Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009

Η ανθρωπιά στα υπόγεια δωμάτια


Μια εταιρία που απασχολεί πάνω από δεκαπέντε άτομα, είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Υπάρχουν οι μέτοχοι, τα υψηλόβαθμα στελέχη, τα διοικητικά στελέχη, οι υπάλληλοι και οι εργάτες. Κάπως έτσι δεν είναι και η κοινωνία μας;

Στο ξενοδοχείο που δούλευα μέχρι πρότινος λοιπόν, υπήρχαν οι ιδιοκτήτες, που παράλληλα ήταν και υψηλόβαθμα στελέχη, οι διοικητικοί υπάλληλοι, που έμεναν και έκαναν παρέα με τους αντίστοιχους τους, μένοντας σε μεγάλα δωμάτια κοντά στην παραλία, οι σερβιτόροι, που έμεναν σε άλλο συγκρότημα και οι εργάτες, καθαρίστριες, λαντζέρηδες, που έμεναν σε κάτι ανήλιαγα υπόγεια. Αυτές οι “τάξεις”, δεν εμπλέκονταν ποτέ μεταξύ τους, όχι μόνο εργασιακά αλλά και κοινωνικά. Η υπάλληλος στον front office μπορεί να πει στην καμαριέρα-καθαρίστρια, «έλα καθάρισε», αλλά η καμαριέρα τι να της πει;

Όμως επειδή προσωπικά παίζω τόμπολα σε όλες τις “τάξεις” και επειδή ως Chef, καθορίζω το φαγητό προσωπικού, είχα τη δυνατότητα να τους γνωρίσω όλους και εννοείται να με γνωρίσουν όλοι, διότι όπως έλεγε η σχωρεμένη η γιαγιά μου, θεά η τύπισσα: «Στο φαϊ και στο σικίσι κανένας δεν λείπει.»

Την ημέρα λοιπόν που παραιτήθηκα, με παίρνει τηλέφωνο μια καμαριέρα που είχε σχολάσει και με προσκαλεί για μπύρα στα δωμάτια που έμενε, μαζί με άλλους του τμήματος house keeping και λαντζέρηδες. Αποδέχτηκα με χαρά την πρόσκληση γιατί πέρα από το ότι είναι πολύ ευχάριστη και καπάτσα, δεν είχα καμιά όρεξη να βρεθώ με ψωνισμένα πουτανάκια στη Χώρα που με κάλεσαν. Ακολουθώντας τις οδηγίες της έφτασα σε ένα όμορφο συγκρότημα δωματίων και πριν προλάβω να σκεφτώ πως ήταν πολύ καλύτερο από αυτό που έμενα εγώ, εμφανίζεται η καμαριέρα με τον λαντζέρη για να με οδηγήσουν στα δωμάτια τους, στα ανήλιαγα υπόγεια του συγκροτήματος. Πριν καν με ρωτήσουν ο λαντζέρης, από Γεωργία, μου φέρνει μια μπύρα και η καμαριέρα-καθαρίστρια, από το Κορδελιό, με ρωτάει αν έχω φάει. Όλα αυτά με έκαναν να θυμηθώ την άφιξη μου στο ξενοδοχείο, όπου με υποδέχτηκε ο F&B γιός αφεντικού, ο οποίος δεν με ρώτησε αν θέλω να δειπνήσω, μια κι έφτασα αργά το βράδυ, ούτε καν αν θέλω να πιώ κάτι. Βέβαια για σπάσιμο, παρήγγειλα μόνος μου μια Kir Royal με φράουλα, και όταν ο σερβιτόρος κοίταξε ερωτηματικά τον F&B, εκείνος αναγκάστηκε να συγκατανεύσει για την άδεια.

Στην παρέα μας λοιπόν ήρθε αργότερα και μια άλλη καμαριέρα, από την Γεωργία, η Τατιάνα, φέρνοντας κονσέρβες με σαρδέλα,  για το μεζέ και μια μπουκάλα βότκα,    έτσι για να μην ξεχνιόμαστε, κάνοντας με να ντραπώ που πήγα μονάχα με δυο πακέτα κράκερς.

Πάντα πίστευα πως οι “μικροί” και αφανείς, είναι αυτοί που είναι πιο πολύτιμοι σε μια επιχείρηση. Διότι αν φύγει ένας Sales Manager, κουτσά στραβά το καλύπτεις το τμήμα διότι μια παπαριά θα την πεις στον πελάτη. Αλλά αν βουλώσει η χιέστρα, δεν έχω δει κανένα κουστουμαρισμένο στέλεχο    να μαζεύει σκατά. Επίσης λόγω του ότι κανένας δεν τους δίνει σημασία, έχουν τη δυνατότητα να ακούν και να δουν πάρα πολλά που ξεφεύγουν και σε συνδιασμό με τη δυνατότητα των καμαριέρων να μπαίνουν στα δωμάτια, καταλαβαίνετε ότι άκουσα πολλές πικάντικες ιστορίες για το ξενοδοχείο και τα αφεντικά, που μένουν στις σουϊτες.

Ως συνήθως όμως η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από το ξενοδοχείο και τη δουλειά, για την οποίαν πληρώνονται γύρω στα 850 euro, για εφτά μέρες εργασίας με τουλάχιστον δώδεκα ώρες την ημέρα, όπου οι υπερωρίες δεν καλύπτονται. Επίσης τα νόμιμα, περί μητρότητας κτλπ, δεν είναι μέσα στις απολαβές, συν τη μείωση μισθού συγκριτικά με πέρισυ, λόγω κρίσης. Άραγε, αν είσαι ανύπαντρη μάνα, τη βγάζεις δουλεύοντας στη Μύκονο, όπου σου παρέχεται μονάχα ένα πιάτο φαϊ της κακιάς ώρας με 850 euro;

Τον Μάιο που άνοιξε το ξενοδοχείο, άνθρωποι που ξενιτεύτηκαν από το πρώην ανατολικό μπλογκ, ήρθαν για δουλειά στο ξενοδοχείο, κάνοντας κάθε είδους αγγαρείες, προκειμένου να ανοίξει η επιχείρηση. Πόσα λεφτά λέτε να είχαν στις τσέπες τους, όταν το εισιτήριο για να έρθουν είναι γύρω στα 500 euro; Έτσι έμαθα πως η ανύπαντρη μητέρα από το Κορδελιό, αγόραζε τσιγάρα για τον Γεωργιανό λαντζέρη. Εκείνος με τη σειρά του φρόντιζε να της κρατάει καβάτζα το φαγητό της, μια και δεν προλάβαινε να φάει στη δουλειά και πολλές φορές που του έδινα κάτι στην κουζίνα το τύλιγε και το έφερνε σε κείνη.

Επίσης μια άλλη Γεωργιανή καθαρίστρια, δάνεισε στη μητέρα 150 euro για να στείλει για την κόρη της, που τη κρατούσε αυτούς τους μήνες η γιαγιά, γιατί όταν πήγε στη γυναίκα του αφεντικού, που εκτελεί χρέη οικονομικού διευθυντή,  να ζητήσει προκαταβολή τα 150euro, μέρος του παχυλού της μισθού, της απάντησε πως η εταιρία δεν έχει λεφτά, λόγω της κρίσης, κουνώντας το δεξί της χέρι, όπου φόραγε το Cartier. Την ίδια ατάκα βέβαια είπε σε όλους, την ημέρα καταβολής της μισθοδοσίας, όταν τους έδινε το μισό μισθό και το υπόλοιπό, «εντός του μήνα». Παρόλ’ αυτά πρέπει να είναι ευχαριστημένοι, πρέπει να εκτελούν τις υποχρεώσεις τους, τις προσταγές των αφεντικών και πάνω από όλα να δουλεύουν κάθε μέρα, χωρίς πληρωμή στις υπερωρίες.

Εμένα αυτοί οι άνθρωποι όμως προσφέρθηκαν να με φιλοξενήσουν στο δωμάτιο τους, μέχρι να δω τι θα κάνω, εφόσον έφυγα από το δωμάτιο που μου παρείχε το ξενοδοχείο. Με κέρασαν σουβλάκια στην παραλία γιατί παραιτήθηκα μια μέρα πριν τις πληρωμές και μπύρες για να ευφράνει η καρδιά μου, μαζί με αστείες ιστορίες δωματίων, σε σπαστά ελληνικά. Το βασικότερο, μου άνοιξαν τις καρδιές τους και είδα πως είναι όμορφες, όσες οι ευχές τους για καλή τύχη.

Για αυτό και μόνο για αυτό, άξιζε το ταξίδι μου στη Μύκονο για εργασία σε πεντάστερο και leading.

Σας ευχαριστώ από καρδιάς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Feel FREE to comment...