Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009

Τι κοινό έχει η βλαχιά και η ψαρίλα;


 Γράφω κάμποσους μήνες στο blog, μιλάω με κάποιους από δω μέσα αλλά είναι γεγονός ότι δεν έκανα ποτέ ιδιαίτερες συστάσεις. Ονόματα κτλ περιττά πια, απλά αυτό που μένει να πω είναι ότι η μεγάλη μου αγάπη είναι η μαγειρική, για αυτό και το έκανα επάγγελμα, κατά κάποιον τρόπο.

Όσα χρόνια ζω μόνος έχω ασκήσει διάφορα επαγγέλματα. Άλλωστε όπως λένε «Πενία τέχνας κατεργάζεται». Η μαγειρική όμως αποτελούσε πέρα από οικογενειακή παράδοση και προσωπικό χόμπι, έγινε πάθος και έπειτα τέχνη. Όπως έλεγε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου: Μάθε τέχνη κι άστηνε κι αμα πεινάσεις πιαστη νε. Ε, και έχω πεινάσει αρκετά στη ζωή μου. Έτσι δέχτηκα μια πρόταση στη Μύκονο, να αναλάβω ένα ξενοδοχείο ως Executive Chef και εννοείται ότι είναι πεντάστερο και leading…μη χέσω.

Δυο βδομάδες στη Μύκονο δεν έχω προλάβει να κάνω τίποτα, πέρα από το να βαράω δεκαεξάωρα στη δουλειά που περιλαμβάνει όλα όσα πρέπει να κάνει ένας executive συν όλα τα άλλα που πρέπει, προκειμένου να δουλέψω όπως πραγματικά θέλω. Τι γίνεται όμως όταν αναγκάζεσαι να έρθεις σε αντιπαράθεση με τις επαγγελματικές σου αρχές; Όταν αυτό που αγαπάς πάνε να στο κάνουν ποταπό; Όταν το πιάτο που σχεδιάζεις ισοπεδώνεται λόγω άγνοιας, ξιπασιάς και ψώνιου;

Μέσα σε αυτές τις μέρες διαπίστωσα πως το ξενοδοχείο ουσιαστικά είναι μια οικογενειακή επιχείρηση όπου τα θέλω του αφεντικού, το ψώνιο του γιου που μόλις αποφοίτησε από το κολλέγιο, μαζί με την άγνοια του για τη δουλειά αναστατώνουν ολόκληρο το ξενοδοχείο με αποτέλεσμα κανένας να μην μπορεί να κάνει τη δουλειά που πρέπει και να τρέχουν όλοι να υπηρετούν την οικογένεια, αγνοώντας ακόμα και τους πελάτες που πληρώνουν 750 euro τη βραδιά.

Ο F&B, υιός, ρωτάει συνέχεια πόσο κοστίζει το κάθε τι, ενώ είναι δουλειά του να ξέρει τα οικονομικά των προμηθειών και κυνηγάει τους μάγειρες μη και πετάξουν κάτι στα σκουπίδια, ενώ πρέπει τα χτεσινά προϊόντα να ξαναβγούν στον αυριανό μπουφέ. Δε το χειρότερο είναι η συμπεριφορά απέναντι στο προσωπικό, όπου στήνεται ολόκληρος καυγάς και σκευωρία με σκοπό να βρεθούν η τρίτης διαλογής προϊόντα προκειμένου να φτιαχτεί το φαγητό προσωπικού, το οποίο τρώει μονάχα ΜΙΑ φορά την ημέρα με μερίδα συσσιτίου  Κατοχής. Βέβαια επειδή με κάτι τέτοια δεν μασάω φροντίζω το φαγητό προσωπικού να είναι πάντα άριστης ποιότητας με αποτέλεσμα την αστυνόμευση μου κάθε μέρα σχετικά με το τι θα μαγειρευτεί.

Δε ο πατέρας γυρνοβολάει όλη μέρα δίνοντας διαταγές και υποδείξεις στο προσωπικό, το οποίο ο ίδιος επέλεξε, για το πώς πρέπει να σερβίρει και να καθαρίζει την ώρα που εξυπηρετούν τον ίδιον και τους φίλους του, προσβάλλοντας τους στο έπακρο. Μια φορά επιχείρησε να απαιτήσει να φάει κάτι από τα δικά μου χέρια μια και τα δικά μου menu δεν έχουν ξεκινήσει ακόμα να εφαρμόζονται και η απάντηση που έλαβε ήταν: Αν θέλετε να φάτε με ιδιαίτερες απαιτήσεις φωνάξτε την μαγείρισσα σας να το φτιάξει, διότι δεν ήρθα εδώ για αυτό το λόγο. Και πραγματικά όπου έχω δουλέψει ουδέποτε εργοδότης η γενικός διευθυντής δεν απαίτησε κάτι εκτός menu

Το βασικότερο είναι ότι δεν ανέχομαι υποδείξεις από κάποιον που έκανε λεφτά τα τελευταία χρόνια, λίγδωσε το άντερο του, πήγε στο εξωτερικό και θεωρεί πως είδε τον κόσμο και γνώρισε το bonne vivere να μου κάνει γαστρονομικές υποδείξεις. Καμπάνα στρογγυλή σε τετράγωνο πιάτο από τα Ιkea, σε γαλλικό menu δικό μου, λυπάμαι αλλά δεν θα πάρω. Αποτέλεσμα αυτών ήταν μια οξεία διαφωνία μεταξύ εμού και του ιδίου μπροστά στο προσωπικό, όπου η κατάληξη ήταν να πω, πάντα μιλώντας στον πληθυντικό εγώ: Την εποχή που έπαιρνα πίπες, έπαιρνα 500 euro την ώρα. Αν θέλετε να κάνω κάτι τέτοιο θα πληρώσετε τα ίδια για τις ώρες που δουλεύω.

Έτσι με βλέπω να ξεμένω στην Μύκονο το καλοκαίρι και να γίνομαι beach ή bitch boy, τουλάχιστον μέχρι τον Σεπτέμβριο. Έχει κανείς κάνα γνωστό εδώ πέρα; Διότι, εγώ έτσι δεν την παλεύω κι ας μου δίνουν χιλιάρικα. Κάτι που αγαπώ δεν το χαλαλίζω για κανέναν λόγο και προτιμώ να μαγειρεύω για φίλους παρά για κάναν φραγκάτο βλάχο που νομίζει ότι τρούφα είναι το παστάκι του ζαχαροπλαστείου.

Με κάτι τέτοια πάντως θυμάμαι τη σχωρεμένη τη γιαγιά μου που έλεγε πως: Η βλαχιά, είναι σα την ψαρίλα. Με όσα λεφτά κι αν τρίβεσαι, δεν φεύγει ποτέ.

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2009

Την παλεύω, δεν την παλεύω;


 Δέκα μέρες στην Μύκονο και νοιώθω λες και είμαι έξι μήνες. Και ναι είμαι στη Μύκονο. Τώρα αν κάποιοι σκέφτονται τι τυχερός που είμαι, σας διαβεβαιώ ότι το να δουλεύεις σεζόν σε νησί, ότι δουλειά και να κάνεις είναι ξεπάτωμα. Ας όψεται  ο κωλοτίτλος που θα τον πουλήσω χρυσάφι στην επόμενη εργασία.

Μέχρι στιγμής το μόνο που έχω δει από το νησί περιορίζεται σε μια απόσταση 400 m μεταξύ δωματίου και εργασίας. Και λέγοντας δωμάτιο, εννοώ πραγματικά ένα δωμάτιο, το οποίο ανήκει σε ένα συγκρότημα παλιών ενοικιαζόμενων δωματίων τη δεκαετία του ’60, που πλέον χρησιμοποιείται λόγω των ξενοδοχειακών μονάδων που χτίστηκαν στη στέγαση των εποχιακών εργαζομένων. Με λίγα λόγια, όχι πολλά πολλά. Α ρε αθάνατε Έλληνα.

Βέβαια απο μια άποψη είναι γραφικό το όλο σκηνικό. Σπιτάκια 500 m από τη θάλασσα την οποίαν βλέπω από απόσταση πηγαίνοντας στη δουλειά το πρωϊ και κοιτάζω να δω αν κουνιούνται οι βάρκες. Ξυπνάς το πρωϊ όχι από τις κόρνες αλλά από τα βελάσματα των κατσικών, αν και δεν έχω παράπονο, τη μέρα που θα το βουλώσουν οι κατσίκες, θα αναλάβουν τα κοράκια, τα πετεινάρια, οι γλάροι και που και που κάνει σκόντα κάνας γαϊδαρος, τόσο που εύχομαι ώρες- ώρες να τα δω όλα, μαζί με το γαϊδαρο στη γάστρα.

‘Οσον αφορά τη δουλειά, έχω πέσει με τα μούτρα κλείνοντας κάτι δεκατετράωρα, προσδοκώντας τη μέρα που όλα θα μπουν σε μια σειρά και θα αγχώνομαι για πιο ουσιαστικά πράγματα. Μου λείπει πάντως το blog. Να ξυπνάω το πρωϊ με το καφεδάκι και να διαβάζω μαθαίνοντας τα νέα από διάφορους, παρεμπιπτόντως   χρόνια πολλά σε κάποιες Ελένες, ξέρουν αυτές.

Θα θελα πραγματικά να χα κάποιο θέμα γράψω, όμως κουτουλάω από τη νύστα και αύριο είναι μια δύσκολη μέρα.Fuck! Απλά ήθελα να δηλώσω το παρόν, στο blog που μου χάρισε πολλά τρυφερά βράδια.

Καλημέρα σε όλους.

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2009

Καληνύχτα


 H ώρα είναι 03:00 π.μ. Μου αρέσει αυτή η ώρα της νύχτας. Ίσως γιατί είναι η ώρα που αρχίζω να χαλαρώνω από τη δουλειά. Ίσως, γιατί οι ήχοι της σιωπής μιλάνε πιο όμορφα, ψιθυρίζοντας αλήθειες. Έχω ανοίξει ένα μπουκάλι κρασί, Μοσχοφίλερο, Ροδίτης της συλλογής Λαφαζάρη και σκέφτομαι πως τα ελληνικά κρασιά, έχουν προσωπικότητα που δεν την έχουν τα ξένα, καθώς ακούω τη Nina Simone να τραγουδά…”I put a spell on you”. Ναι, είναι η δική μου στιγμή ευτυχίας αυτής. Η απόλαυση για όλα όσα πάσχισα. Έτσι απλά.

Όμως η ζωή, είναι μια καπριτσιόζα γκόμενα, που δεν ξέρεις ποτέ τα χούγια της και τι σου επιφυλάσσει.

Έχοντας παραιτηθεί από τη δουλειά, χωρίς να έχω σταματήσει ακόμα, έπρεπε να ψάξω στην αγορά εργασίας για το επόμενο βήμα. Προσωπικά δεν έχω πρόβλημα να δουλέψω και λαντζέρης σε κωλόμπαρο, την έχω κάνει κι αυτή τη δουλειά άλλωστε, αλλά προέκυψαν κάποιες προτάσεις στο αντικείμενο μου και φειδωλά, με τον φόβο της ύβρης, θεωρώ πως κάτι φτουράω σε αυτό. Όμως το ζύγιασα από δω, το ζύγιασα από κει και τελικά δέχτηκα μια πρόταση στο ξεκούδουνο, για την οποίαν θα γίνω εσωτερικός, οικονομικός μετανάστης. Οπότε, αυτές είναι οι τελευταίες μέρες που περνάω στο σπιτάκι μου, που μόλις τελείωσα και δεν πρόλαβα να το χαρώ.

 Θα αφήσω τη λεμονιά μου, που δεν θα προλάβω να την δω να γεμίζει καρπούς και τις τριανταφυλλιές που μόλις φύτεψα στον κήπο, να ανθίζουν. Όμως θα είναι εδώ και θα με περιμένουν μέχρι να γυρίσω. Κι αν είναι πάλι ταλαιπωρημένες, ξέρω πως πάλι θα φτιάξουν και θα πάρουν τα πάνω τους, απλά γιατί είμαστε φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό.

Όμορφα όνειρα σε όλους.