραβάμε απλά για να αιχμαλωτίσουμε το χρόνο για το μέλλον. Όμως όταν τις βλέπω εκεί στην αρχική σελίδα το μπλογκ μου με πιάνει μια γλυκειά νοσταλγία για τα ευτράπελα, τα σκοτεινά όλα όσα αποτέλεσαν το δικό μου μονοπάτι στη ζωή.

Άλλωστε αποτελούμαστε απο κόκκους αστερόσκονης, όπως η ζωή μας απο στιγμές.

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

To Date or not to Date?


Date : είναι ο αγγλικός ορισμός του ραντεβού. Συνήθως χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει τη συνάντηση δυο ατόμων με απώτερο σκοπό την περαιτέρω γνωριμία με την ελπίδα να εξελιχθεί σε σχέση, γάμο κτλπ. Η λέξη Ραντεβού απο την άλλη προέρχεται απο τον εξελληνισμό των λέξεων Rendez – vous, απο τη Γαλλική γλώσσα, που σημαίνει: παραστείτε. Ο Ελληνικός ορισμός της παραπάνω έννοιας ποιος είναι, άραγε; Όταν συναντιέσαι με κάποιον, κάτω απο ορισμένες συνθήκες που έχεις καθορίσει ή προκαθοριστεί, με την ελπίδα να γνωριστείτε περισσότερο για να διαπιστώσεις εάν και εφόσον υπάρχει η δυνατότητα για κάτι το παραπάνω, όπως sex, σχέση, αραβώνας, γάμος κτλπ, πως ορίζεται με μια λέξη στην Ελληνική γλώσσα; Εν συνεχεία πως ορίζουμε εμείς ΕΝΑ ΡΑΝΤΕΒΟΥ; Και τέλος, θεωρείται η συνάντηση για ένα one night stand ραντεβου;

Με το internet να επικρατεί στη ζωή μας “διευκολύνοντας” τις “διαπροσωπικές” επαφές, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια δίαυλο επικοινωνίας η οποία θεωρητικά μπορεί να διευκολύνει τη διαδιακασία του ραντεβού. Απο την άλλη η ίδια η διαδικασία μπορεί να είναι ολότελα καταστροφική για την επίτευξη ενός ραντεβού, απο τη στιγμή που τα έχεις πει όλα, τουλάχιστον τα βασικά που μπορούν να αποτελέσουν έναυσμα για την περαιτέρω γνωριμία. Για παράδειγμα, έχεις μάθει τα χαρακτηριστικά του, μην πω ότι έχεις δει κι ανεβάσει ένα ολόκληρο επαγγελματικό book μαζί με μια βιντεοκλήση, όπως επίσης έχεις μάθει όλα τα ανατομικά cm που σε ενδιαφέρει και άντε για τους πιο συναισθηματικούς, έχεις μάθει τι δουλειά κάνει, τα χόμπυ του, την οικογενειακή του κατάσταση, το ιατρικό του ιστορικό και διαπιστώνεις ότι δεν δένει το γλυκό, οπότε δεν προχωράς στο ραντεβού, όμως ότι προηγήθηκε μπροστά απο τις οθόνες μήπως ήταν κι αυτό ένα είδος ραντεβού;

Και πες ότι κανονίζεις τη συνάντηση, το επόμενο βήμα ποιο είναι; Προσωπικά ως αλλοτριωμένη λούγκρα αδελφή φτάνω μέχρι το σημείο του book, περνάω τη διαδικασία του καφέ, την οποία βαριέμαι αφόρητα και φτάνω κατευθείαν στο διαπροσωπικό τετ α τετ της κρεβατοκάμαρας ή εμπάς περιπτώσι όπου μας βολεύει περισσότερο. Η κατάληξη αυτού είναι συνήθως ένα: Άντε να τα ξαναπούμε που βέβαια ποτέ δεν συμβαίνει. Το όλο concept τελικά μπορεί να θεωρηθεί έστω κι ένα μη αποδοτικό ραντεβού ή απλά αυτό με κάνει τσούλα ολκής, οεο;
Κάπου, κάπου ξυπνάει το Τέρας του ρομαντισμού μέσα μου και ονειρεύομαι το τέλειο ραντεβού της Σταχτοπούτας. Ξέρετε σα αυτά που προβάλλουν οι ρομαντικό κωμωδίες του σινεμά ή που διηγούνται τα str8 κοριτσόπουλα – γνωστές – φίλες. Που περνάς ώρες με κούρα ομορφιάς, άλλες τόσες για να διαλέξεις το κατάλληλο ρούχο-παπούτσι-βρακί, που φτάνεις στο σημείο της συνάντησης- trendy εστιατόριο και ο σερβιτόρος σου σερβίρει το κρασί και τρως το επιδόρπιο στο σπίτι. Άντε και για το σενάριο, το παίζεις λίγο δύσκολος του τύπου: Ξυπνάω νωρίς αύριο κι ας είναι Σάββατο κι ας μην παρακολουθείς την Κυριακάτικη λειτουργία και κανονίζεις να μιλήσετε στο τηλέφωνο την επόμενη μέρα και να βρεθείτε και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Όμως σκέφτομαι ότι καλά αυτά τα κάνουν οι γυναίκες γιατί ΚΑΘΕ μια θέλει το παραμυθάκι της και άντε τα περνάει ένας str8 άντρας, γιατί απο αρχαιτάτων χρόνων για να πηδήξει πρέπει να πληρώσει, με τον α ή β τρόπο, με τους gay τι στον κόρακα παίζει;

Για έναν άντρα το πήδημα είναι σα το κατούρημα. Ένας str8 είναι πάντα έρμαιος των οιστρογόνων, της περιόδου, του πονοκέφαλου μιας γυναίκας προκειμένου να κατευνάσει τις ορμές του (ευτυχώς για πολλούς υπάρχουν οι πουτάνες), ένας gay όμως, έχοντας να κάνει με άντρες, είναι πολύ πιο εύκολο θεωρητικά τουλάχιστον να ξεχαρμανιάσει, οπότε το κομμάτι του ραντεβού μήπως παίζει ή θα έπρεπε να παίζει το ρόλο μιας ουσιαστικής ανίχνευσης οποιουδήποτε κοινού μέλλοντος; Κι εδώ λοιπόν σας ρωτώ: Πόσα ραντεβού έχετε βγει τον τελευταίο μήνα;

Έχω ακούσει απο δεκάδες την έννοια “καφές”. Η λέξη καφές πλέον ισοδυναμεί κι έχει αντικαταστήσει τη λέξη ραντεβού. Έχοντας στη μνήμη τον τελευταίο “καφέ” που ήπια πριν απο εφτά (SHIT!!!) χρόνια, καθόμασταν ο ένας απέναντι στον άλλον και ανακατεύαμε με το καλαμάκι ένα άδειο ποτήρι με ερωτοαπαντήσεις, κάνοντας με να νοιώθω πρωταγωνιστής σε σαχλοαμερικάνικη ταινία για έφηβους. Έκτοτε σταμάτησα τον “καφέ” και επιδόθηκα στους προαναφερόμενους τύπους ραντεβού “net και “καπότα”. Ειλικρινείς και ουσιαστικοί καθώς ώς άντρες δεν χρειάζεται να παπαριάζουμε τους εαυτούς μας για να βουτήξουμε στο μέλι ή μήπως χρειάζεται;

ΟΚ το sex είναι δυνητικά εύκολο προς εύρεση. Το υπόλοιπο πακέτο πως το ανακαλύπτουμε; Και μη μου πει κανείς με τον “καφέ” γιατί απο μια ηλικία και μετά  δεν έχω καμία όρεξη παλιμπαιδισμού να ανακατεύω το καλαμάκι κι ο espresso πίνεται με μια γουλιά. Θα μου πείτε με την οικονομική κρίση που λεφτά για εστιατόρια κρασιά κτλπ, εντάξει έστω ένα τσίπουρο τότε! Όμως εκεί “καφές” και πάλι “καφές”! Δεν πίνω “καφέδες” γαμώ το κέρατο! Ε, τότε πάρε ένα τσάι μου είχε πει κάποιος. Περιττό να σας πω που κατέληξε αυτός και το τσάι του.

Τελικά μου φαίνεται πως το θέλω κι εγώ το παραμυθάκι μου, αλλά ποιος θα μου το διαβάσει;

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Λίλιθ στο Λέοντα



«Έχεις Λίλιθ στο Λέοντα!» (???) Κάπως έτσι αντέδρασα όταν μου είπαν που βρίσκεται η Λίλιθ μου, λες και την είχα χάσει κι έψαχνα να την βρω. Βέβαια μετά μου εξήγησαν τι είναι η Λίλιθ και για όσους δεν γνωρίζουν αναφέρω απλά πως στην αστρολογία αναφέρεται στη σκοτεινή πλευρά της σελήνης και ποια ήταν η θέση της την ημέρα που γεννήθηκες βάσει του αστρολογικού σου χάρτη. Συμβολίζει τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας, τα πάθη μας, τη καταπιεσμένη ίσως σεξουαλική πλευρά και όλα εκείνα που δεν φανερώνουμε τουλάχιστον εύκολα στους άλλους. Ανάλογα βέβαια σε ποιο ζώδιο βρίσκεται το άτομο έχει και τα ανάλογα χαρακτηριστικά. Η δικιά μου βρίσκεται στο Λέοντα. Μη με ρωτήσετε τι σημαίνει, δεν θα σταθώ σε αστρολογικά χαρακτηριστικά, για όποιον έχει όμως περιέργεια ένα απλό google λύνει κάθε απορία.

Μια πιο εκτεταμένη έρευνα που έκανα πάντως, αναφέρει πως η Λίλιθ ήταν η πρώτη γυναίκα του Αδάμ, σύμφωνα με την Καμπάλα, η οποία πλάστηκε όπως κι αυτός απο το Θεό. Καθώς όμως ήταν ανυπότακτη ο Αδάμ παραπονέθηκε στο Θεό και παράγγειλε μια άλλη σύζυγο κι έτσι ο Θεός έπλασε την γνωστή σε όλους Εύα απο το πλευρό του και έδιωξε τη Λίλιθ απο τον Παράδεισο, καταριόντας την όσα παιδιά κάνει να πεθαίνουν. Εκείνη λοιπόν για να εκδικηθεί συμμάχισε με το Διάβολο και μεταμορφώθηκε στο Φίδι, ξεγελώντας τους Πρωτόπλαστους και μπλα μπλα. Προσωπικά όταν το διάβασα, άρχισα πολύ να την γουστάρω την τύπισσα, καθώς ως ελεύθερο πνεύμα δεν έκατσε να κλαίει τη μοίρα της αλλά διάλεξε εκείνη την πορεία της με οποιοδήποτε κόστος. Βέβαια αυτό μου το αποδίδουν στη θέση της δικής μου Λίλιθ, καθώς με καθιστά επιρρεπή στη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μου.

Έχοντας μάθει για όλα αυτά όμως σκέφτομαι πως πέραν την οποιαδήποτε αστρολογική και μυθολογική ερμηνεία, δεν έχουμε όλοι μια σκοτεινή πλευρά; Το θέμα όμως που με προβληματίζει είναι ποια είναι η σχέση μας με αυτή και κατά πόσο μπορούμε να την φανερώνουμε στους άλλους;

Διαβάζοντας τα χαρακτηριστικά που μου προσδίδει η Λίλιθ οφείλω να ομολογήσω ότι σε πάρα πολλά σημεία έχει πέσει μέσα δίνοντας μου την ευκαιρία να βουτήξω ακόμα βαθύτερα στη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μου, έχοντας εξιταριστεί  από την ίδια  τη σκοτείνια. Είναι πράγματα και γεγονότα που σίγουρα γνωρίζω μόνο εγώ και σίγουρα είναι ελάχιστοι αυτοί οι οποίοι μπορεί να γνωρίζουν αν και ποτέ ολοκληρωτικά. Τι γίνεται όμως αν μαθευτεί; Πως επηρρεάζει η σκοτεινή μας πλευρά τις σχέσεις μας με τους άλλους; Εκείνα τα μυστικά στα μύχια της ψυχής μας πως μπορούν να επιδράσουν στους άλλους σε σχέση με εμάς;

Μέσα στα πλαίσια μια πρωτογενούς γνωριμίας όλοι δείχνουμε τον καλύτερο μας εαυτό με σκοπό να προσελκύσουμε το ενδιαφέρον του άλλου, να γίνουμε αρεστοί. Αργότερα έρχονται στην επιφάνεια τα όποια αρνητικά τα οποία καθορίζουν σε ένα μεγάλο βαθμό την μετέπειτα πορεία της σχέσης. Καθόλη τη διάρκεια της όμως, σίγουρα δεν φανερώνουμε εκείνα τα μυστικά που κρύβουμε μέσα μας. Προσωπικά πιστεύω πως δεν υπάρχει ποτέ μια ολότελα ειλικρινή σχέση, απλά ποντάρουμε στο μεγαλύτερο ποσοστό που μπορεί να υπάρχει και πολλές φορές εθελοτυφλούμε όταν δεν υπάρχει. Τα μυστικά μας τα κρατάμε καλά κρυμμένα καθώς φοβόμαστε την κριτική και κατεπέκτασιν την απόρριψη απο τους άλλλους. Τι γίνεται όμως όταν θέλουμε να τα αποκαλύψουμε;

Σε κάθε νέα γνωριμία έχω ως αρχή να αποκαλύπτω τη σκοτεινή πλευρά μου. Δεν μου αρέσει να ωραιοποιώ καταστάσεις και προσωπικότητες καθώς παλιότερα το πλήρωσα ακριβά αυτό. Από την άλλης ως άνθρωπος του ρίσκου με εξιτάρει ο κίνδυνος και το ρίσκο καθώς επίσης πιστεύω πως αν κάποιος με γουστάρει θα πρέπει να γουστάρει αν όχι ανεχτεί τη δική μου σκοτεινή πλευρά. Η ειρωνία είναι πως όσες φορές έχω προσπαθήσει να φτιάξω βιτρίνα ποτέ δεν ευδοκίμησε η σχέση γεγονός που με κάνει να αναρωτιέμαι αν απλά αυτή καθαυτή η σκοτεινή πλευρά είναι που ιντριγκάρει τον άλλον, αν απλά πιστεύει ότι μπλοφάρω ή αν πραγματικά εκτιμά τη δική μου ειλικρίνια την οποίαν ωραιοποιεί στον ίδιο του τον εαυτό.

Η αλήθεια είναι μια αντικειμενική αξία, δυστυχώς όμως η σχέση μας με αυτήν είναι τελείως υποκειμενική. Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να βλέπουμε και να αντιμετωπίζουμε την αλήθεια έτσι όπως εξυπηρετεί εμάς τους ίδιους. Ο άλλος μπορεί να μας λέει ότι είναι μαλάκας, το οποίο μπορεί να είναι γεγονός, αλλά εμείς οι ίδιοι να το εκλαμβάνουμε όπως θέλουμε, θέτωντας κατευθείαν τη σχέση υπό μιας ανειλικρινής βάσεως, γιατί απλά λέμε ψέματα στον ίδιον μας τον εαυτόν.

Τελικά με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, καμμία σχέση δεν ευσταθεί με την απόλυτη αλήθεια. Εκείνο όμως που έχει αξία είναι πως διαχειριζόμαστε εμείς οι ίδιοι τις δικές μας αλήθειες. Το κατα πόσο είμαστε συμφιλιωμένοι με τη δική μας σκοτεινή πλευρά, είναι αυτό που καθορίζει την συμπεριφορά τον άλλων απέναντί μας.

Η δική μου Λίλιθ είναι στο Λέωντα. Η δική σας;

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Πλήττω!!!



Ο Ιανός ήταν Ρωμαϊκή θεότητα με γνώρισμα τη διπλή του όψη. Ίσως με αυτόν τον τρόπο οι Ρωμαίοι να είχαν πάρει χαμπάρι τις αντίθετες όψεις του ανθρώπου ή απλά να ήταν οι πρώτοι που έκαναν διάγνωση της σχιζοφρένειας και της διπολικής διαταραχής. Όπως και να έχει όλοι μας πιστεύω έχουμε μια πλευρά του εαυτού μας, άλλοτε σκοτεινή κι άλλοτε όχι, την οποίαν καλύτερα γνωρίζουμε εμείς οι ίδιοι.

Προσωπικό παράδειγμα είναι ότι στην επαγγελματική μου ζωή, είμαι το ΤΕΡΑΣ της οργάνωσης και της τελειομανίας. Ειδικότερα με πράγματα και θέματα που πρέπει να γίνουν στο άμεσο μέλλον, για μένα έπρεπε να είχαν γίνει απο εχθές, με αποτέλεσμα να τρελλαίνω όσους συνεργάζονται μαζί. Κρατάω πάντα ένα μπλοκάκι με τα θέματα της ημέρας, τα οποία δοαγράφω επιμελώς με ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ χρώμα στυλό, εφόσον έχουν λάβει χώρα και με διαφορετικό εαν πρέπει λόγω ανωτέρας βίας να αναβληθούν για την επόμενη ημέρα. Με λίγα λόγια ΥΣΤΕΡΙΑ!

Δυστυχώς όμως στην προσωπική μου ζωή είμαι το άκρως αντίθετο. Αναβάλω συνέχεια πράγματα, ακόμα και σημαντικά κι ας έχω προσπαθήσει να αναγράφω στην ατζέντα μου το τι έχω να κάνω. Ακόμα και η λίστα για τα ψώνια, όσες φορές έχω προσπαθήσει να την ακολουθήσω πάντα πέφτω όχι μόνο εκτός προυπολογισμού, αλλά και έχω γυρίσει σπίτι χωρίς καν να πάρω τα μισά για τα οποία ξεκίνησα. Με δοδομένο ότι το τελευταίο διάστημα είμαι μάλλον πολύ χαλαρός απο πολλές απόψεις προσπαθώ να ανασυγκροτηθώ και να καταλάβω γιατί δεν κάνω πράγματα τα οποία ήθελα να κάνω και που ΣΥΝΕΧΩΣ αναβάλω, αλλά τις ώρες της νύχτας με πιάνει μια λύσσα η οποία με ωθεί να λέω: Αύριο ΩΠΟΣΔΗΠΟΤΕ ΘΑ...

Πρώτα απο όλα το κάπνισμα. Τον τελευταίο καιρό ειδικά του δίνω και καταλαβαίνει. Καπνίζω τόσο πολύ που πλέον δεν μπορώ να πάρω ανάσα ή που μετά απο δέκα λεπτά προπόνηση θα μου βγει η γλώσσα έξω αλλά κρατιέμαι απο εγωϊσμό για να μη ξεφτιλιστώ μπροστά στους άλλους. Και τώρα που το θυμήθηκα, αυτόματα πήγε το χέρι μου στο τσιγάρο και άναψα ένα. Αργά όμως το βράδυ, αφού θα έχω καπνίσει γύρω στα τρια πακέτα και θα βήχω σα χτικιάρης θα πω πως ΠΡΕΠΕΙ να κόψω το κάπνισμα. Μάλιστα το πιστεύω σε τέτοιο βαθμό που αφού κάνω ένα τελευταίο τσιγάρο πριν τον ύπνο με την πεποιήθηση ότι είναι το ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΟΥ, την επόμενη μέρα το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να ανάψω ένα, φέρνοντας στο νου το τραγούδι:Πρωϊνό τσιγγάρο.

Δεύτερον το θέμα της διατροφής. Ενώ έχω διατροφικές γνώσεις, τις οποίες μοιράζω απλόχερα σε όποιον μου απευθυνθεί, εγώ για μένα τίποτα. Αρνούμαι να φάω πρωϊνό, να τηρήσω το πρόγραμμα φαγητού, χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο σε απαιτήσεις, να τρώω τουλάχιστον τρία γεύματα την ημέρα, να αυξήσω τις πρωτεϊνές, τα φρούτα κτλπ κι όλα αυτά μέσα στο πλαίσιο της απόφασης πως θέλω να φτιάξω το σώμα μου, καθώς ως gay, οφείλουμε να ακολουθούμε το πρότυπο ομορφιάς που επικρατεί. Μαλακίες(?) Είπα όμως πως πρέπει να πάρω γύρω στα δέκα κιλά μυϊκή μάζα και για να γίνει αυτό πρέπει να τρώω. Έχω γεμίσει λοιπόν το σπίτι με όλα αυτά τα υγιεινοδιατροφικά είδη τα οποία ευτυχώς έχουν μεγάλη ημερομηνία λήξης και εξακολουθώ να βγάζω τη μέρα με δυο καφέδες τρώγοντας μέρα παρα μέρα αργά το βράδυ, επιδή βαριέμαι να φάω. Η ειρωνία είναι ότι όταν βρίσκομαι μπροστά απο ζυγαριά, πάντα ανεβαίνω επάνω για να δω αν έχασα πάλι κανα κιλό. (???!!!)

Μέσα στα πλαίσια του νέου μου fit and muscle εαυτού, εννοείται ότι είμαι και συνδρομητής σε γυμναστήριο το οποίο έχει να με δει οχτώ μήνες πια, σε σημείο που τρέμω για την πρώτη μέρα που θα ξαναπάω για πολλοστή πρώτη φορά και κάθε φορά αντιμετωπίζω τον πάγκο και τα διάφορα μηχανήματα με απορία παρθένας που βλέπει μπροστά της “μπάρα” του τύπου: Τι κάνει τούτο; Βέβαια κάθε πρωϊ διαβάζω ανελλειπώς τα άθρα περί γυμναστικής και fitnees καθώς κάνω έναν πρόχειρο υπολογισμό στο μυαλό μου σε πόσους μήνες θα έχω γίνει σα τον τύπο στη φωτογραφία.

Περιττό να μιλήσω για το σπίτι που μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο και που αρνούμαι να συμμαζέψω, όμως κάθε μέρα που σκοντάφτω πάνω σε πράγματα πεταμένα στη μέση λέω: Άυριο πρέπει να καθαρίσω. Όμως όταν έρχεται το αύριο πετάω κι άλλα απο πάνω. Ο κήπος μου κοντεύει να γίνει ζούγκλα και απο αναβολή σε αναβολή να τον καθαρίσω τα χόρτα έχουν μεγαλώσει τόσο πολύ που οι τριανταφυλλιές πλέον έχουν χαθεί πίσω απο τα χορτάρια και τις τσουκνίδες σε σημείο που ο σκύλος μου φοβάται να μπει μέσα.

Ένα ριμάδι φωτιστικό που είχα πει να φτιάξω κάθεται μέσα στο σαλόνι και περιμένει πότε θα αξιωθώ να σχοληθώ για να μπορέσω επιτέλους να το κρεμάσω στο ταβάνι, όμως έτσι όπως πάει με βλέπω να παίρνω εγώ τη θέση του. Παλιά posts απο προηγούμενο blog, ακόμα δεν έχω ασχοληθεί να μεταφέρω στο τωρινό κι ας περνάω τη μέρα μου μπροστά απο έναν υπολογιστή και η ντουλάπα μου πλέον χρειάζεται αντίσταση αλλιώς θα ανοίξει απο τα ρούχα που πετιούνται χύμα μέσα και στοιβάζονται με κίνδυνο να πέσουν όλα έξω.Ευτυχώς που τουλάχιστον πλένω τα πιάτα.

Μια φίλη μου λέει πως ίσως έχω κατάθλιψη. Εγώ απο την άλλη νοιώθω μια απίστευτη βαρεμάρα να κουνηθώ και να κάνω το οτιδήποτε. Στην αρχή έλεγα πως είναι η συσσωρευμένη κούραση. Μετά ότι φταίει ο χειμώνας κι ο καιρός. Εχθές μου είπαν πως έχει έκκλειψη, ανάδρομο Ερμή και Άρη στο Τοξότη. Δεν ξέρω καν τι σημαίνουν αλλά μου φαίνεται ότι βρήκα καινούργια δικαιολογία.

Τελικά ίσως να μην βαριέμαι αρκετά, αφού ακόμα είμαι σε φάση να εφευρίσκω δικαιολογίες για να μην κάνω ΤΙΠΟΤΑ. Ρία άμα διαβάσεις το post μη στείλεις το τρελλογιατρό να με μαζέψει. Please;;;!!!

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Άνθρωποι Μονάχοι


Πριν απο τρεις μέρες είχα τα γενέθλια μου. Ήταν ίσως η πρώτη φορά που δεν είχα διάθεση να τα γιορτάσω, σε αντίθεση με άλλες χρονιές όπου διοργάνωνα ένα πάρτι επικών διαστάσεων. Για να είμαι ειλικρινής, το μόνο που ήθελα ήταν να κλειστώ στο σπίτι αγκαλιά με ένα μπουκάλι κρασί και να πιώ μέχρι να μεθίσω. Όμως ο ρουφιάνος του facebook είχε φροντίσει να ενημερώσει γνωστούς και μη για το επικείμενο γεγονός, με αποτέλεσμα να με παίρνουν τηλέφωνο και να μου στέλνουν μηνύματα για ευχές από νωρίς το πρωϊ. Ειλικρινά ευχαριστώ όλους εκείνους που μου ευχήθηκαν, όμως όταν δεν έχεις καμμία απολύτως διάθεση για κάτι τέτοιο, πιστέψτε με είναι απίστευτη αγγαρεία να απαντάς κάνοντας τον χαρούμενο που σε θυμήθηκαν.

Κι επειδή πλέον δεν είμαι σε μια ηλικία που μπορώ να φέρομαι σα δύστροπο παιδί  αλλά ούτε και σα γεροξεκούτης, τουλάχιστον ακόμα, αντιστάθηκα στον πειρασμό του μαρασμού και πήρα τρεις φίλες να πάμε για φαγητό προκειμένου να “γιορτάσουμε” τη μέρα, έτσι όπως ορίζει το κοινωνικό status για ανθρώπους της “ηλικίας” μας. Βρεθήκαμε λοιπόν σε ένα γνωστό μαγαζί στο Γκάζι, όπου φόρεσα τα καλά μου και την κοινωνική μάσκα που έχω για τέτοιες καταστάσεις, βιώνοντας κάτι σα επεισόδιο απο Sex and the City, με την Κάρυ αντιμέτωπη με δεσμευμένους – παντρεμένους φίλους, με τη διαφορά ότι εγώ είμαι gay.

Για άλλη μια φορά διαπίστωσα τη διαφορά ανάμεσα μας καθώς και τους λόγους για τους οποίους η απομάκρυνση μας αρχίζει να αμβλύνεται αναπόφευκτα, παρά την όποια αγάπη που μπορεί να έχουμε μεταξύ μας, καθιστώντας μας στην κατηγορία των “φίλων προίκα”. Ξέρετε είναι οι φίλοι που τους είχες απο το παρελθόν, αλλά που πλέον έχετε αλλάξει μεταξύ σας τόσο πολύ, σε σημείο που οι καθημερινότητες σας δεν συγκλίνουν πουθενά και που μιλάς στο τηλέφωνο μια φορά το μήνα για δέκα λεπτά, αλλά παρόλ’ αυτά είστε συναισθηματικά δεμένοι. Δεν το θεωρώ κακό αυτό. Αντιθέτως νομίζω πως είναι μέρος της ζωής, καθώς μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε, εξελισσόμαστε σα μια σταγόνα βροχής, που σε κάποια στιγμή χωρίζεται στα δύο, στα τέσσερα και ούτω καθεξής, δημιουργώντας έτσι ένα δίκτυο νερού πάνω στο τζάμι. Όμως ξυπνώντας την επόμενη μέρα και αυτή τη στιγμή που γράφω, το μόνο που μου έρχεται στο νου είναι οι στίχοι:

Οι φίλοι μου όλοι
εδώ και χρόνια
ζευγάρια γίναν
φτιάξαν σπίτια
μονάχα εμένα, χάσκει ακόμα
χωρίς μια στέγη
ετούτη αλήθεια.

Σε καμμία περίπτωση δεν ζηλεύω, ούτε φθονώ την πορεία τους, αντιθέτως χαίρομαι για την εξέλιξη τους, τόσο που όταν παντρεύτηκε η Ρία είχα κλάψει απο χαρά που την είδα στο γάμο μετά από τόσα χρόνια που γνωριζόμαστε απο παιδιά. Απλά όλα αυτά με κάνουν να σκεφτώ τη δική μου πραγματικότητα ως  gay άντρας σε αυτή τη χώρα. Τι σημαίνει να είσαι τελικά gay;

Οι φίλοι μου ξεκίνησαν να φτιάχνουν οικογένεια. Σε λίγο θα αρχίσουν να αποκτούν χαριτωμένα παιδάκια με τροφαντά μαγουλάκια, να κάνουν παιδικά πάρτυ προσκαλώντας τους φίλους γονείς τους, να ανταλάσσουν επισκέψεις με κουμπάρους, συναδέλφους, συγγενείς, όπως έχει ξεκινήσει ήδη και αναρωτιέμαι: Εγώ μέσα σε όλα αυτά που κολλάω; Θα είμαι ο gay φίλος καλεσμένος σε κάποια ίσως γιορτή, αντικείμενο σχολιασμού κατά τη διάρκεια και μετά αυτής, για να φτάσουμε στο σημείο να βλεπόμαστε μια φορά το χρόνο για ένα καφέ στα γρήγορα, με την αμηχανία της έλλειψης κοινού ενδιαφέροντος να αιωρείται, μόνο και μόνο για να συντηρήσουμε το παρελθόν μας, διότι όπως και να το κάνουμε, εκείνων οι προτεραιότητες θα είναι και θα πρέπει να είναι άλλες, ενώ οι δικές μου ποιές θα είναι;

Κάνοντας μια επιδρομή στο παρελθόν μου, βολιδοσκοπόντας το, έψαξα να βρω τις δικές μου προτεραιότητες, με αρκετά κοινά σημεία αναφοράς με τον straight κόσμο. Η αναζήτηση του έρωτα, ψάχνοντας τον κ. Τέλειο, η δουλειά, η καριέρα, όμως τα βήματα δεν συνεχίζονται απο κοινού πια, χωρίζουν, σα σε χοροεσπερίδα όπου αλλάζει ο ρυθμός και το τραγούδι και ο ένας συνεχίζει ενώ ο άλλος στέκεται αμήχανος, για να αποσυρθεί στο τραπέζι επειδή δεν ξέρει τα βήματα. Οπότε πια είναι τα δικά μου μελλοντικά βήματα;

Η προηγούμενη δεκαετία της ζωής μου ήταν έντονη στο παιχνίδι της επιβίωσης και εξακολουθεί να είναι, στα πάρτυ, στα ξενυχτάδικα, στις εφήμερες και μη σχέσεις, στα ατελείωτα one night stand και σε όλα εκείνα που είναι κοινά, τουλάχιστον για τους gay που δεν έχουν διπλή ζωή και που έχουν αποδεχτεί το τι είναι. Από την τελευταία μου αποτυχημένη σχέση και μετά έχουν περάσει σχεδόν εφτά χρόνια, με τα δυο πρώτα να αναζητώ την επόμενη, τα επόμενα δύο να απογοητεύομαι ότι δεν υπάρχει ακόμα η επόμενη και τα τελευταία τρία, να δουλεύω αδιαλλειπώς, παίζοντας κρυφτό απο οποιοδήποτε συναίσθημα, απογοητεύση, μοναξιά με φόντο την καριέρα η οποία επι της παρούσης πάει σε σκατιέρα. Ποιά είναι λοιπόν τα επόμενα βήματα του χορού;

Μια λατρεμένη φίλη, παντρεμένη χρόνια με παιδιά, λατρεύει τους gay. Τους θεωρεί ευφυείς με απίστευτες ατάκες. Αυτό που δεν ξέρει είναι ότι το αναπτύξαμε αυτό με την πορεία της ζωής μας, άλλοτε για να ξεγελάμε τους άλλους και αργότερα για να ξεγελάμε τον εαυτό μας. Περιέργο, στην αρχή κρυβόμασταν απο τον κόσμο και με τα χρόνια κρυφτήκαμε απο τον εαυτό μας. Ξεγελάμε εκείνα που μας φοβίζουν, όπως τη μοναξιά, το χωρισμό, τον πόνο με ένα γρήγορο πάρσιμο απο το internet, παρασυρόμενοι απο τη λαγνεία του σώματος έχοντας γεννηθεί με χψ χρωμόσωμα. Κάθε κυνισμός και προσπάθεια αυτοσαρκασμού απέναντι στους άλλους, είναι απλά αστάρωμα σε μουχλιασμένο τοίχο.

Πρόσφατα είδα ένα spot, που είχε ανεβάσει ένας blogger σχετικά με τις διακρίσεις απέναντι στο γάμο ατόμων του ιδίου φίλου. Η αρχική μου αντίδραση ήταν παρακινημένη απο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, απορρίπτοντας την, καθώς δεν μπορείς να πονάς για κάτι που  υφίσταται. Όμως έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται την μετανάστευση σε μια χώρα που δίνει αυτό το δικαίωμα. Να ονειρεύομαι ότι ίσως, σε εκείνη τη χώρα, oι gay, έχοντας το προνόμιο για μια ζωή πιο “straight” να μην κρύβονται πίσω απο παραπετάσματα που θέτουν οι ίδιοι στον εαυτό τους και να τολμούν, να δικδικήσουν απο τον εαυτό τους μια πιο κοινωνικά αποδεκτή ζωή.

Γιατί τελικά, αποδεκτό, δεν είναι να υπάγεσαι στους νόμους της ετεροφυλίας, αλλά να μπορείς να μοιράζεσαι τη ζωή σου με κάποιον, να δημιουργείς παρέα, να ονειρεύεσαι, να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Άλλωστε, αυτοί που  είναι στο περιθώριο, είναι εκείνοι που είναι Άνθρωποι Μονάχοι.

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Ζουμπούλια το χειμώνα


Ως άνθρωπος μισώ το κρύο, το χιόνι, τον χειμώνα και όλα όσα είναι συνακόλουθά τους. Ακόμα και η πιο ειδυλλιακή εικόνα των γυμνών σωμάτων μπροστά στο τζάκι, πάνω σε παχύ χαλί, μέσα σε μια ξύλινη καλύβα με το χιόνι να πέφτει έξω δεν με κάνει να νοιώσω την παραμικρή συμπάθεια για αυτή την εποχή του χρόνου. Επίσης το γεγονός πως σκοτεινιάζει νωρίς και κυρίως η συννεφιά, με κάνουν να πέφτω ψυχολογικά τόσο πολύ, που το μόνο που θέλω είναι να μένω στο σπίτι τυλιγμένος σε μια κουβέρτα βλέποντας DVD και τρώγοντας σοκολάτες με Coca Cola.

Εδώ και κάποιες μέρες που ο ήλιος έχει εξαφανιστεί και μετράω τις ώρες που πρέπει να ανάβω τη θέρμανση είναι για μένα οι χειρότερες μου. Η ταμίας στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς σίγουρα θα με θυμάται απο την τελευταία μου έφοδο για να προμηθευτώ ότι σοκολάτα υπήρχε στα ράφια, σίγουρα σκεφτόμενη πως η έλλειψη σεξ μου έχει βαρέσει κόκκινο, όχι ότι έχει άδικο, αλλά ειλικρινά μόνο όταν έχει τέτοιο καιρό λυσσάω για σοκολάτα. Ίσως να φταίει όλο αυτό το γεγονός που σηκώθηκα σήμερα με χάλια διάθεση, που έγινε ακόμα χειρότερη όταν αντίκρυσα τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Ένα πραγματικό χάλι.

Η σχέση με τον καθρέφτη δεν ήταν ποτέ καλή. Κάποτε ζούσα σε ένα σπίτι χωρίς ούτε έναν καθρέφτη, ούτε καν στο μπάνιο και όταν αργότερα έκανα σχέση και μου ζήτησε να βάλουμε έναν καθρέφτη για να μπορεί να ξυρίζεται συνειδητοποίησα πως μάλλον είναι κάτι χρήσιμο στο σπίτι. Όσον αφορά εμένα, έχω πέντε τρίχες όλες κι όλες και μπορώ να ξυρίζομαι στα τυφλά.

Σήμερα όμως για πρώτη φορά κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Τα μαλλιά σηκωμένα, αντί το κλασσικό λαστιχάκι να τα πιάνει μια και αποφάσισα να κουρευτώ πρόσφατα, με κάποιες άσπρες τρίχες εδώ κι εκεί. Εντόπισα λεπτές γραμμές κάτω απο τα μάτια και γύρω απο τα χείλη καθώς το δέρμα ήταν θαμπό, αφυδατωμένο, δίχως την φρεσκάδα που είχε κάποτε στα είκοσι μου. Έλυσα το μπουρνούζι και διαπίστωσα πως στους κοιλιακούς μου πλέον δεν μπορεί να παίξει πια κανείς τρίλιζα όπως κάποτε, παρόλο που αχνοφαίνονται ακόμα. Το εσώρουχο μου δεν είναι πια τσίτα πάνω και πιστέψτε με δεν ξεχείλωσε στο πλύσιμο, ενώ τα χέρια μου, μου φάνηκαν σα γυμνά κλαριά στο πλάι. Το χειρότερο όμως, είδα πως τα μάτια μου, των οποίων το σχήμα έχουν δημιουργήσει αρκετά προβλήματα στην ερωτική μου ζωή, έχουν χάσει τη λάμψη τους. Βλέμα ανέκφραστο, δίχως λόγια, αδιάφορο.

Θυμήθηκα πως είχα μια κρέμα προσώπου, δώρο κάποιας φίλης για να συντηρήσει τη ματαιοδοξία μου και τη δίκη της, την άνοιξα για πρώτη φορά, την άπλωσα στη μούρη μου και παρακολουθούσα τις θαυματουργές της ιδιότητες, όπως μου είχε πεί εκείνη που μου τη χάρισε, να ξετυλίγονται. Τίποτα. Κανένα θαύμα δεν έγινε. Η μούρη μου δεν άλλαξε και το βλέμα μου εξακολουθούσε να έχει την ίδια άχρωμη, αδιάφορη απόχρωση.

Μηχανικά έφτιαξα καφέ και κάθισα όπως τα τελευταία πρωϊνά μπρόστα στον υπολογιστή κοιτάζοντας τα e-mails μου. Έψαξα με μια γρήγορη ματιά να εντοπίσω κάποιο που αφορούσε τα επαγγελματικά μου και εφόσον δεν υπήρχε κάτι άρχισα να ανοίγω αδιάφορα ένα ένα τα μηνύματα, περισσότερο απο βαρεμάρα, παρά απο ενδιαφέρον. Το πρώτο αφορούσε τη δουλειά κάποιου σχεδιαστή που ομολογώ πως μου αρέσει η δουλειά του, το δεύτερο ένα συμπλήρωμα διατροφής που υπόσχεται να κάψει το λίπος, να τονώσει, να γραμμώσει και να γίνεις όπως το ημίγυμνο μοντέλο της φωτογραφίας, το τρίτο για τα οφέλη των στεροειδών και το τέταρτο ένα site με υπέροχους άντρες και καταπληκτικά κορμιά. Το τελευταίο το κράτησα. ;-)

Οι άνθρωποι έχουμε μια έμφυτη λατρεία απέναντι στο ωραίο και πολύ περισσότερο οι gay. Μια λατρεία την οποίαν εκδηλώνουμε με διάφορους τρόπους, είτε με τον εαυτό μας, είτε με τους άλλους ακολουθώντας ένα διαχρονικό πρότυπο ομορφιάς που σμιλεύτηκε για πρώτη φορά σε πέτρα για να κρατήσει αυτό το πρότυπο αναλοίωτο μέσα στο χρόνο, φτάνοντας μέχρι σήμερα, όπου πλασσάρεται απο τους δρόμους, τα μαγαζιά μέχρι το internet. Είναι απίστευτη η δύναμη που ασκεί επάνω μας η ομορφιά κάποιου, κυρίως όταν δεν τον ξέρουμε. Θαυμάζουμε, ποθούμε, παθιαζόμαστε με ένα σώμα, ένα πρόσωπο νοιώθοντας την ανάγκη να υποδουλοθούμε ολοκληρωτικά σε αυτό το πρόσωπο. Αυτός δεν είναι και ο λόγος που ανοίγουμε ξανά και ξανά τα ίδια profiles; Προσωπικά έχω κόλλημα με τον Marco Blaze, έχοντας περάσει συνολικά ώρες χαζεύοντας τον και κάνοντας τις εταιρίες χαρτοπετσετών πλουσιότερες.

Από την άλλη τι κάνουμε και τι είμαστε ικανοί να κάνουμε προκειμένου να προσεγγίσουμε εμείς οι ίδιοι τα πρότυπα που τόσο ποθούμε, προκειμένου να γίνουμε κι εμείς αντικείμενο του πόθου. Οι συνδρομές στα γυμναστήρια έχουν αυξηθεί κατακόρυφα τα τελευταία χρόνια καθώς οι επισκέψεις, κυρίως απο gay, στον πλαστικό χειρούργο έχουν σημειώσει ραγδαία άνοδο. Όλες οι μεγάλες εταιρίες επενδύουν υπέρογκα ποσά σε διαφημίσεις, προσελκύοντας την gay αγορά, καθώς αναγνωρίζει τη μεγάλη της αγοραστική δύναμη με κίνητρο τη ματαιοδοξία της. Και μη μου πει κανείς πως ο Έλληνας γυμνάζεται επειδή ακολουθεί το επαρχαιωμένο «νους υγιής εν σώματι υγιή» των προγόνων του, απο τη στιγμή που ο νεοέλληνας έχει γαλουχηθεί με κοκκινιστά, σουβλάκια, τηλεόραση και τη μάνα να τα φέρνει όλα έτοιμα για να μην κουραστεί ο κανακάρης της. Η πιπίλα του γυμνάζομαι, προσέχω τη διατροφή μου, κάνω υγιεινή ζωή, τα τελευταία χρόνια έγινε θεσμός και καλά ακολουθόντας ξένα πρότυπα των βορείων λαών πρόκειται για μπαρούφα, καθώς το κίνητρο για όλα αυτά, χωρίς αυτά καθαυτά να είναι αρνητικά, αντιθέτως, έγινε με σκοπό απλά να γίνουμε το αντικείμενο του πόθου.

Αμέτρητα λίτρα ιδρώτα στους πάγκους έλξεων, ατελείωτες ώρες επαναλήψεων μπροστά στον καθρέφτη, πολλά κιλά πρωτεϊνών απο σκόνη μέχρι ασπράδι αυγού καταναλώνονται καθημερινά, ενώ τα στεροειδή έχουν μια διακριτική μεν αλλά εμφανή παρουσία. Παράλληλα λεφτά σε ρούχα, κολώνιες, κρέμες κτλπ δίνονται κάθε χρόνο, που αν τα βάλουμε κάτω έχουμε ξοφλήσει όλα τα δάνεια και πιστωτικές και μας μένει και για ένα super ουάο ταξίδι.«Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου...», λέμε ή θα θέλαμε να πούμε όλοι ακόμα και κρυφά. Το σύνδρομο του ασχημόπαπου, της Σταχτοπούτας, του Ηρακλή είναι βαθιά ριζωμένα μέσα μας, ίσως ακόμα και μέχρι να κλείσουμε τα μάτια μας.

Ανήκω σε εκείνη την κατηγορία ανθρώπων που όταν ήταν μικρά μεγάλωσαν ακούγοντας το: «Τι όμορφο παιδάκι είναι αυτό!», προκαλώντας την περηφάνια της μητέρας μου. Μεγάλωσα με την πεποιήθηση ότι έχοντας μια εξωτερική εμφάνιση καλή είναι απο τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή και έχοντας κερδίσει αρκετά απο αυτήν, τόσο όσο να τροφοδοτείται συνεχώς η ανασφάλια και ματαιοδοξία μου. Μπορεί στην Ελληνική «αγορά» πια, να μην είμαι στην Top list, λάθος προιόν σε λάθος αγορά, αλλά σίγουρα ηδονίστηκα με το ματαιόδοξο ναρκισσισμό της νιότης. Και όλα αυτά τα χρόνια απολάμβανα, εκμεταλλευόμουν, ηδονιζόμουν μα πάνω απο όλα πλήγωνα.Πλήγωνα τους άλλους, αποζητώντας την επιβεβαίωση μα πάνω απο όλα πλήγωνα τον ίδιο μου εαυτό. Ο Ντόριαν Γκρεϊ, είχε κρύψει το πορτραίτο του στο πατάρι. Εγώ αντίκρισα το βλέμμα μου και το βρήκα κενό, άχρωμο, αδιάφορο.

Κοιτάζω το ζουμπούλι που έχω πάνω στο γραφείο το οποίο έχει αρχίσει να ανθίζει. Είναι λευκό, όμορφο. Θα μεγαλώσει και στην ακμή της ομορφιάς του θα αναδεύει το γλυκύτερο άρωμα κι έπειτα θα αρχίσει να μαραζώνει έως ότου μαραθεί. Κι όμως η ομορφιά του υπήρξε την ώρα που ήταν βολβός. Έχετε δει βολβό απο ζουμπούλι ; Μια ατελή σφαίρα στο χρώμα της ζωής, η οποία για να φυτρώσει δεν πρέπει να μπει όλη κάτω απο το χώμα, μονάχα κατά ένα τρίτο. Και το ζουμπούλι μεγαλώνει, με το βολβό του να εξέχει πάνω απο το χώμα, σα μελανό σημείο της ομορφιάς του, όμως δίχως αυτό, δεν θα μπορούσε ποτέ να μοσχομυρίσει.

Γεννιόμαστε όμορφοι. Κάθε προσπάθεια που κάνουμε για να γίνουμε ομορφότεροι, ή που νομίζουμε πως γινόμαστε, είναι ένα στίγμα στο πορτραίτο που έχουμε μέσα μας. Κάθε πράξη αυτοεπιβεβαίωσης, κάθε πληγή που προκαλούμε, κάθε ενέργεια που μας κάνει να κοιτάζουμε την επιφάνεια του καθρέφτη και όχι τα μάτια μας είναι μια πράξη ασχήμιας για μας τους ίδιους.
Ειρωνικό. Μεγάλωσα αποζητώντας την αγάπη απο τους άλλους, όμως δεν έμαθα να αγαπάω τον εαυτό μου, γιατί ο πόθος κι η αγάπη, είναι δυο πράγματα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους. Το ένα το βλέπεις απο την επιφάνεια ενός καθρέφτη, το άλλο απο τα μάτια.

Γιατί τα γράφω αυτά; Ίσως γιατί σε λίγο κλείνω άλλο ένα χρόνο σε αυτή τη ζωή και με έπιασε η τάση του απολογισμού. Ίσως περνάω κρίση ηλικίας. Ή απλά ο χειμώνας έχει μια γλυκάδα, ώστε να  κάνει ένα ζουμπούλι να ανθίζει.

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

Θα βάλω τα μεταξωτά και θα φυσάει...

Δεν ξέρω γιατί έβαλα αυτόν τον τίτλο. Σίγουρα μεταξωτά με αυτό τον καιρό δεν πρόκειται να βάλω, μια και θα με πάρει και θα με σηκώσει. Χώρια το ψωφόκρυο που επικρατεί. Απλά μου αρέσει το τραγούδι και σίγουρα το Venus in fur δεν το έχουν μελωποιήσει ακόμα.

Έχω κατεβάσει μισό μπουκάλι κρασί, νηστικός, μετά από μια μέρα σκάλισμα στον κήπο, ασχέτως την ακαταλληλότητα της μέρας, αλλά έτσι είμαι εγώ. Σήμερα μου'ρθε σήμερα το κάνω. Όπως μου'ρθε σήμερα να βγω. 

Δεν βγαίνω συχνά, έχω γίνει σπιτόγατος πια. Γουστάρω τα βράδια στο σπίτι, παρέα με το σκύλο μου, ένα ποτήρι, μπουκάλι, κιβώτιο κρασί και Jazz, ειδικά το χειμώνα. Αλλά απόψε ΘΕΛΩ να βγω. Πήρα λοιπόν έναν φίλο party animal, διότι το μυστικό της σωστής εξόδου είναι να έχεις την ανάλογη παρέα και θα βγω.

Μπανιαρίστηκα, κάνω τσιγάρο τυλιγμένος στο μπουρνούζι, πίνω το υπόλοιπο κρασί, γράφω αυτές τις γραμμές και πάω να ντυθώ., όπως μπορώ να ντυθώ με αυτό το κρύο, έχω τροπικά γονίδια ξέρετε...

Θα βγω όμως όχι για γκομενοδουλειά, αλλά για πάρτη μου. Να διασκεδάσω, να χορέψω, όπως έκανα κάποτε παλιά που χόρευα μέχρι το πρωϊ σα να μην υπάρχει αύριο. Η νύχτα είναι γεμάτη υποσχέσεις και μυστικά. Που και που νομίζω αξίζει να την επισκεπτόμαστε όσα χρόνια κι αν περάσουν. Τι λέτε;

Beware Boys, cause Bad Woolf is coming!!!

Υ.Γ. Ευτυχώς κοντά στο σπίτι μου έχει ένα πατσατζίδικο super!!!

Meat Market(ing)



Η συνταγή της επιτυχίας, γράφεται απο τις αποτυχίες της. Ψσσσς! Τι σκέφτηκα ο πούστης πρωνιάτικα και έχω πιεί μόλις ένα καφέ. Στο δεύτερο που πίνω κατά τη διάρκεια αυτού του post τι θα κατεβάσω άραγε; Εν συνεχεία του προηγούμενου λοιπόν και με αφορμή κάποια σχόλια, θα ήθελα να επικεντρωθώ στον τρόπο με τον οποίον κάποιος μπορεί να φτιάξει ο τέλειο profile στα διάφορα gay sites και όπως προλόγισα, τα παρακάτω tips έχουν βγει έπειτα απο ΠΟΛΛΑ αποτυχημένα profiles που έχω φτιάξει όλα αυτά τα χρόνια που έκαναν την εμφάνιση τους τα gay sites.

Πρώτα απο όλα λοιπόν, πρέπει να ορίσουμε το προιόν, το οποίο βέβαια δεν είναι άλλο απο εμάς τον ίδιον. Λυπάμαι αν κάποιοι αυτοσεβούμενοι υπαρξιστές, συμπεριλαμβανομένου κι εμού του ιδίου μπορεί να τσινίσουν, αλλά η αλήθεια είναι αυτή. Αν θες να γνωριστείς με άλλους μέσα απο τα sites  κοινωνικής δικτύωσης, πρέπει να θεωρήσεις τον εαυτό σου ως ένα προιόν το οποίο θα διατεθεί στην αγορά του δικτύου και κατεπέκτασιν, να προσδιορίσεις τις ανάγκες αυτής ή να τις δημιουργήσεις και τέλος, να πλασάρεις το προιόν, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα που θα καλύψουν τις ανάγκες αυτές. Απλό; Πάμε τώρα να κάνουμε μια διαπίστωση της αγοράςτου δικτύου.

SEX. Πουλάει πάντα και ζητείται πάντα. Είναι η κινητήρια δύναμη των δικτύων καθώς αποτελεί πέραν απο ανάγκη αλλά και το μέσω προβολής του προιόντος, δηλαδή εμάς. Και κρίνοντας απο την πλευρά της αγοράς, καθώς οι ίδιοι είμαστε και εν δυνάμει αγοράστες, μπορούμε αναμφισβήτατα να βρούμε τον κατάλληλο τρόπο να προωθήσουμε τον εαυτό μας. Βέβαια σε αυτό το σημείο υπάρχει η παγίδα να προσωποποιήσουμε τόσο πολύ το προιόν, ώστε να απευθύνεται αποκλειτικά και μόνο στην αγορά που αποτελείται απο εμάς τον ίδιον με αποτέλεσμα να απευθύνεται σε μια πολύ μικρή μερίδα της αγοράς, μειώνοντας έτσι το ποσοστό των πωλήσεων, οπότε είναι μια πολιτική υψηλού ρίσκου θα ‘λεγα. Το καλύτερο είναι η ποσότητα. Όσο πιο υψηλό το ποσοστό, τόσο περισσότερες οι επιλογές που έχει κανείς να επιλέξει τον τελικό αγοραστή. Οπότε λοιπόν θα πάμε με τη λογική του ΤΙ ΘΕΛΕΙ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ.

Η πλειοψηφία λοιπόν θέλει το γραμμωμένο σώμα, τούμπανο, άτριχο ή μη δεν έχει τόσο σημασία αν και το καλύτερο είναι να είναι trimmed, καλύπτει μεγαλύτερο πεδίο, είπαμε, όσο μεγαλύτερο το target group τόσο το καλύτερο. Τώρα αν σας πιάσανε οι ανωτερότητές σας, ότι εγώ δεν τα κοιτάζω αυτά, κάντε μια έρευνα στα σκοτεινά σημεία του υπολογιστή και της συλλογής των DVD με τσόντες που έχετε. Δεν νομίζω οι πρωταγωνιστές που σας κρατούν παρέα να ξεφεύγουν και πολύ απο αυτό το πρότυπο. Είπαμε μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια! Τώρα όσοι το έχετε εκμεταλλευτείτε το, αν και είμαι σίγουρος πως ήδη το κάνετε. Όσοι τώρα δεν το έχετε, έχετε δυο επιλογές: Η πρώτη είναι να φτιάξετε το προιόν, δηλαδή τρέξτε στο κοντινότερο γυμναστήριο, αυξήστε πρωτεϊνες στη διατροφή σας μαζί με κρεατίνη και εαν βιάζεστε, ε κάνα στεροειδή είναι απαραίτητα για γρήγορο αποτέλεσμα. Υπόψη τα στεροειδή έχουν σοβαρές παρενέργειες, αλλά αυτό εξαρτάται καθαρά απο το πόσο απελπισμένος είναι ο καθένας.

Η δεύτερη επιλογή είναι απλά μια έξυπνη φωτογράφιση. Η συσκευασία που φαίνεται, πρέπει απλά να κεντρίζει την προσοχή, τουλάχιστον για το πρώτο στάδιο της πώλησης. Κάντε λοιπόν μια σωστή φωτογράφιση. Αποφύγετε τα en face και profile και προτιμείστε τις γωνίες. Τονίστε εκείνα τα σημεία τα οποία  είναι πιο θελκτικά, εννοείται το συγκαλυμένο γυμνό, το λίγο πρόστυχο, μην το παρακάνουμε κιόλας, γενάκι δυο ημερών, βλέμμα αυστηρό αλλά γεμάτο υποσχέσεις και εννοείται σε εξωτερικές λήψεις. Είναι πιο αληθοφανείς. Διαφορετικά αν πρόκειται για εσωτερική, οπωσδήποτε όχι στον καθρέφτη του μπάνιου με την τουαλέτα να φαίνεται απο πίσω. Αποδητήρια γυμναστηρίου είναι εξαιρετικό, δηλώνεις ότι είσαι σφίχτης, διαφορετικά στο σαλόνι, είσαι cool ρε αδελφέ. Αποφύγετε την κρεβατοκάμαρα, φτηνό σα να λέει “ανοίξαμε και σας περιμένουμε” ή την ώρα του ντους. Το νερό καλύπτει τις ατέλειες του σώματος. Επιλέξτε τις καλύτερες και βάλτε τες στο profile. 3-5 είναι ο ιδανικός αριθμός, τόσο για να έχει μια καλή εικόνα όσο και να αφήσει τη φαντασία να οργιάσει.

Περνάμε τώρα στο κείμενο. Κάθε προιόν έχει ένα σλόγκαν. Οπωσδήποτε λακωνικό, πιστέψτε με δεν κάθεται κανείς να διαβάσει τα κατεβατά ολόκληρα, χώρια που μετά απο αυτό που είδαν, οι λέξεις τους χαλάνε τη φαντασία. Ένα μικρό κείμενο με 50 λέξεις που υποδηλώνουν πως είσαι ο άντρας ο πολλά βαρύς, ο οποίος απορρίπτει ολόκληρη κατηγορία ανθρώπων και απευθύνεστε στους λίγους, τους εκλεκτούς, ασχέτως αν θελετε να πάρετε ότι κινείται. Όλοι οι άνθρωποι θέλουν να νοιώθουν ξεχωριστοί. Κάντε τους να νομίσουν πως ΑΝ σας μιλήσουν και πόσο μάλλον ΑΝ τους απαντήσετε, θα ανήκουν αυτόματα σε εκείνη την ξεχωριστή κατηγορία που έχουν στο μυαλό τους. Τop και bottom τονίστε την αρρενωπότητα σας, την απαιτείτε, έχετε δει κανέναν πρωταγωνιστή τσόντας να είναι μπαγιαντέρα; Ε, όχι. Χρησιμοποείστε τα Μην”, “Δεν και όλα τα αρνητικά μόρια για να επιδείξετε την υπεροχή σας. Όλοι οι άλλοι είναι κατωτερίες. Είστε εσείς και μόνο εσείς.

Που και που κοιτάξτε τα footprint που σας αφήνουν κατά καιρούς. Φτιάξτε ψεύτικα profiles και αφήστε footprint στον εαυτό σας και ακόμα καλύτερα γράψτε comments στον εαυτό σας και δημοσιεύστε τα. Όσα πιο πολλά τόσο το καλύτερο, υποδηλώνετε πως έχετε ζήτηση, ουρά κάνουν για πάρτη σας και ποιος θα είναι ο τυχερός που θα σας πάρει; Εσύ που κοιτάζεις τις φωτογραφίες και λιγουρεύεσαι, είσαι ο εν δυνάμει εκλεκτός της βραδιάς.

Τώρα, όταν φτάσετε στην τελική φάση της συνάντησης, μετά απο φιλτραρίσματα, κι ατελείωτα msn, skype κτλπ, έ για αυτό δεν έχω συμβουλές. Στο χέρι σας είναι το τι θα κάνετε. Απλά μην έχετε πιστέψει τόσο πολύ στα ψέμματα που έχετε πει και μείνετε με το πουλί στο χέρι. Γιατί απλά ότι έχετε κάνει το έχουν κάνει και οι άλλοι!

Όσον αφορά τώρα τον υποφαινόμενο, έχω βάλει ένα ωραιότατο ράφι στον τοίχο και πάω να το ξεσκονίσω.
Καλό Σαββατόβραδο!

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Και περιμένω...


Έχοντας περάσει, όπως έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση, έξι μήνες στη Μύκονο χωρίς καθόλου sex!, είπα να ξαναρχίσω την «κοινωνικοποίηση» μου στη gay σκηνή της Αθήνας. Εν ολίγοις, να κάνω κι εγώ καμιά γνωριμία, μια ρύθμιση ορμονών, κοινώς κάνα πάρσιμο για να μην κοροϊδευόμαστε, να βγω, να διασκεδάσω, όλα δηλαδή εκείνα που κάνουν οι άλλοι καλοκαίρι σε ένα νησί σα τη Μύκονο.

Πρώτα λοιπόν βγήκα έξω, για κανα ποτό στα γνωστά μέρη γεγονός που με έκανε να νοιώσω σα επίσκεψη σε αστεροσκοπείο. Ψηλά το κεφάλι, η μύτη στο ταβάνι κοίταζα λοιπόν κι εγώ προς τα πάνω για να καταλάβω τι στο κόρακα κοιτάζουν όλοι εκεί, μπας και έχει κάνα αξιόλογο ντεκόρ κι εγώ ο αδαής, με τόσους μήνες απουσίας δεν είχα πάρει χαμπάρι. Βέβαια μετά απο λίγο κατάλαβα πως δεν επρόκειτο για κάποια προβολή ουράνιου θόλου, σα εκείνα που είχα δει στο αστεροσκοπίο, όταν πηγαίναμε με το σχολείο εκδρομή, αλλά το attitude που οφείλει να έχει κάθε σύγχρονος  gay σήμερα. Πάνε οι εποχές που κοίταζες δεξιά κι αριστερά και κάρφωνες τον άλλον στα μάτια με ένα κρυφό χαμόγελο και το πονηρό βλεφάρισμα στο μάτι. Τι να κάνω κι εγώ, αφού πιάστηκε το κεφάλι μου να κοιτάζω ένα άδειο ταβάνι συνέχισα να πίνω τα ποτά μου μέχρι που βαρέθηκα και επέστρεψα σπίτι.

Οι εποχές βέβαια έχουν αλλάξει. Τώρα υπάρχει το διαδίκτυο. Το internet έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας και μας επιτρέπει να εκμηδενήσουμε τις αποστάσεις. Θυμάμαι πριν απο δέκα χρόνια τη χαρά της ανακάλυψης του, όπου μπορούσες να συνομιλήσεις με κάποιον που ήταν στην άλλη άκρη της πόλης, χώρας, να τον γνωρίσεις και να κανονίσεις μια συνάντηση για την τελική φάση της γνωριμίας. Τι να κάνω λοιπόν, πέρασα κι εγώ σε αυτή τη φάση και έφτιαξα ένα προφίλ σε γνωστό site gay κοινωνικής γνωριμίας.

Ακολουθώντας τις οδηγίες και τις παροτρύνσεις του site ανέβασα φωτογραφίες, έγραψα ένα κείμενο περιγράφοντας εμένα και το τι ψάχνω και περίμενα. Ανάμεσα στο περίμενε έστελνα κάποια μηνύματα σε κάποια προφίλ που μου άρεσαν και μετά πάλι περίμενα. Και περίμενα και περίμενα σα σε στάση λεφορείου την ώρα του μποτιλιαρίσματος. Μα καλά λέω, άντε και έχω περάσει πια στα αζήτητα, άντε και έχω περάσει στην ηλικία συνταξιοδότητησης των gay, ένας άνθρωπος να μου απαντήσει στα δικά μου μηνύματα λέγοντας: Ευχαριστώ για το μήνυμα αλλά δεν ενδιαφέρομαι; Κανείς; Μα ΚΑΝΕΙΣ;

Μετά απο μέρες, όπου η αυτοεκτίμηση μου είχε φτάσει το ναδίρ της, μου σκάει το πρώτο μήνυμα. Ο αποστολέας, δίχως φωτογραφία, δίχως κείμενο με ένα λακωνικό: Hi. Hi απαντάω κι εγώ και λαμβάνω την εξής απάντηση: Άλλες φωτογραφίες έχεις, κατα προτίμηση χχχ; Ξανανοίγω κι εγώ το προφίλ μου να δω τι φωτογραφίες έχω και τις περνάω μια αυτοκριτική. Μια χαρά  τις βρήκα. Φαίνομαι ολοκάθαρα, ωραίο ντυσιματάκι στη μια, λίγο χρωματάκι στην άλλη, απο τις λίγες φορές που με είδε ήλιος στη Μύκονο, τι άλλο θα έπρεπε να βάλω. Ανοίγοντας όμως κάποια τυχαία προφίλ κατάλαβα ότι μάλλον φορούσα πολλά ρούχα στις φωτογραφίες. Στέλνω λοιπόν κι εγώ την απάντηση λέγοντας ότι όχι δεν έχω άλλες φωτογραφίες και κυρίως δεν έχω χχχ φώτο. Μετά απο λίγο μου έρχεται η απάντηση του τύπου: Κρίμα, Bye.

Δεν απογοητεύομαι βέβαια, αν και μπήκα στον πειρασμό να κάτσω να κάνω μια φωτογράφιση τύπου πορνοπεριοδικού, και συνέχισα να μπαίνω στο λεγόμενο site, παράλληλα με την ώρα που έκανα κάτι δουλειές στο διαδίκτυο. Ανάμεσα στα e-mails που έστελνα και τις αναζητήσεις που έκανα έμπαινα και στο site κοιτάζοντας κάνα προφίλ μέχρι που πέτυχα κάποιο το οποίο είχα μια συμπαθέστατη φωτογραφία, με όλα τα ρούχα του καθώς και ένα γλυκό κείμενο το οποίο περιέγραφε με γλαφυρά λόγια τα όνειρα, τις επιθυμίες του ατόμου και πως τον ενδιαφέρει η ψυχή του άλλου. Να ένας άνθρωπος με βάθος, σκέφτηκα και στέλνω μήνυμα. Προς έκπληξίν μου, μου ήρθε η απάντηση την οποίαν περίμενα εναγωνίως για να διαβάσω τα κάτωθι: «Sorry γουστάρω τους  gym εκτός κι αν έχεις xxxl καυ..ί, οπότε μπορούμε να τα πούμε.» 

Η πρώτη μου σκέψη ήταν να πάρω το χάρακα και να μετρήσω το μικρό μου φίλο, αλλά θα έπρεπε πρώτα να μπω στη διαδικασία να τον ξυπνήσω όμως είχα να στείλω κάτι mails, αφού πρώτα έπρεπε να αναζητήσω τις διάφορες ταινίες εκαπιδευτικού περιεχομένου που είχα κατεβάσει απο το internet και οι οποίες με συντρόφευαν τις νύχτες του καλοκαιριού, με λίγα λόγια ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι, μέχρι να γίνουν όλα αυτά θα το χάναμε το κορμί πατριώτη, οπότε μια η άλλη. Χαλάλι του ας ανακαλύψει άλλος το βάθος του.

Οι μέρες περνούσαν μέσα στο ίδιο σκηνικό ώσπου μια μέρα λαμβάνω μήνυμα απο ένα προφίλ όμοιο με όλα τα άλλα το οποίο μου έγραφε πως του άρεσε το δικό μου προφίλ και του άρεσα εγώ. Κοίτα να δεις, λέω, που τελικά υπάρχουν κι άνθρωποι που δεν ψάχνουν μόνο για μια ξεπέτα ή μάλλον κάποιος που έψαχνε για μια ξεπέτα γιατί οι φώτο και όλα τα υπόλοιπα το αποσαφήνιζαν αυτό, αλλά απο την άλλη μέσα σε όλα αυτά τον ενδιέφερε να κάνει μια γνωριμία πιο, παλιού τύπου. Αφού μου ζήτησε το τηλέφωνο μου για να επικοινωνήσουμε, του έστειλα και το σταθερό και το κινητό, μου ζήτησε την άδεια(!!!???) να με καλέσει για να μιλήσουμε, έτσι για πιο άμεση επαφή. Ούτε msn, ούτε skype, άλλοι πονοκέφαλι απο κει, μια απλή τηλεφωνική συνδιάλεξη, τι το καλύτερο; 

Το τηλέφωνο χτύπησε με απόκρυψη για να καταλήξουμε να μιλάμε γύρω στις 3 ώρες και να κλείσουμε το τηλέφωνο έχοντας καλλιεργήσει την ελπίδα πως ίσως κάτι όμορφο να γεννιέται. Την επόμενη μέρα να το μύνημα μέσω του site με την υπόσχεση του τηλεφωνικού μας ραντεβού την ίδια ώρα το βράδυ. Αυτό συνεχίστηκε τις επόμενες μέρες κι αν αναρωτιέστε γιατί δεν προχωρήσαμε σε συνάντηση θα σας πω ότι είχαμε προγραμματίσει να βρεθούμε μετά απο τέσσερις μέρες, όπου θα επέστρεφε στην Ελλάδα μια και εργαζόταν στις αεροπορικές γραμμές κάποιας ξένης εταιρίας η οποία πραγματοποιούσε 3 δρομολόγια την εβδομάδα απο τη μια χώρα στην άλλη. Και προς λύση δικής μου απορίας, μια και οι καιροί είναι δύσκολοι, η τηλεφωνική εταιρία της συγκεκριμένης χώρας, του επέτρεπε να μιλά απεριόριστα με την Ελλάδα, μια και ήμουν διατεθημένος να μοιράσουμε το οποιοδήποτε κόστος της επικοινωνίας μας.

Φτάνοντας λοιπόν στην παραμονή της πολυπόθητης συνάντησης μας και αφού είχε εκφράσει όλες εκείνες τις μέρες κάθε ενθουσιασμό για τη γνωριμία τροφοδοτώντας  τη δική μου ελπίδα για κάτι όμορφο στη συνέχεια, έχοντας πλάσει σενάρια μέσα στο νου μου για ηλιβασιλέματα, candle dinner, (ναι κατα βάθος είμαι ακόμα ένας ρομαντικομαλάκας) κλείσαμε το τηλέφωνο με την υπόσχεση πως μόλις προσγειωνόταν θα με έπαιρνε τηλέφωνο για να βρεθούμε και τις υπόλοιπες μέρες θα τις περνούσαμε παρέα, γνωρίζοντας επιτέλους απο κοντά ο ένας τον άλλον.


Την επομένη λοιπόν ξύπνησα με τη λαχτάρα και την αγωνία, ξέρετε εκείνη   που σου γαργαλάει και παράλληλα σφίγγει χαμηλά την κοιλιά και δεν αναφέρομαι στην καυ...ά και περίμενα πότε θα χτυπήσει το τηλέφωνο. Δικό του τηλέφωνο δεν είχα, είχε αποφύγει να μου το δώσει, δεν είχα επιμείνει να το ζητήσω. Η ώρα της προσγείωσης, απο ότι μου είπε είχε περάσει και πάλι περίμενα. Είχε πάει βράδυ, βάζω τις ειδήσεις μήπως είχε γίνει καμμιά αεροπειρατεία, μήπως γκρεμοτσακίστηκε κάνα αεροπλάνο, τίποτα. Όλα όπως ήταν, γνωστά με όλο τον πολιτικό αναβρασμό και τη μιζέρια που δέρνει την καθημερινότητα. Μπαίνω στο site κλικάρω το προφίλ, άφαντο το προφίλ. Πάλι καλά λέω είναι ζωντανός, νεκρός δεν θα μπορούσε να το διαγράψει και περίμενα. 

Τι λέτε να έγινε στη συνέχεια; Μη τον είδατε! Τόσο περίμενε δεν είχα κάνει τις τελευταίες μέρες της απόλυσης μου απο το στρατό. Μετά απο όλα αυτά λοιπόν απευθύνω μια ερώτηση σε όλους: Το γαμημένο το προφίλ μου τι να το κάνω; Γιατί όπως έλεγε και η γιαγιά μια φίλης: Υπομονή, υπομονή θα μείνουμε χωρίς μουνί!

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Boogieman


Έξι μήνες. Τόσο έχει περάσει απο την τελευταία φορά που έγραψα στο blog μου. Τόσους μήνες έλλειψα απο το σπίτι μου και ζούσα σε ένα δωμάτιο ή μάλλον κοιμόμουν σε ένα δωμάτιο, διότι τις υπόλοιπες ώρες δούλευα. Απλά είχα φύγει για σεζόν, ας όψαιται η οικονομική κρίση, η μαλακία που με δέρνει και το γαμημένο το βιογραφικό.

Έξι μήνες με σκληρή δουλειά, μηδενική διασκέδαση, μηδενικό προσωπικό χρόνο και ΚΑΘΟΛΟΥ σεξ! Το διαννοείστε; Και η ειρωνία είναι ότι βρισκόμουν στη Μύκονο. Απλά όταν θέτω ως πρώτη προτεραιότητα τη δουλειά, ΟΛΑ τα άλλα πάνε πίσω. Πίστευα πως θα μπορούσα να τα συνδιάσω, να συνεχίσω να γράφω αναρτήσεις, να έχω προσωπικό χρόνο, να κάνω κάποια πράγματα για μένα, αλλά δυστυχώς όταν έχεις θέσει εκ των προτέρων τη δουλειά σου σα προτεραιότητα όλα τα άλλα τα ξεχνάς θέλοντας και μη.

Διότι όταν δουλεύεις δεκατέσσερις ώρες τη μέρα το μόνο που σκέφτεσαι είναι το κρεββάτι σου. Όταν θα ξεκλέψεις μια ώρα ελεύθερη θα προτειμίσεις να κοιμηθείς απο το να βγείς ή να πας στην παραλία και ειδικά όταν είσαι άνθρωπος που θες τα πάντα να γίνονται έτσι ακριβώς όπως τα θέλεις, έ τότε προτειμάς να μην κάνεις κάτι που είναι ημίμετρο και να περιοριστείς σε εκείνο που μπορεί να γίνει.

Κι απο τον πανικό, στην απόλυτη απραξία. Επέστρεψα εδώ και δέκα μέρες, όπου τις πρώτες τις πέρασα στο κρεββάτι, μόνος, τόσο που άρχισα να πιστεύω πως σε λίγο θα άρχιζα να μυρίζω σήψη. Είναι περιέργο πάντως το πόσο πολύ είμαστε πλάσματα της συνήθειας. Συνήθισα τόσο πολύ τους τρελλούς ρυθμούς που τώρα τρώγομαι με τα ρούχα μου. Να μην έχω τίποτα να κάνω, τουλάχιστον απο δουλειά, να έχω άπλετο χρόνο και παρόλ’ αυτά να νοιώθω πως κάτι μου λείπει. Σα τους σκλάβους που ελευθερώθηκαν και επέστρεψαν μετά εκλιπαρώντας τα αφεντικά τους να τους πάρουν πίσω.

Το κακό με την απραξία, είναι ότι με κάνει να νοιώθω σε αχρηστία. Και το βασικότερο είναι ότι με φέρνει αντιμέτωπο με καταστάσεις που χρόνια παλεύω να αγνοήσω, έχοντας κρυφτεί πίσω απο φρενήρεις ρυθμούς δουλειάς, ευθυνών, φιλοδοξιών και καριέρας. Ανοίγει εκείνη η ντουλάπα, αρχικά σα χαραμάδρα, η οποία όλο και μεγαλώνει, για να αποκαλύψει όλα εκείνα που έχεις καταχωνιάσει στο χρονοντούλαπο και να εμφανιστεί ο Boogieman, πάνω που είχες πείσει τον εαυτό σου πως δεν υπάρχει πια. Κι αυτός έχει πολλά ονόματα. Λέγεται Ανασφάλεια, Μοναξιά, Οδύνη, Φόβος, Αναμνήσεις τα οποία ξετρυπώνουν και κάθονται ακάλεστοι απέναντί σου, ανάβουν τσιγγάρο, σε κοιτάζουν στα μάτια  και λένε: “Για πες!”

Τι να πεις και τι να πω. Παλιές ιστορίες χιλιοειπωμένες, όμως κάθε φορά ολοκαίνουργιες. Σα παλιό τραύμα που ξανανοίγει προκαλώντας καινούργιο πόνο. Κάτι τέτοια με κάνουν και σκέφτομαι πως δεν υπάρχει μεγαλύτερο μαρτύριο απο εκείνο του Προμηθέα, στο οποίο τον υπέβαλλε το πιο ζοφερό μυαλό. Να γνωρίζεις τι έπαιται και κάθε φορά να είναι εξίσου, αν όχι πιο οδυνυρό.

Εχθές το βράδυ άκουγα τη Τσανακλίδου να τραγουδά το “Μαμά γερνάω”. Σήμερα ξύπνησα μουδιασμένος. Ίσως έφταιγε και το αλκοόλ. Ίσως η παρέα της νύχτας. Όπως και να’χει ΦΤΑΝΕΙ! Καιρός να λογαριαστούμε Boogieman.