Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2010

Ξεχασμένος Τίτλος



Συνήθως όταν γράφω ξεκινώ με τον τίτλο. Κάτι σα θέμα δήλαδη, όπως τοΣκέφτομαι και Γράφωστο Δημοτικό, αν και όσο θυμάμαι πάντα εκτός θέματος έβγαινα. Μάλλον απο τότε, δεν ήθελα να εγκλωβίζομαι και να περιορίζομαι, ακόμα και  στη σκέψη πάνω σε μια κόλα χαρτί.
Ξύπνησα πριν λίγο και πίνω καφέ. Ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισα να κόψω το Νες, ολόκληρη την καφετιέρα πρέπει να κατεβάζω για να ανοίξει το μάτι. Ίσως για αυτό δεν έγραψα πρώτα τον τίτλο και ξεκινώ να αραδιάζω ότι μου έρχεται στο μυαλό απο τις διαλείψεις της νύστας που πεισματικά αρνήται να με αφήσει.
Συνήθως στις γιορτές, λίγο πριν εκπνεύσει ο χρόνος, κάνω έναν απολογισμό. Απολογισμός της χρονιάς που πέρασε, τι έκανα, τι πέτυχα και τι στόχους έχω για την επόμενη. Όμως φέτος, δεν ξέρω γιατί, οι γιορτές πέρασαν δίχως το πνεύμα των ημερών, δίχως απολογισμούς, στόχους και διάθεση να μπω στο κλίμα. Μπορεί να φταίει η πολύ δουλειά λόγω της εποχής που δεν μου έδινε τα περιθώρια να αράξω στον καναπέ τη νύχτα και να αφεθώ στις σκέψεις. Μπορεί πάλι απλά να το χωκάψεικαι να μην μπορώ να σκεφτώ τίποτα πια, έχοντας μπει στο λούκι της καθημερινότητας και απλά βαδίζω για όπου με βγάλει. Άλλη μια χρονιά πέρασε κι άλλη μια έρχεται. Τι αλλάζει; Πολλά! Πόσα όμως γίνονται αντιληπτά και εννίοτε κατανοητά;
Μέσα στη φρενήτιδα των ημερών, στο άγχος των δώρων και πάνω απο όλα των εξόδων διαπίστωσα πως πολλοί λησμόνησαν τους εαυτούς τους ή απλά τους λησμόνησαν οι άλλοι. Παιδιά που δεν σκέφτηκαν να πάρουν ένα δώρο στη μάνα που δουλεύει διπλοβάρδιες για να μην τους λείψει τίποτα. Γονείς που αδυνατούσαν να πάρουν ένα δώρο στο παιδί που συντηρεί μια ολόκληρη οικογένεια, ένας σερβιτόρος που είχε τα γενέθλια του ανήμερα της πρωτοχρονιάς και κανένας δεν θυμήθηκε να του ευχηθεί, μια λατζέρα σκυμένη στο νεροχύτη, ελπίζει σε μια ειλικρινή ευχή, για να πιστέψει πως όλα θα πάνε καλά απο δω και πέρα και κάπου ανάμεσα τους ίσως είμαι και εγώ ξεχασμένος απο τον ίδιο μου τον εαυτό.
Δεν την άντεχα αυτή την κατάσταση. Σα το Γρουσούζη απο τα Στρουμφάκια που είχε ένα συννεφάκι συνέχεια πάνω απο το κεφάλι του.
Λίγο πριν εκπνεύσει ο χρόνος λοιπόν, ένα μικρό κάτι για εκείνους που ξεχάστηκαν. Μια σαμπάνια ανοίχτηκε, έτσι για πάρτη μας η καλύτερη, αφου δεν μας άνοιγε κανένας άλλος και ο Άγιος Βασίλης, είχε τρυπώσει κρυφά απο την πίσω πόρτα φέρνοντας δωράκια σε όλους εκείνους που η χρονιά τους γύριζε την πλάτη δίχως το  στερνό φιλί του αποχαιρετισμού. Και ευχές. Ειλικρινείς, κωμικές ευχές, έτσι για να ξεγελάσουμε την απελπισία ασπάζοντας την ελπίδα.
Είναι πιο ωραίο να δίνεις χαρά απο το να παίρνεις. Κρίμα που το διαπιστώνουμε τόσο σπάνια αυτό. Μια παρακαταθήκη στο Σύμπαν που κάποια στιγμή το ξαναγυρίζει σε μας, ακόμα και με το πρώτο τηλεφώνημα του χρόνου με ειλικρινέις ευχές, απο μια φίλη που ξέρεις εδώ και χρόνια, όμως πάντα σε θυμάται και αυτό, είναι πραγματικά υπέροχο.
Σε ευχαριστώ Ζήνα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Feel FREE to comment...