Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

New Races


Οι άνθρωποι έχουμε μια τάση να κατηγοριοποιούμε τα πράγματα, άλλωστε διευκολύνει αυτό, γλιτώνουμε χρόνο και έχουμε ξεκάθαρη άποψη του γίγνεσθαι. Για παράδειγμα στο Σούπερ Μάρκετ. Θες να πάρεις υγρό για τα πιάτα; πας στα απορρυπαντικά. Θες τυριά; πας στον ανάλογο πάγκο και παίρνεις το κουπονάκι. Θες είδη για τον κήπο; Πρώτο όροφο στο βάθος. Αλήθεια τα προφυλακτικά γιατί τα έχουν στο ταμείο; Το ίδιο δεν γίνεται και στο σπίτι μας; Προσωπικά τα ζυμαρικά τα βάζω στη δεξιά ντουλάπα, τα άσπρα σώβρακα στο δεύτερο συρτάρι, οι κάλτσες κάτω κάτω και τα sexy εσώρουχα στο μεσαίο, αν κι αυτά με τόσο καιρό αχρηστία δεν θυμάμαι που τα έχω καταχωνιάσει…

Αντίστοιχα δεν κατηγοριοποιούμε και τους ανθρώπους; Για παράδειγμα οι ξανθιές είναι ηλίθιες, οι κοκκινομάλλες σέξι και οι μελαχρινές για παντρειά. No offence girls. Κι όσον αφορά τους άντρες είναι τα Χταπόδια (αυτοί που το κέρατο στο περνάνε με το καλημέρα) , τα Στρείδια (οι Μίζεροι) και οι Βδέλλες (αυτοί που τρώνε κόλλημα). Εν συνεχεία στους gay είναι οι Κομμώτριες ( κουνάμενες συνάμενες με μαλλί decapage και κόλλημα με Βίσση-Βανδή), οι Μπετατζήδες, που λες: Σκίσε με αγόρι μου να αλλάξω ράφτη, οι Κρυφές, που είναι gay όταν λείπει η γυναίκα στο χωριό και τα Τζόβενα, ηλικίας 17-21 κοντό μαλλί, κορμί θανατηφόρο αλλά σου ψήνουν το ψάρι σα χείλη. Όπως και να το κάνουμε όμως όλες αυτές οι κατηγοριοποιήσεις διευκολύνουν τη ζωή μας. Ξέρουμε τι θέλουμε και απλά ψάχνουμε το μέρος για να το βρούμε.

Εδώ και κάτι χρόνια κυκλοφορεί κι ένα νέο είδος άντρα αν και πρόσφατα έμαθα τι εστί: ο Metrosexual.

Πρόκειται για τον straight άντρα, ο οποίος κάθε απόγευμα είναι στο γυμναστήριο, για κοιλιακούς φέτες, solarium για tan μαύρισμα, επίσκεψη  στα καταστήματα καλλυντικών κάθε μήνα, ντύνεται με την τελευταία λέξη της μόδας και κάνει τους κολλητούς, τις γκόμενες και εμένα τον έρμαιο να αναρωτιούνται: Είναι, Δεν είναι gay;  Το συγκεκριμένο είδος το συναντάς σε trendy hot spot σημεία της πόλης και εννοείται στο γυμναστήριο.

Με τόσες κατηγοριοποιήσεις όμως μπερδεύομαι και άρχισα να αναρωτιέμαι: Εγώ σε ποιά κατηγορία ανήκω;

Ένας φίλος μου είπε κάποτε πως είμαι αποτυχημένος gay. Δεν κατέχω το gay life style, δεν έχω ιδέα για τη show biz, δεν βρίσκομαι κάθε Σάββατο βράδυ στο Γκάζι και δεν έχω κολλητούς gay για να ανταλλάσουμε γκόμενους. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω καμία επαφή με την gay πραγματικότητα, τουλάχιστον έτσι όπως την χαρακτηρίζουν.

Χτίζω μάντρα και δουλεύω το σκερπάνι με το ίδιο ζήλο που θα πλέξω ένα κασκόλ. Πρόσφατα ξεκίνησα να ασχολούμαι και με τις βιολογικές καλλιέργιες, όπου κοψομεσιάστηκα με την τσάπα να φυτεύω πατάτες, ντομάτες και καρπούζια στον κήπο στο Ναύπλιο, σε σημείο να γεμίσω κάλους στα χέρια, αλλά μετά την κρεμούλα το βράδυ την έβαλα, για να μαλακώσουν. Μπορώ να μιλήσω σα λιμενεργάτης, μέχρι ακαδημαϊκός πολίτης και γουστάρω το στυλ κουστούμι-χαρτοφύλακας, μέχρι σκισμένο τζιν, τιραντάκι και καβάλα στη μηχανή. Γενικότερα το σουλούπι μου δεν είναι ότι πιο brutal κυκλοφορεί χωρίς να είμαι τελειωμένη, αν και έχω φάει χυλόπιτα επειδή δεν είμαι  Ο αρρενωπός. ( Τελευταία φοριέται πολύ αυτό το στυλ με το γένι δυο ημερών, το γυαλί Ray Ban, αλλά το κούνημα, κούνημα κι όμως χαρακτηρίζεται πιο αρρενωπό από μένα. Εγώ τι γένι να αφήσω που ξυρίζομαι μια φορά στις δέκα μέρες;). Τελικά,  που στο κόρακα κολλάω, οε;;;

Εχθές το βράδυ άκουγα την Πρωτοψάλτη να τραγουδά:

 Οι φίλοι μου όλοι
Εδώ και χρόνια
Ζευγάρια γίναν, φτιάξαν σπίτια
Μονάχα εμένα χάσκει ακόμα
Χωρίς μια στέγη, ετούτη η αλήθεια

Και στο καπάκι την Τσανακλίδου:

Μαμά, γερνάω Μαμά…ε, και πήγαινε η τεκίλα άσπρο πάτο, όπου ξύπνησα με πονοκέφαλο αγκαλιάζοντας τη λεκάνη να τραγουδάω: Είμαστε ακόμα ζωντανοί…