Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2010

Make me Beautiful


Πρόσφατα επισκέφτηκα μια μεγάλη αλυσίδα καταστημάτων καλλυντικών με σκοπό να πάρω  δώρο για μια φίλη. Αλήθεια, εκτός απο διαμάντια, τι άλλο καλύτερο για μια γυναίκα;

              Μπαίνοντας λοιπόν στο κατάστημα, έπρεπε να περάσω απο έναν διάδρομο, γεμάτο με stand διαφόρων εταιριών με όλα τα είδη μακιγιάζ, χρώματα, παλέτες, αρώματα, κρέμες απο ΟΛΕΣ τις εταιρίες. Σε κάθε εταιρία υπήρχε και μια ευγενέστατη, χαμογελαστή κοπέλα, τίγκα στο μακιγιάζ, πρόθυμη να εξυπηρετήσει, πράγμα που αξιοποιούσαν στο έπακρο οι διάφορες πελάτισσες που ήταν εκεί εκείνη την ώρα.Τύχαινε μάλιστα μια επώνυμη εταιρία να έχει προσφορές εκείνη τη μέρα, με αποτέλεσμα μπροστά απο το stand της να επικρατεί ένας πανζουλισμός, πράγμα που με έκανε να λυπηθώ την καημένη που δούλευε εκεί, μια και δεν προλάβαινε να απαντήσει στις διάφορες ερωτήσεις, περί μυστικών και ιδιοτήτων του κάθε προϊόντος, που υποσχόταν τσίτα δέρμα και ομορφιά. Εννοείται ότι ούτε που τόλμησα να πλησιάσω τον πάγκο για να πάρω το δώρο μου, φέρνοντας στο νου μου τις μαινάδες που έφαγαν ζωντανό τον Ορφέα.

Προχώρησα παρακάτω και εντόπισα έναν άδειο πάγκο, μιας  εταιρίας, γνωστή για τις τσιμπημένες τιμές της, αλλά ήταν η μοναδική ευκαιρία να αγοράσω στα γρήγορα το δώρο μου και να την κάνω απο κει μέσα, μια και είχα αρχίσει ήδη να ζαλίζομαι απο τις αναθυμιάσεις των αρωμάτων. Η πωλήτρια με καλωσόρισε πρόσχαρα και αφού της είπα τι ήθελα, άρχισε να μου αραδιάζει ένα σωρό προϊόντα, άγνωστα οφείλω να ομολογήσω, και να κάνει διάφορους συνδιασμούς χρωμάτων και προσμίξεων, προσπαθώντας να με κάνει να καταλάβω την αξία και την χρήση αυτών, σε σημείο που υποσχέθηκα να μην ξανατολμήσω να πάρω για δώρο κάτι τέτοιο. 

Μετά από φιλότιμες προσπάθειες όμως της κοπέλας, λυπήθηκα το χρόνο της και τελικά διάλεξα κάποια απο τα προϊόντα που μου πρότεινε, πράγμα που την έκανε να μου χαρίσει ένα χαρούμενο χαμόγελο επιτυχίας. Προκαλώντας την τύχη της, λίγο πριν αποχωρήσω για το ταμείο μου λέει: «Να σας δείξω και την αντρική σειρά της εταιρίας;» Ωραία, ξεφωνήθηκα εκεί μέσα, σκέφτηκα, φέρνοντας στο νου μου την εικόνα μιας drag queen, αλήθεια απο που ψωνίζουν καλλυντικά;

Πριν καν προλάβω να αντιδράσω, έχει μαζέψει τα πάντα απο τον πάγκο της και αράδιαζε ένα σωρό βαζάκια, σωληνάκια, είχε αρπάξει το χέρι μου και μου πασάλειβε ένα σωρό κρέμες, εξηγώντας ταυτόχρονα για το πότε μπαίνει η μια, πότε η άλλη, ποια ώρα και γιατί, σε σημείο που πραγματικά σκέφτηκα πως θα έπρεπε να γραφτεί ένα manual χρήσης μια και είναι αδύνατο να θυμηθείς τη σειρά όλων αυτών. Αφού λοιπόν με έψησε να πάρω για τον εαυτό μου μια ενυδατική κρέμα, γενικής χρήσης, δηλαδή πασαλείβεσαι ότι ώρα θες, γυρίζει και μου λέει: « Θα σας δώσω κι αυτή την αντιρυτιδική κρέμα, η οποία κάνει θαύματα!»...Ζντούπ, !!!!, ???? Ε;;; Τι θέλει να πει ο ποιητής; Ότι η μούρη μου χρειάζεται θαύματα πια; Ή μήπως ΠΛΕΟΝ μπήκα στη φάση που πρέπει να σκεφτώ σοβαρά το θέμα των ρυτίδων; SHIT!

Αποκαρδιωμένος προχώρησα στο ταμείο, αρπάζοντας και την κρέμα με τα θαύματα που μου είπε η κοπέλα και όταν άκουσα το μπουγιουρντί, αναρωτιόμουν τι θαύμα θα γίνει για να γεμίσει ξανά το πορτοφόλι μου.

 Όλη τη μέρα σκεφτόμουν το θέμα της ομορφιάς. Ελκυόμαστε απο το ωραίο φαίνεσθαι και εννοείται πως προσπαθούμε να είμαστε εξίσου ελκυστικοί. Πόσες φορές δεν έχουμε χαζέψει μια ωραία παρουσία, άντρα, γυναίκα, και πόσες φορές όταν συναντούμε κάποιον μη εμφανίσιμο”, ε, λέμε απο μέσα μας: “Τα ΄χαλια του, της έχει.” Ή  “Πως είναι έτσι;” Όμως τελικά είναι τόσο εικονικά τα πράγματα; Είμαστε πια τόσο ρηχοί; Αν και ανέκαθεν υπήρχε μια λατρεία απέναντι στο ωραίο. Αγάλματα που υμνούν το κάλος πιστοποιούν, πως απο αρχαιοτάτων χρόνων ο άνθρωπος είχε μια ροπή προς το ωραίο. Έχετε δει εσείς ποτέ κανένα άγαλμα κακομούτσουνο; Και η ομορφιά, είναι συνυφασμένη με τη νιότη.

Ναι, όλοι, απο παιδιά εκπαιδευόμαστε για αυτό. Το παιχνίδι του ωραίου. Πόσες φορές  ακούσατε να λένε  σε ένα παιδί “Τι όμορφο που είσαι;” και πόσες φορές “Τι έξυπνο που είσαι;” Μεγαλώνουμε προσπαθώντας να παραμείνουμε νέοι και ωραίοι. Άλλοι το λένε ματαιοδοξία, αν και όσοι λένε κάτι τέτοιο, ε, κάπως κακομούτσουνοι ήταν.

Αργότερα την ίδια μέρα στο σπίτι κοιτούσα τις γυαλιστερές συσκευασίες των αγορών μου. Κρέμες που κάνουν “θαύματα”. Μέχρι που φτάνουμε για να παραμείνουμε έτσι; Η αναζήτηση της αιώνιας νιότης, ανέκαθεν προβλημάτιζε τον άνθρωπο.

Θυμήθηκα κάτι που είχε πει η Νταϊάν Βρίλλιαντ: Η μεγαλύτερη ασχήμια, είναι να προσπαθείς να είσαι νέα και όμορφη, όταν πια δεν είσαι.” Πότε ξεκινάει όμως αυτό και πως το διαχειριζόμαστε; Μπορούμε να αποδεχτούμε την φθορά του χρόνου;, ένα γεγονός που είναι αναπόφευκτο; Έχω παρατηρήσει σημάδια αλλαγής πάνω στο σώμα μου. Δεν είμαι όπως στα είκοσι. Λογικό μου φαίνεται. Όταν όμως ανακάλυψα μια άσπρη πουτσότριχα, έ, εκεί κάπως τα χρειάστηκα.

Έχουν περάσει μέρες απο τότε που επισκέφτηκα το πολυκατάστημα  κι ακόμα δεν έχω ανοίξει τις γυαλιστερές συσκευασίες, καθώς σκέφτομαι το πότε, θα πρέπει απλά να σταματήσω να τα χρησιμοποιώ, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, που αναφέρει η κυρία Βρίλλιαντ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Feel FREE to comment...