Κυριακή, 21 Ιουνίου 2009

Μα που πήγαν οι Άντρες;


Μόλις σηκώθηκα από το κρεβάτι και πίνω ένα δυνατό φραπέ για να ανοίξουν και τα δυο μου μάτια, γιατί σηκώθηκα με ένα ανοιχτό από τον πονοκέφαλο και έψαχνα απελπισμένα για ένα παυσίπονο. Έτσι την πατάω κάθε φορά μετά από Σαββατόβραδο, πίνοντας μπόμπες, που μια φορά είχα καταπιεί λάθος χάπι και αντί να μου περάσει ο πονοκέφαλος, ήμουν όλη μέρα στην τουαλέτα αφού κατάπια το χαπάκι αποπαρασίτωσης του σκύλου.

Είμαι τριάντα χρονών, fuck ακόμα μου ηχεί περίεργα στα αυτιά, gay, εκτός gay σκηνής, όπως λένε, δεν έχω gay φίλους, πέρα από έναν που τον έχω προίκα, και δεν βγαίνω σε gay μαγαζιά. Ως ένδοξο party animal, έβγαινα συχνά παλιότερα, έχοντας χτίσει όλο το Γκάζι, την εποχή που άνοιγαν ένα – ένα τα gay μαγαζιά και οι str8 ερχόντουσαν γιατί περνούσαν καλύτερα σε αυτά. Όταν όμως άλλαξε το κλίμα και τα μαγαζιά γίνανε αστεροσκοπείο διότι όλοι οι θαμώνες κοιτάζουν τα άστρα, αντί να κοιτάνε αλλήλους, έπαψε να έχει ενδιαφέρον η gay διασκέδαση που λένε και πλέον, όταν θα βγω, προτιμώ dance stage, όπου τουλάχιστον ακόμα ο κόσμος διασκεδάζει, αφού δεν κάνει πια καμάκι.

Έτσι εχθές σκάει τηλεφώνημα από τον gay φίλο προίκα, να πάω μαζί του και τον δεσμό του, σε ένα σχετικά καινούργιο gay μαγαζί στο Μοναστηράκι και με τα πολλά με πείσανε, περισσότερο από περιέργεια για να δω τι παίζει μια και είχα αποχωρήσει από καιρό, από αυτό το κομμάτι διασκέδασης. Ομολογώ ότι το μπαράκι ήταν συμπαθέστατο, παρά το μικρό του μέγεθος και θύμιζε μαγαζί, παλιότερης εποχής όπου μπορούσες να μιλήσεις με κάποιον, κάτι το οποίο βέβαια πλέον, δεν ξέρω γιατί, έχει κοπεί μαχαίρι πια. Άρχισα κι εγώ να πίνω και άμα αρχίσω, δεν σταματάω, ώσπου αποφασίζουμε να πάμε σε ένα gay club στο Γκάζι και μάλιστα το μεγαλύτερο που υπάρχει. Περπατώντας στο Στρουμφοχωριό όμως ο δεσμός του φίλου μου, είχε το άγχος μην τρακάρει τον αδελφό του, μια και τον είχε πετύχει δυο φορές σε σχετικά μαγαζιά, αν και εγώ στη θέση του άμα πετύχαινα τον αδελφό μου σε gay μαγαζί, κάθε άλλο παρά θα φοβόμουν μην με πάρει χαμπάρι ότι είμαι gay, αλλά κάθε ένας με τα κολλήματα του.

Φτάνουμε λοιπόν στο μαγαζί, ίδιο και απαράλλαχτο όπως πριν δυο χρόνια που πήγα για τελευταία φορά, μπαίνουμε μέσα και…SHIT!!!

Στην είσοδο είχε την χαρακτηριστική επιγραφή: Απαγορεύεται η είσοδος σε κάτω των 18 ετών. Θα έπρεπε να υπάρχει η επιγραφή: Απαγορεύεται η είδοδος σε πάνω από 23 ετών. Η χαρά του τεκνατζή η ίδια. Αφού πέρασα το πρώτο σοκ, όπου ένοιωθα λες και βγήκα από το ΚΑΠΗ και ξέχασα το Π μου στο αυτοκίνητο, δεν το βαλα κάτω και είπα θα διασκεδάσω, τουλάχιστον με την παρέα μου, που ο φίλος μου είχε βαλθεί, να με αποκαταστήσει ντε και καλά το ίδιο βράδυ. Τελικά η ελληνική κοινωνία αλλάζει, αν κρίνω από την τόση πιτσιρικαρία που ξεφωνάζεται πάνω στα stage και τα Bar, κι ύστερα λένε για την καταπίεση των gay. Ποια καταπίεση αφού πλέον μπορούμε να μιλάμε για τη νέα γενιά των gay που πλέον είναι μαζική παραγωγή. Δυστυχώς, για την τύχη μου, κάτι μάλλον δεν πρέπει να πήγε καλά με την παρτίδα, γιατί ΟΛΟΙ, μα ΟΛΟΙ (;), ήταν στα πρόθυρα αλλαγής φίλου, χωρισμένες σε Βισσηκές και Βανδικές. Τέτοιο νάζι και σκέρτσο δεν είδα ούτε στα Playmate 2000 που δούλευα back stage. Το φρύδι βγαλμένο, το make up σύννεφο, η αποτρίχωση μόλις πριν την έξοδο και να σου να κουνιούνται σα τις βάρκες στο γυαλό, μιμούμενοι την Demi Moore στο Striptease, ημίγυμνοι, αναζητώντας την αποδοχή, διότι το ψώνιο και η φιλαρέσκεια του gay, είναι διαχρονικές αξίες.

Ε, αφού πήρα απόφαση, ότι ακόμα και σήμερα που αποφάσισα να βγω, θα κοιμηθώ πάλι με το σκύλο μου, πρώτον για είμαι gay, άρα γουστάρω τους Άντρες και δεύτερον έχω πάψει να παίζω με τον John John, εδώ και πολλά χρόνια, είπα να διασκεδάσω λοιπόν με την παρέα μου, θυμούμενοι τις παλιές μας δόξες. Όλα καλά, μια και αρχίσαμε τις τεκίλες και τα σφηνάκια μέχρι που βλέπω ένα τεκνό να με σταμπάρει. Ώπα λέω, σα τη μύγα μέσα στο γάλα είναι. Σώμα φέτες, γένια δυο ημερών, μελαχρινός, ο τύπος που λες: τον θέλω για πατέρα των παιδιών μου. Μα δεν προλαβαίνω να χαρώ ο καψερός και να τος με πλησιάζει κουνάμενη συνάμενη να μου ζητήσει τον αναπτήρα σα τη Jessica Rabbit. Φτού!!! Γαμώτο!!! Του (της), δίνω τον αναπτήρα, ειλικρινά δεν ξέρω τι άρθρο να χρησιμοποιήσω, ενώ μέσα μου σκεφτόμουν να τον λούσω με πετρέλαιο και να τον κάνω προσάναμμα, έχοντας χώσει και τον αναπτήρα στον κώλο του. Το νέο πρότυπο του gay άντρα λοιπόν, κορμί φέτες, γενάκι, αποτρίχωση, φωνή που σπάει και χεράκι τσαγιερό. Τελικά θα αναφωνήσω κι εγώ όπως οι περισσότερες γυναίκες της εποχής: Μα που πήγαν οι Άντρες;

Μετά από αυτή την ήττα λοιπόν, την υπόλοιπη βραδιά την πέρασα με τον Jose (Cuervo), να χορεύω old school Rn B, διότι ο νέος είναι ωραίος, αλλά ο παλιός είναι αλλιώς.

2 σχόλια:

  1. Επειδή σήμερα είπα να σε διαβάσω ολόκληρο, έφτασα από την αρχή μέχρι εδώ.
    Επειδή επίσης είμαι όρθιος απ τις 6 το πρωί και θα ξαναξυπνήσω στις 6 το πρωί, είπα στον εαυτό μου όταν έκανα κλικ στο νεότερη ανάρτηση "τελευταίο για σήμερα".
    Μόλις είδα τον τίτλο πέθανα στο γέλιο, αν διάβασες τη σημερινή μου ανάρτηση θα καταλάβεις!

    Βέβαια, μάλλον δεν θα δεις το σχόλιο, αλλά δεν πειράζει ήθελα να το γράψω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαράς στο κουράγιο σου να με διαβάσεις εξ αρχής.
      Ευχαριστώ πολύ και με τιμά.

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...