Τρίτη, 30 Ιουνίου 2009

Εγώ, το Facebook και…οι Πρώην!


Ανήκω στη γενιά που μπορώ στις διηγήσεις να λέω: Εκείνη την εποχή, δεν είχαμε κινητά, όπως είπε εχθές μια φίλη μου όταν βγήκαμε και την σκούντηξα διακριτικά λέγοντας της: «Σκάσε, μωρή μην το λες αυτό, καρφωνόμαστε.» Αλλά ναι, είδαμε το κινητό να κάνει την πρώτη του εμφάνιση, είδαμε το κινητό να βγαίνει με κάρτα, είδαμε το πρώτο κινητό με έγχρωμη οθόνη και πλέον τώρα κρατάμε 3G i- Phone, άσχετα αν δεν ξέρουμε να το χρησιμοποιούμε. Ναι είμαστε η γενιά του μεταιχμίου της ανάπτυξης της τεχνολογίας τηλεπικοινωνιών. Ορισμένοι τα πάνε μια χαρά με αυτό κι άλλοι, όπως εγώ, απλά δεν πολυσκαμπάζουμε.

Έτσι όταν εμφανίστηκε το Facebook, άκουγα όλους να μιλάνε για αυτό και όταν κατάλαβα, επιτέλους τι είναι, ήμουν κατηγορηματικά αντίθετoς στο να κάνω profile. Πρώτον, δεν είχα καμία όρεξη να με βρίσκει οποιοσδήποτε και δεύτερον είναι η χαρά του Μεγάλου Αδελφού. Δεν χρειάζεται πια να μας παρακολουθούν, απλά τους παρακαλούμε πια να το κάνουν. Για αυτούς τους λόγους λοιπόν, αρνιόμουν πεισματικά να αποκτήσω profile, μέχρι εχθές. Όλοι οι φίλοι έχουν και με μπρίζοναν να κάνω κι εγώ, για να μιλάμε, όπως έλεγαν, και παρά το επιχείρημα μου, ότι άμα ήθελα να τους μιλήσω θα τους έπαιρνα τηλέφωνο, μέσα στην βαρεμάρα μου, αποφάσισα να “σερφάρω” κι εγώ σε αυτό. Μέσα σε μια μέρα είχα τόσες αιτήσεις “φιλίας”, όσες δεν απέκτησα ποτέ στην πραγματική ζωή μου και από άτομα που ουδέποτε γνώρισα και πιθανόν να μην το κάνω ποτέ. Άλλο βίτσιο κι αυτό, το ποιος έχει περισσότερους facebookόφιλους.

Άρχισα κι εγώ λοιπόν να μπαίνω στο τρυπάκι της παρακολούθησης της ζωής των άλλων και βέβαια της αναζήτησης παλιών γνωστών. Ε, και εννοείται να αναζητώ ποιους άλλους;…τους Πρώην! (Όσοι δεν το έχετε κάνει, καλύτερα να μην το κάνετε!!!)

Είχα έναν ΜΕΓΑΛΟ έρωτα. Το μεγαλύτερο ΠΑΘΟΣ κι όλα εκείνα τα άρλεκιν στοιχεία που πάνε πακέτο. Και όπως κάθε Άρλεκιν, έληξε με πολύ κινηματογραφικό τρόπο. Είχαν περάσει από τότε 8 χρόνια και δεν ξαναβρεθήκαμε ποτέ, ούτε έμαθα ποτέ νέα του. Βασικά με κανέναν από τους πρώην δεν έχω επαφές, μα ούτε τους πετυχαίνω ΠΟΥΘΕΝΑ, σε σημείο που φίλοι λένε πως τους θάβω στον κήπο, όταν εκείνοι όλο και κάποιον ανεπιθύμητο θα πετύχουν, τις πιο ακατάλληλές στιγμές. Έτσι πληκτρολόγησα το όνομα του στον χώρο αναζήτησης και μετά από λίγο να το profile του.

Αυτός ήταν! Αναγνώρισα τη φωτογραφία του profile. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει γρήγορα, λες και τον πέτυχα ξαφνικά εν ζωή και άρχισα να ψαχουλεύω τα άλμπουμ φωτογραφιών του. Πρώτη σκέψη: Μαλάκα άλλαξε. Δεύτερη σκέψη: Ρε συ “έσπασε”, καθότι είχαμε μια διαφορά ηλικίας όταν τα χαμε και γώ ήμουν ακόμα πιτσιρίκι. Τρίτη σκέψη: Αυτό τώρα τι είναι;, καθώς διάβαζα και κλίκαρα τον τίτλο ενός φωτογραφικού άλμπουμ με  την αναγραφή: “My Greek Wedding”!!! Τέταρτη σκέψη: ΠΛΑΚΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ; Τι να σκεφτώ που είχε μπλοκάρει το μυαλό μου, κόντεψα να καταπιώ τη γόπα του τσιγάρου και να κάνω γαργάρα την κάφτρα όταν είδα τον πρώην γκόμενο στα σκαλιά της εκκλησία να περιμένει τη ΝΥΦΗ; Και νύφη με τα όλα της. Λευκό νυφικό, πιο άσπρο δεν γινόταν, μαλλί κομμωτηρίου, ξανθό κι όλας, να ανεβαίνει τη σκάλα για να πάρει την ανθοδέσμη από τον λεγάμενο! Και να η φωτογραφία με τον κουμπάρο, ( εδώ την αμαρτία μου θα την πω, καθώς σκεφτόμουν το κουμπάρο με κουμπάρο), να και τα πρώην “πεθερικά” μου, που με γνωρίσανε σα το κολλητό του κανακάρη τους, παρά τη διαφορά ηλικίας που είχαμε, μια χαρά “κρατιόταν” η πεθερά μου που με είχε στη μπούκα γιατί κάτι είχε ψιλιαστεί. Κι εκεί που έφαγα την πρώτη ψυχρολουσία κάνω μια έτσι στον “Τοίχο” και τι να δω; …..ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΚΑΙ…ΜΠΑΜΠΑΣ!!! Να από κάτω τα σχόλια και τα συγχαρητήρια για την κόρη.

Ε, σας ρωτάω τώρα, Εσείς πως θα νοιώθατε; Που μάλλον μόνο γυναίκες μπορούν να το απαντήσουν αυτό.

Που μου ήρθε αναλαμπή ΟΛΗ η διαδρομή της σχέσης μας, το τέλος που είχαμε, και οι επόμενες μου σχέσεις. Που πατάω τα τριάντα ένα (προτιμώ να το βλέπω περιφραστικά παρά σα νούμερο), έχοντας κάνει την μια αποτυχημένη σχέση μετά την άλλη, που έχω πάρει τη μισή Αθήνα από 25 – 40, που πηγαίνω από τη μια δουλειά στην άλλη και ζω με το σκύλο μου. Ξαφνικά ένοιωσα σα απελπισμένη τριαντάρα γεροντοκόρη που κλαίγεται σκεφτόμενη: Εγώ πότε θα γίνω μάνα!!!

Έτσι πήρα τηλέφωνο μια φίλη, επίσης στα πρώτα άντα και πήγαμε σε ένα μαγαζί που έχει ανοίξει ένας ΠΡΩΗΝ της, για ξεφτέ και για την τύχη μας ήταν εκεί… η ΓΥΝΑΙΚΑ του. Φάγαμε λοιπόν κι εμείς, ήπιαμε και περάσαμε το υπόλοιπο βράδυ “θάβοντας” την ΤΣΟΥΛΑΡΑ, το ΜΠΑΖΟ, την ΑΝΟΡΓΑΣΜΙΚΙΑ, που παντρεμένη γυναίκα και δεν κάθεται ΣΠΙΤΙ της.


Υ.Γ. Έχοντας διακωμωδήσει το όλο περιστατικό μέσα μου, απλά του εύχομαι να έχει κατασταλάξει σε αυτό που τον κάνει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ευτυχισμένο, για να μην δυστυχήσει ούτε ο ίδιος, ούτε οι γύρω του. Και πραγματικά έχει κάνει μια πολύ όμορφη οικογένεια. Να ζήσετε Σ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Feel FREE to comment...