Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

Bed Time Stories


Απο παιδί απεχθανόμουν τα παραμύθια. Τα απεχθανόμουν, πρώτον γιατί όποτε ήταν η ώρα για παραμύθια, ήξερα πως ήταν ένα πρόσχημα για να μας βάλουν για ύπνο και να βγάλουμε το σκασμό, οπότε πάπαλα το παιχνίδι, μια και ήμουν διαβόητο ζιζάνιο- κωλόπαιδο στα νιάτα μου. Δεύτερον, γιατί έβρισκα τις ιστορίες των παραμυθιών απίστευτα πληκτικές μια και όλα είχαν το ίδιο προβλεπόμενο, χαρούμενο τέλος. Το καλό νικά το κακό, ΠΑΝΤΑ, η βασιλοπούλα σώζεται απο τον γαλάζιο πρίγκηπα με το λευκό άλογο και ο κακός μάγος πάντα τα τινάζει. Και τρίτον, την επόμενη μέρα στο προαύλιο του νηπιαγωγίου, θα ανεβάζαμε μια υπερπαραγωγή του παραμυθιού, όπου θα τσακωνόμασταν για το ποια θα είναι η βασιλοπούλα και ποιος ο πρίγκηπας, ενώ το ρόλο του κακού μάγου – δράκου, δεν τον ήθελε κανένας, πλην εμού.

Μου άρεσε αυτός ο ρόλος, γιατί ως κακός μπορούσα να κάνω ότι ήθελα, είχα υπερδυνάμεις, μεταμορφωνόμουν σε ότι ήθελα αλλά μου την έδινε που ΚΑΘΕ φορά έπρεπε να πεθάνω με έναν λίαν δραματικό τρόπο. Φρόντιζα πάντως πριν τα τινάξω να ρίξω μια ξεγυρισμένη με το ξύλινο σπαθί μου, στο κεφάλι του πρίγκηπα, που τον έκανε ένα αντιπαθέστατο τσογλάνι, που όταν βούρκωνε απο τον πόνο του λεγα κοροϊδευτικά: «Οι πρίγκηπες δεν κλαίνε!!!» και κρατιότανε το δόλιο μην πλαντάξει στο κλάμα για να φανεί αντάξιος του ρόλου. Εγώ πάντως ήμουν, δεν μπορείτε να πείτε;

  Έτσι για αλλαγή, τους πρότεινα να κάνουμε μια διασκευή της Λίμνης των Κύκνων, όπου ο κακός Μάγος, εγώ, έκανε τον Πρίγκηπα γουρούνι και τον έψησε στη γαμήλια δεξίωση με την Οντέτ, το οποίο έφαγε εκείνη, διότι ήταν φυλακισμένη μια εβδομάδα νηστική και της είχε πάει το στομάχι στην πλάτη. Αργότερα της έλεγα ότι έκανε μαμ τον αγαπημένο της κι εκείνη απο τη στεναχώρια της αποφασίζει να μείνει για πάντα κύκνος, μέχρι που την τρώνε κι αυτήν οι λύκοι κι εγώ χορεύω σόλο το φινάλε. Είναι γεγονός πάντως, ότι μετά απο αυτό σταμάτησε η δασκάλα να μας λέει παραμύθια, αφού πήγαν τα κωλόπαιδα στη μάνα τους κλαίγοντας και μαρτύρησαν τη διασκευή που κάναμε.

Μεγαλώνοντας, άρχισα να το ψάχνω περισσότερο το θέμα με τα παραμύθια, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω τα μηνύματα που περνούν στην ψυχολογία των παιδιών και πάνω απο όλα, τα μηνύματα διαπαιδαγώγησης, κυρίως των μελλοντικών δεσποινίδων, διότι είπαμε, ο ρόλος του πρίγκηπα, είναι μονότονος και ξεκάθαρος, σώζει μονάχα στο φινάλε.

Για αρχή η Σταχτοπούτα. Χαμάλι στη μητριά και στις αδελφές για να κάνει το ντεπούτο της στην υψηλή κοινωνία, να κωλοτριφτεί στον Πρίγκηπα και να την παντρευτεί για να την σώσει. Με άλλα λόγια, κορίτσια ξυπνήστε! Αν θέλετε να γλιτώσετε τα δεινά, βρήτε έναν να κουνηθείτε, πετάξτε και μια δακρύβρεχτη ιστορία και όλο και κάποιος μαλάκας θα κάνει τον ιππότη για να σας σώσει. Βλέπε Ρωσσίδες, Βουλγάρες και όλες απο τα πρώην Ανατολικά μπλόκ.

Η Ωραία Κοιμωμένη. Εκατό χρόνια στην κούρα ομορφιάς, για να είναι το δέρμα τσίτα και μην ανησυχείτε, θα έρθει ο άλλος να σας πάρει. Tips: Εκμεταλλευτείτε τις εκπτώσεις για καλυντικά, αντιρυτιδικές, κολλαγόνου και καμία ασφάλεια για λιποαναρρόφηση, lifting, bottox και αύξηση στήθους. Μην ανησυχείτε, θα γίνει απόσβεση των χρημάτων, διότι όλοι θέλουν μια ωραία γυναίκα δίπλα τους. Σημείωση: Το μοναδικό παραμύθι με προειδοποίηση στους άντρες. Αν θες να γαμήσεις φίλε τέτοια γκόμενα, πρέπει πρώτα να γαμηθείς εσύ. Βλέπε δράκος, στοιχειά, μαγεμένα  και ακανθώδη φυτά.

Η Χιονάτη και οι Εφτά Νάνοι. Εδώ ομολογώ ότι βγάζω το καπέλο στους Αδελφούς Γκριμ. Το θέατρο του παραλλόγου σε πρώϊμο στάδιο. Όσοι έχετε διαβάσει τον «Ξένο», του Καμύ, μάλλον θα το πιάσετε με την πρώτη. Η Χιονάτη, αφήνει τους Εφτά Νάνους για να ζήσει με τον Πρίγκηπα. Που πας βρε ΚΟΠΕΛΙΑ!!!??? Αφήνεις εφτά άντρες, άντε ας είναι λίγο μπασμένοι και μικροτσούτσουνοι, που σε υπηρετούν, για να πας να υπηρετείς ΕΝΑΝ μαλάκα? Να τη χιέσω τη βιλάρα και την Porche αν είναι να μου βγεί η γλώσσα απο την πίπαπου θα φάω, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Χίλιες φορές στο δυαράκι και να τα χω όλα έτοιμα.

Εκείνο πάντως που δεν κατάλαβα ποτέ μου, ήταν η Κοκκινοσκουφίτσα. Ωραία, τσουλάκι ήταν κι εκείνο, λολίτα σκέτη. Έβαλε μια κόκκινη κάπα και τριγύριζε απο το ένα μανητάρι στο άλλο μέχρι που την έφαγε ο Κακός Λύκος και ο δόλιος τι έφταιγε; Την πλήρωσε κι απο πάνω που τον κάνανε χαλάκι για το μπάνιο. Άντε μέχρι εδώ κάτι υποψιάζομαι. Του τ έστιν, κάντε βρε κορίτσια ότι θέλετε, ότι και να γίνει όλο και κάποιος θα βρεθεί να σας ξελασπώσει, βλέπε κυνηγός. Εκείνη η γιαγιά όμως τη ρόλο βαράει; Πατρόνα με ποσοστά ήταν;

Τελικά, τα παραμύθια δεν είναι τόσο άσχημα. Εκπαιδεύουν, προειδοποιούν, χειραφετούν. Διότι μην μου πείτε πως δεν υπάρχει γυναίκα που δεν περνάει τουλάχιστον σαρανταπέντε λεπτά την ημέρα μπροστά απο τον καθρέφτη για να είναι όμορφη. Ή που δεν έχει αναρωτηθεί έστω μια φορά, για το που είναι ο πρίγκηπας της ή που κάπου μέσα της ελπίζει σε ένα καλό γάμο; Όσον αφορά τους άντρες; Μμμμ, κάπου κρύβεται ένας Ιππότης.

Μου κάνει εντύπωση πάντως, που όλα αυτά τα παραμύθια γράφτηκαν απο δυο άντρες, πράγμα που κάνει να υποψιαστώ πως, μάλλον την κουνάγανε την αχλαδιά οι Αδελφοί Γκριμ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Feel FREE to comment...