Σάββατο, 27 Μαρτίου 2010

Αυστηρώς Ακατάλληλο για ...Ενηλίκους


Πριν απο χρόνια εμφανίστηκαν στην οθόνη της τηλεόρασης οι ειδικές ενδείξεις καταλληλότητας θέασης των εκπομπών απο παιδιά. Μέχρι τότε ήξερα μονάχα δύο κατηγορίες: Τις ακατάλληλες, δηλαδή τσόντες και τις κατάλληλες, δηλαδή κινούμενα σχέδια και όλα τα άλλα. Έτσι με εξέπληξε πολύ η μεγάλη γκάμα των κατηγοριών των εκπομπών που μπορούν να δουν παιδιά, οι ανήλικοι, οι ανήλικοι κάτω των 15 ετών και όλα τα άλλα, αν και αναρωτιόμουν το ποια είναι τα κριτήρια με τα οποία αξιολογούνται οι εκπομπές για την καταλληλότητα τους. Κατεπέκτασιν, ποια είναι τα θέματα για τα οποία ένας ενήλικος μπορεί να συζητά με ένα παιδί και μπροστά σε ένα παιδί.

Προχθές του Ευαγγελισμού είχε ένα μεγάλο πανηγύρι στο Ναύπλιο και εννοείται πως σε κάθε πανηγύρι, τουλάχιστον της επαρχίας, πωλείται γουρουνοπούλα. Έτσι το βράδυ είχε έρθει μια συνάδελφος στη δουλειά, η οποία είχε ρεπό, για να μου κάνει παρέα φέρνοντας γουρουνοπούλα και την δεκατριάχρονη κόρη της μαζί. Έστρωσα κι εγώ για να φάμε μια και η μικρή είχε λυσσάξει στην πείνα και λιγουρευόταν τη γουρουνοπούλα και καθίσαμε να φάμε όλοι μαζί. Η μικρή, αρκετά τσαπερδώνα, πηγαίνει στη Δευτέρα γυμνασίου οπότε άρχισα να τη ρωτάω για το σχολείο και τους βαθμούς, για τα μαθήματα που κάνει και όλα όσα ρωτάνε οι ενήλικες τα παιδάκια προκειμένου να μην τα αφήσουν στην άκρη όταν είναι παρουσία των μεγάλων, τρομάρα μου.

Πάνω στη συζήτηση λοιπόν μου είπε πως τις προάλλες κάνανε στη βιολογία για το αναπαραγωγικό σύστημα του ανθρώπου, αν και για να είμαι ακριβής δεν χρησιμοποίησε αυτόν τον όρο αλλά την περιφραστική περιγραφή για το πως γίνονται τα  παιδιά. Τόνισε με χασκόγελα πως είχε σε φωτογραφία, υποθέτω πως ήταν σκίτσο ελπίζω, τα τέτοια του άντρα που έχει αυτά τα...Ε, πως τα λένε μαμά;”, απευθύνθηκε στη μάνα της. “Όρχεις,  παιδί μου” είπε κι εκείνη, μια και πιστεύει πως η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση είναι κατάλληλη πλέον για την ηλικία αυτή. Κι αφού πήρε την πληροφορία που χρειαζόταν, συνέχισε η μικρή να μου λέει το μάθημα της βιολογίας σχετικά με τη γονιμοποίηση του ωαρίου και τα σχετικά, για το οποίο σίγουρα αν ήμουν καθηγητής θα την είχα περάσει με δεκαενννιά αν και σκεφτόμουνα, πως είναι δυνατόν αυτό το μάθημα όλοι να το θυμούνται ενώ σε όλα τα άλλα να πιάνουν πάτο.

Ε, αφού τελείωσε όλο το μάθημα γυρίζει και λέει:
- Να ρωτήσω κάτι.;
΄Ώχ!, είπα απο μέσα μου.
-Μπα, όχι βλακεία είναι αυτό που θα πω, είπε το μικρό.
-Όχι ρώτα, είναι καλό να ρωτάς, την παρότρυνε η μάνα της.
Ε, δεν ήθελε και πολύ το παιδί και σκάει τη βόμβα:
-Κι αυτό το άσπρο πράμα που βγάζει τι είναι;

Ακάθεκτη η μάνα εξηγεί στην κόρη της πώς “αυτό” είναι το σπερματοζωάριο  που μπαίνει μέσα στο αυγό και το γονιμοποιεί για να γίνει το “παιδάκι”. Ώραία, λέω απο μέσα μου. Καλά μέχρι εδώ, αλλά που στο διάλο ξέρει το κωλόπαιδο ότι είναι άσπρο, που στην ηλικία της δεν ξέραμε εμείς καλά καλά τι ήταν αυτό το πράμα που βρίσκαμε κάθε πρωϊ να μουσκεύει το βρακί μας, αλλά συγκρατήθηκα και είπα να μην ρωτήσω τη μάνα της. Κι εκεί που έλεγα ότι πάει , τελείωσε το μάθημα και θα συνεχίσω να σαβουρώνω ανενόχλητα τη γουρουνοπούλα μου, πετάγεται το σκατόπαιδο και ρωτάει την ώρα που ροκάνιζα την πέτσα: “Και τι γεύση έχει “αυτό;”
Ε, εκεί πνίγηκα. Μου φύγαν πιάτα, πιρούνια, πατάτες τα πάντα στην προσπάθεια μου να σηκωθώ για να βρω ένα ποτήρι νερό και θυμόμουν ένα άλλο πιτσιρίκι που κάποτε μου είπε, πως κάποια κοπέλα πνίγηκε επειδή στραβοκατάπιε το “αυτό”. Ευτυχώς με την όλη αναμπουμπούλα ξεχάστηκε το ερώτημα γιατί πραγματικά δεν ξέω τι απάντηση θα έδινα στο παιδί και επιρέαζα  τη μετέπειτα σεξουαλική ζωή του.

Ειλικρινά, δεν ξέρω τι, πότε και πόσο πρέπει να συζητάς με ένα παιδί ορισμένα θέματα, όπως το σεξ για παράδειγμα αν και χαίρομαι που οι εποχές αλλάζουν και θέματα ταμπού, παύουν να ειθίστανται. Εξακολουθώ να μην ξέρω ακόμα  ποιά είναι τελικά τα “ακατάλληλα” για ανηλίκους. Το σίγουρο όμως ,είναι πως πλέον για μένα το σεξ, σίγουρα είναι ένα θέμα “Αυστηρώς ακατάλληλο για ενήλικες”, όταν βρίκεται κοντά ένα παιδί.

Κυριακή, 7 Μαρτίου 2010

Γυναίκες


 Ανέκαθεν μου άρεσαν οι ιστορίες ανθρώπων, που μεγαλούργησαν, σημειώνοντας μια μικρή ή μεγάλη ιστορία κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Με ενέμπνεαν, προσφέροντας μου πρότυπα ζωής, σκέψης, έμπνευσης, συντροφεύοντας με στη δική μου πορεία της ζωής. Προσωπικότητες όπως ο Σωκράτης, ο Ιούλιος Καίσαρας,  ο Βολαταίρος, ο Μακρυγιάννης, χάραξαν τη δική μου ζωή και διαμόρφωσαν χάρη στη δική τους πορεία και σκέψη, πολλά απο τα δικά μου πιστεύω. Δεν τολμώ να τους μοιάσω, όμως στις δικές μου κρίσιμες στιγμές αποτέλεσαν άλλοτε έμπνευση κι άλλοτε παράδειγμα, να τολμήσω, να εκφραστώ, να σκεφτώ απονέμοντας τους το σεβασμό που τους αρμόζει,  μια κι εκείνοι το τόλμησαν πολύ νωρίτερα, διαμορφώνοντας την πορεία της ανθρώπινης ιστορίας.

Όμως εξετάζοντας πιο προσεχτικά την ανθρώπινη ιστορία, θα μπορούσε κανείς να πει πως το να μεγαλουργήσει ένας άντρας, είναι αναμενόμενο. Η εποχή της γυναικοκρατείας, έχει εκλείψει εδώ και χιλετίες και θάφτηκε έντεχνα στα αποκαϊδια της ιστορίας. Εξάλλου, οι άντρες γαλουχίζονται για να διαπρέψουν σε αυτό τον κόσμο, γεγονός που ενισχύει την πεποιήθηση μου πως γυναικείες μορφές που άφησαν το σημάδι τους στον κόσμο, δικαιωματικά ανήκουν στο πάνθεον των μεγάλων αντρών. Άλλωστε, για να διαπρέψει μια γυναίκα στον ανδροκρατούμενο κόσμο, πρέπει να έχει μεγαλύτερα αρχίδια.

Δράττοντας την αφορμή της Ημέρας της Γυναίκας αύριο, που πλέον καταντάει κλισέ, ασχέτως τον λόγο που καθιερώθηκε, απλά θα ήθελα να αφιερώσω τούτο το post, στις γυναίκες και κυρίως στις γυναίκες που περιβάλλουν τη ζωή μου.

Γυναίκες που είναι μάνες, φίλες, ερωμένες, σύζυγοι και προσπαθούν άλλοτε ακροβατώντας κι άλλοτε με πλεκτάνες, να ισορροπήσουν στη ζωή αποτελώντας ένα λαμπρό παράδειγμα στο δικό μου μικρόκοσμο. Γυναίκες που με κάνουν να γελάω, να κλάψω, να εμπνευστώ, που συναντιόμαστε τυχαία χορεύοντας ένα εφήμερο τανγκό, στην πίστα της ζωής.

Για όλες αυτές, ένα μεγάλο ευχαριστώ που υπάρχετε στη ζωή μου κι όσον αφορά την αυριανή μέρα, ελπίζω όπως  αποτελεί για μένα, μια αφορμή να σας ευχαριστήσω αναλογιζόμενος τα μικρά και μεγάλα επιτεύγματα που επιτυγχάνετε, ελπίζω να σας κάνει να θυμηθείτε, πως μέσα στην καθε μια σας μπορεί να κρύβεται μια Φρύνη, μια Ασπασία, μια Αικατερίνη, μια Τερέζα και τόσες άλλες που άφησαν ανεξίτιλα το σημάδι τους σε τούτον τον κόσμο.

Ίσως τελικά, το χάσμα των δυο φύλων να μην υπάρχει. Πολλές φορές δεν χρειάζεται να καταννοήσουμε ο ένας τον άλλον, παρά μόνο να αποδεχτούμε ο ένας τον άλλον.

Enjoy your Day, girls!

Σάββατο, 6 Μαρτίου 2010

Αναζητώντας τον Έρωτα


  ρως νίκατε μάχαν, ρως, ς ν κτήνεσι πίπτεις,
ς ν μαλακας παρειας νεάνιδος ννυχεύεις,
φοιτς δ περπόντιος ν τ γρονόμοις αλας…”

“ Έρωτα, ανίκητε σε κάθε μάχη, Έρωτα, συ που κυριαρχείς όπου κι αν πατήσεις,
συ που ξενυχτάς τα κορίτσια με τα τρυφερά μάγουλα, που δρασκελάς πάν' από θάλασσες και τρυπώνεις στους κήπους, κανείς δε γλυτώνει από 'σε,
μήτε Θεός, μήτε θνητός…”


Έρωτας. Εκείνο το συναίσθημα που σε ταξιδεύει, σε ζαλίζει, που σου προκαλλεί ένα ευχάριστο σφίξιμο στο στομάχι, καθώς αναμένεις να συναντήσεις την πηγή του. Ένα πετάρισμα της καρδιάς, τόσο ασήμαντο στο ατέρμονο του χρόνου, όμως παραμένει ανεξίτηλο στην δική μας αιωνιότητα. Δεν νομίζω πως υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος που δεν τον γνώρισε, ακόμα κι αν τον αποκύρηξε στη συνέχεια. Άλλωστε, χάρη σε αυτόν παραμένουμε κόκκους αστερόσκονης, λαμπυρίζοντας στο σκοτάδι του σύμπαντος. Και υπάρχει καλύτερο σκηνικό, για να ζήσεις τον Έρωτα, πέρα απο τη Σαντορίνη; Το να ατενίζεις το ηλιοβασίλεμα στο βάθος του ορίζοντα, αγκαλιά με εκείνον που αγαπάς, πάνω στα απομεινάρια του κάστρου της Οίας, κάνει την αστερόσκονη σουπερνόβα, έτσι που δικαίως χαρακτηρίζεται το νησί των ερωτευμένων, προσελκύοντας τους πανταχού ερωτευμένους του κόσμου.

Ε, αυτή την σουπερνόβα αναζητούσα κι εγώ να ζήσω με του δικούς μου έρωτες. Τόσο πολύ, που πάντα απο την αρχή κάθε μου σχέσης, προγραμάτιζα την κατάλληλη στιγμή για να βρεθούμε πάνω απο το Αμμούδι και να καούμε στις ακτίνες του ήλιου που φλόγιζε τη θάλλασα. Δυστυχώς όμως οι δικοί μου έρωτες καίγονταν πριν φτάσουμε στο νησί. Φωτιά και μπούρμπερι μας έπιανε, πριν το ταξίδι και μια φορά λίγο πριν επιβιβαστούμε στο καράβι. Έτσι ποτέ μου δεν αξιόθηκα να ζήσω ΤΗ στιγμή και έβαλα τη Σαντορίνη στη μαύρη λίστα των απλησίαστων θαλάσσιων περιοχών, κάτι σα το Τρίγωνο των Βερμούδων δηλαδή.

Έλα όμως που όταν κάνεις σχέδια ο Θεός βάζει τα γέλια και ξεκίνησα για να μείνω στη Σαντορίνη  πέντε ολόκληρους μήνες, μόνος, μαζί με ένα σκυλί, σα γεροντοκόρη που πάει σε γάμο. Βέβαια, φύση αισιόδοξος αρπάχτηκα απο την προοπτική που μου υπέδειξε ένας φίλος πως: Που ξέρεις, μπορεί να ερωτευτείς εκεί!  Και να μαι εγώ, να σουλατσάρω στα καλντερίμια της Οίας, των Φηρών, του Ημεροβιγλίου, μέχρι και στο Ηφαίστειο πήγα, μπας και συναντήσω τον Έρωτα. Τι  Παλιά, τι Νέα Καμμένη, τι Λευκονήσι, πουθενά δεν τον συνάντησα  κι εξακολουθούσα να στέκομαι μόνος στους απόκρημνους βράχους, ατενίζοντας την Καλντέρα καθώς αναρωτιόμουν για το εάν θα έπρεπε να πέσω μέσα ή όχι.

Ένα βράδυ όμως, Σεπτέβριος ήταν θαρρώ, είχα παρκάρει στην καντίνα του κυρ Παύλου. Βρίσκεται  στο στενότερο σημείο του νησιού, απο όπου βλέπεις απο τη μια πλευρά την Ίο και απο την άλλη το Ηφαίστειο.  Η νύχτα ήταν γλυκιά, δροσερή και είχε ολόγιομο φεγγάρι. Η πανσέληνος, χαϊδευε τρυφερά με τα ακροδάχτυλα της τη θάλασσα, χαρίζοντας  στην Καλντέρα,  έναν ασημόχρωμο χιτώνα, που λίκνιζε απαλά ο αγέρας, λες και ήθελε να κοιμίσει το ηφαίστειο, που κούρνιαζε σα βρέφος στην αγκαλιά της. Μια ρομαντική μελαγχολία με πλημμύρισε καθώς ξεχνούσα το προαναφερθέν χορικό και έφερνα στο νου μου το μονόλογο της Αντιγόνης: Τάφε μου κρεββάτι νυφικό μου…

Shit! Που είναι ο Έρωτας;

Ξύπνησα το πρωϊ πιασμένος, μιας και κοιμήθηκα στο κάθισμα του αυτοκινήτου, όμως το τοπίο με αποζημείωσε. Το Ηφαίστειο ντυμένο στα άσπρα, έμοιαζε με οπτασία που τεντώνεται νωχελικά πάνω στο θαλάσσιο κρεββάτι της, καθώς ο πρωϊνός αέρας, φυσούσε την ομίχλη που σκέπαζε την Καλντέρα. Ήπια καφέ στην καντίνα, καθισμένος πάνω απο τη θάλασσα και απολάμβανα την ησυχία του πρωϊνού. Που είναι ο Έρωτας; σκεφτόμουν εν συνεχεία της νύχτας που πέρασε και ξάφνου διαπίστωσα πως εκείνος, στεκόταν  μπροστά μου. Ήταν ο Έρωτας, για τη Σαντορίνη.

Έρωτας, για τα καλντερίμια της, τη άγρια ομορφιά της που μεταλλάσεται κάθε στιγμή της μέρας και νύχτας. Έρωτας για το πανέμορφο ηλιοβασίλεμα που, ναι, δεν χρειάζεται να το δεις ερωτευμένος με κάποιον για να νοιώσεις τη σουπερνόβα, αρκεί απλά να έχεις έρωτα στην καρδιά σου. Έρωτας, για το λουλούδι της κάπαρης, που ανθίζει στους απόκρυμνους βράχους, για τα αμπέλια που λιάζονται στο μαύρο χώμα και την αλμύρα της θάλασσας που περιβάλλει το νησί και σε μεθά, όπως το Βισάνθο που βγαίνει απο το άνυδρο της χώμα.

Μπορεί να ήρθα μόνος στη Σαντορίνη, όμως δεν έφυγα μόνος. Κουβάλησα στις αποσκευές της μνήμης τα χρώματα, τα αρώματα, τα συναισθήματα και τους ανθρώπους που είχα την τύχη να γνωρίσω στο νησί, έτσι όπως γνωρίζεις τον έρωτα, στα ξαφνικά. Και συχνά, στις ώρες της απογοήτευσης με συντροφεύουν, θυμίζοντας μου πως απλά, ο Έρωτας θα σε βρεί όπου κι αν είσαι, αρκεί να έχεις μια Σαντορίνη μέσα στην καρδιά σου.

( Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο πρώτο τεύχος του free press περιοδικού All about Oia)