Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2009

Sex, the Cities and…Me!


Λένε, πως το sex στις μεγάλες πόλεις είναι κάτι εύκολο, κάτι σα ψωμοτύρι δηλαδή. Έβγαινες σε ένα bar παλαιότερα, κέρναγες κάνα ποτό, έπιανες κουβέντα και κατέληγες σε ένα one night stand με ρίσκο να αποδειχθεί “πατάτα”. Πλέον με την τεχνολογία, το όλο νταβαντούρι γίνεται on line. Chat room, site, και φυσικά face book, μετατρέπονται σε ένα μεγάλο ηλεκτρονικό Bar και το όλο παιχνίδι γίνεται διαδικτυακά, από την καρέκλα του γραφείου σου, με τις πυτζάμες ή μη, χωρίς να ανησυχείς το τι θα φορέσεις, πως θα φαίνεσαι και πάνω από όλα πιο οικονομικά. Μας έχει χτυπήσει η κρίση κιόλας, που λεφτά να κερνάς σφηνάκια για να πηδήξεις.

Ως παιδί της πόλης κι εγώ, έβγαινα σε μπαράκια, έβαλα internet και επιδόθηκα στο παιχνίδι των “γνωριμιών” της πόλης. Shit!!! Κουλοί στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα. Έχω πει εγώ ότι μου αρέσουν οι χοντροί, τριχωτοί και μίζεροι; Ή έχω φετίχ με πόδια, χέρια, γόβες, χειροπέδες κτλπ; Καλά το τελευταίο δεν με χαλάει κιόλας, αλλά κάτι για τα δικά μου μέτρα; Γιόκ! Νιέτ! Το απόλυτο μηδέν.

Οκ, λέω, κάτι δεν πάει καλά και άρχισα να το ψάχνω με την πάρτη  μου. Είναι τα standard μου πολύ υψηλά; Ψάχνω για κάτι πολύ εξεζητημένο; Όχι. Τότε μην έχω εγώ κάτι που απωθεί τους άλλους; Άρχισα κι εγώ να ψάχνομαι με την πάρτη μου. Κουτσός, στραβός δεν είμαι. Άσχημος; Χοντρός, αδύνατος τι στο διάλο φταίει. Ε, αφού κόντεψα να πάθω κρίση ανασφάλειας, ανεπάρκειας, κόμπλεξ κατωτερότητας και όλα τα ψυχολογικά σύνδρομα που αναφέρει το εγχειρίδιο ψυχολογίας, απέρριψα αυτή την εκδοχή. Όχι τίποτα άλλο, αλλά και αγάμητος και με ψυχολογικά, δεν θα την παλέψω!!!

Κατέληξα στο συμπέρασμα πως φταίει η πόλη. Οι ρυθμοί της ζωής, το άγχος, η πίεση που ασκώ στον εαυτό μου για την “καριέρα”, που με κάνει να μην κοιτάω τίποτα άλλο από την δουλειά, η οικονομική κρίση που είναι πιο έντονη στις μεγάλες πόλεις, το καυσαέριο που σου έχει κάψει τον εγκέφαλο και όλα όσα κατέβαζε ο νους μου για να τεκμηριώσω την a-sexual ζωή μου. Ωραία, κακό feng shui της πόλης τι κάνεις, αλλάζεις πόλη. Πήρα τον οματιών μου κι εγώ και πήγα πέρυσι στην Σαντορίνη. Δεν μπορεί, κοτσάμ μου νησί, τόσοι ανεβαίνουν κι κατεβαίνουν, οπότε η σεξουαλική μου ζωή θα “ανέβει” κι εκείνη.

 Αμ δε. Κι εκεί τα ίδια σκατά. Έξι μήνες στο νησί και κουκου ρούκου γιόκ. Φταίει ο αέρας, τα μελτέμια που τους παίρνει τα μυαλά, τα ηφαίστεια που είναι τριγύρω και το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο που περιβάλει το νησί, μαζί με τον ντάλα ήλιο που χτυπάει κατακούτελα. Άντε το χρυσώσαμε το χάπι πάλι.

Φέτος όμως πήρα την μεγάλη απόφαση! Μύκονο. Του πούστη πιο βαθειά δεν υπάρχει. Έλα μου ντε που ο διπλανός μου με το που πάτησε το πόδι στο νησί τι ίδιο βράδυ διοργάνωσε ολόκληρο πάρτυ με ούζα κι εγώ καθόμουν κι έπλεκα γκέτες για το χειμώνα, μετά από τέσσερις εβδομάδες στο νησί των ανέμων; Που να φυσήξει ο μπάτης και να το στείλει πιο πέρα! 

Ε, μετά από όλα αυτά, κατέληξα… στο Ναύπλιο. Βρήκα κι ένα σπίτι δίπλα από το νεκροταφείο για να είμαι και κοντά, με θέα το Παλαμήδι όμως, διότι μπορεί η σεξουαλική μου ζωή να έχει φτάσει στο τέλμα της, το ψώνιο όμως ποτέ.

Προχτές πήγα να πετάξω τα σκουπίδια. Άκουγα ένα κλαψούρισμα και βρήκα ένα νεογέννητο γατάκι. Τι να κανα κι εγώ, το περιμάζεψα και το φόρτωσα στο σκύλο για παραμάνα. Μετά από δέκα μέρες πήρε τα πάνω του το γατί και ένα βράδυ που είχα γίνει τελικό σίγμα στο κρεβάτι, ξυπνάω για να δω γιατί δεν είχα χώρο να ισιώσω την κορμάρα μου και βλέπω το σκυλί από την μια και το γατί από την άλλη. Η πρώτη εικόνα μετά την σύγχυση που είχα, ήταν κάτι γεροντοκόρες που καταλήγουν νεκρές μόνες τους με δέκα γατιά και σκύλους στο σπίτι. Τουλάχιστον εμένα δεν θα με πάνε και μακριά. Δίπλα από το νεκροταφείο μένω.

Οπότε το πήρα απόφαση. Την παρθενιά μου, διότι μετά από τοοοοοοόση αναβροχιά, την παρθενιά την ξαναποκτάς, θα την φυλάξω για προίκα στον Άγιο Πέτρο. Άλλωστε όπως είχε πει και η Αδαμάκη στο “Κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο”:

Μουνιά, μουνιά έχουν ριζικό
Μουνιά, μουνιά έχουν μοίρα
Μα το δικό μου το μουνί,
Μου το ‘φαγε η Ψείρα!”