Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010

Ο Superman δεν είναι Ήρωας


Η διάρθρωση του προσωπικού μιας κουζίνας, μοιάζει με μια μικρογραφία της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας, που αναλόγως τις αρχές και τις προσωπικότητες αυτών που την αρθρώνουν, μπορεί άλλοτε να είναι ένα ευχάριστο και παραγωγικό σύνολο και άλλοτε ένα φασιστικό και ρατσιστικό καθεστώς, όπου κάθε ένας κομπλεξάρας θα βγάλει τα απωθημένα του στους «κατώτερους» ή καλύτερα, χαμηλότερους ιεραρχικά. Και η ιεραρχία, πάει ως εξής, απο κάτω προς τα πάνω: Λατζέρης, Γ’ μάγειρας, Β΄μάγειρας, Α΄μάγειρας, Chef de Partie, Sous Chef και τέλος ο Chef. 

Όπως γίνεται κατανοητό, ο λατζέρης, είναι αυτός που συνήθως περνάει απαρατήρητος και που συνήθως γίνεται ο σάκος του μποξ για όλους. Συνήθως είναι άτομα που χαρακτηρίζονται απο το νόμο, ανειδίκευτοι. Ο μισθός τους είναι ο κατώτατος, αυτοί που στην όμορφη κοινωνία που ζούμε είναι κάπως παρακατιανοί, με χαμηλή μόρφωση και που κανένας δεν ασχολείται μαζί τους. Με λίγα λόγια για φτύσιμο, όπως έλεγε και ο Ρατατούιγ στην ομόνυμη ταινία.

Προσωπικά διαφωνώ καθέτως. Είχα την τιμή και την χαρά να συνεργαστώ με αξιόλογους ανθρώπους που κάνουν αυτή τη δουλειά. Άνθρωποι σπουδασμένοι, είτε ακαδημαϊκά είτε την πιάτσα, ενδιαφέροντες, τίμιοι, φερέγγυοι και εργατικοί. Αντιθέτως έχω συναντήσει απο τις άλλες θέσεις κάθε έναν παπάρα που το παίζει κάμποσος δίχως να κατέχει επουδενί το αντικείμενο της δουλειάς του. Έτσι και στην τωρινή γνώρισα την Φωτούλα.

Η Φωτούλα είναι μια γυναίκα γύρω στα πενήντα που βγήκε στο μεροκάματο απο πολύ μικρή. Παντρεύτηκε έκανε δυο παιδιά και δουλεύει αδιάκοπα μεροδούλι μεροφάι. Ευαίσθητη και ψυχούλα, που αν την συναντήσεις για πρώτη φορά δεν σου γεμίζει και το μάτι, είτε λόγο της μικροκαμωμένης φτιαξιάς της, είτε γιατί σου δίνει την εντύπωση μιας, ας πούμε «χαζής» γυναικούλας, πράγμα που δεν ισχύει με τίποτα. Επίσης το χαρακτηριστικό της είναι πως μιλάει ακατάπαυστα για διάφορα και θα έλεγε κάποιος μίζερα, αν και κανείς δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα να καταλάβει το γιατί. Την ειρωνεύονται, την κοροϊδεύουν ίσως γιατί έτσι αισθάνονται καλύτερα εκείνοι και μακαρίζουν την τύχη τους που δεν είναι σαν αυτήν ή που δεν έχουν την τύχη που έχει αυτή. Λατζέρα, εργάτρια, με έναν μεροκαματιάρη άντρα, δίχως μια περιουσία, ένα περιβόλι βρε αδελφέ, όπως οι περισσότεροι εδω πέρα.

Η Φωτούλα όμως έχει δυο παιδιά, τα οποία τα σπούδασε, άσχετα απο το δρόμο και την εξέλιξη που είχαν εκείνα. Κρατάει ένα ολόκληρο σπίτι και κατα περιόδους το συντηρεί μονάχη της. Δουλεύει σκληρά και αγόγγυστα, όπου βρει: «Γερή να μαι Chef μου και τα καταφέρνω εγώ!», είναι το μότο της και πραγματικά είναι απο τους λίγους ανθρώπους που μπορούν να πουν, με όλη τη δύναμη των λέξεων: Εγώ, τη δουλειά, δεν την φοβάμαι!

Η Φωτούλα έχει μια κόρη με σκλήρυνση κατά πλάκας. Πριν δυο χρόνια διαγνώστηκε η ασθένια και προχώρησε τάχιστα, πάνω στο άνθος της ηλικίας της. Γιατρούς, φάρμακα, νοσοκομεία, ξενύχτια, στενοχώρια, άγχος και πάνω απο όλα, πολύ δουλειά. Στα εργοστάσια να μαζεύει πορτοκάλια, στα κτήματα, στις λάτζες, όπου βρει, για το παιδί της, να μην του λείψει τίποτα. Για να το πάει σε γιατρούς που έρχονται κάθε τρεις μήνες απο το εξωτερικό και που της μιλάνε με  ορολογίες, δίχως εκείνη να καταλαβαίνει. Θα στερηθεί  για να μαγειρέψει κρέας για το παιδί. Το κρέας που όλα τα γιάνει, που δυναμώνει, όπως έμαθε εκείνη απο εκείνους που βίωσαν την Κατοχή και που το κρέας ήταν δυσεύρετο, σε μια εποχή που δεν υπήρχαν φαστφουντάδικα.

Η Φωτούλα, που είναι πάντα με το χαμόγελο και έναν καλό λόγο για τον καθένα. Που γίνεται ενοχλητική διότι μιλάει συνέχεια και εξαιτίας της μίρλας της. Όμως ποιος ξέρει ότι όταν δεν δουλεύει είναι κλεισμένη στο σπίτι για να φροντίζει το παιδί της. Ότι δεν βγαίνει για να μην κάνει έξοδα, ώστε να της μείνει κάτι απο τον πενιχρό μισθό, το οποίο θα ξοδέψει ακαριαία για το παιδί της. Που δεν έχει κανέναν να την νοιώσει, να γείρει στον ώμο του, να την ακούσει. Έτσι μιλάει ακατάπαυστα σε όποιον βρεί, δίχως ποτέ να αποζητά τον οίκτο. Απλά για να τα βγάλει απο μέσα της, γιατί το μαράζι είναι μεγάλο και δεν αντέχεται μες τη σιωπή.

Γιατί κάπου κάπου και οι πιο μεγάλοι ήρωες, έχουν ανάγκη απο παρηγοριά, μια φιλική κουβέντα, μια ευγενική χειρονομία, έτσι για να νοιώσουν πως δεν είναι μόνοι και να πάρουν κουράγιο για να συνεχίσουν το δρόμο τους. Απλά ένα βάλσαμο για μια καρδιά που πικραίνεται απο σιωπηλά δάκρυα στη γωνία, όπου δεν βλέπει κανένας.

Τελικά, ο Superman δεν είναι ήρωας, γιατί είναι άτρωτος.

Να σαι καλά Φωτούλα και Καλή Τύχη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Feel FREE to comment...