Τρίτη, 2 Ιουνίου 2009

Ένα Μπουρδέλο, Ο Νταβατζής, οι Πουτάνες, τι λείπει;


Στη δουλειά μου υπάρχουν πάρα πολλοί που πραγματικά καυλώνουν να ακούν την προσφώνηση “Chef”, σε σημείο μάλιστα που το επιβάλουν στους γύρω τους. Προσωπικά είχα ανέκαθεν χιεσμένους τους τίτλους, αντιθέτως θεωρώ πως η αναγνώριση δεν είναι στον τίτλο, αλλά στην επιβράβευση του πελάτη απέναντί σου για αυτό που του έφτιαξες. Επίσης είναι χαρακτηριστικό, λόγω του στρες, να υπάρχουν πάντα πολλά νεύρα σε μια κουζίνα όπως το γεγονός πως άντρες, γυναίκες που ασκούν το επάγγελμα, να είναι αθυρόστομοι. Τώρα, σε συνδυασμό με την ιδιοσυγκρασία μου καταλαβαίνετε ότι όταν ανοίγω το στόμα μου, πετάω μαργαριτάρια ώρες ώρες.

Φτάνοντας λοιπόν στη δουλειά σήμερα, βλέπω όλο το προσωπικό μαζεμένο στον προθάλαμο της κουζίνας και με το που τους βλέπω λεω “Ωχ!”

“Καλημέρα Chef”. Μου λέει μια μαγείρισσα.
 “Τι έγινε Ζωή”, τη ρωτάω
«Ε, πήγαινε μέσα και θα δεις.»

Σε αυτό το σημείο πρέπει να πω πως μόλις εχθές ολοκλήρωσα την οργάνωση της κουζίνας που περιλάμβανε τη λάτζα. Πράγμα που σημαίνει πως έπλυνα, οργάνωσα και έτριψα όλα τα πράγματα, ταξινόμησα κι έθεσα μια σειρά για την ομαλή λειτουργία της κουζίνας και του κεντρικού εστιατορίου, έτσι ώστε πέρασε όλο το ξενοδοχείο να χαζέψει με την καθαριότητα και την τάξη. Φεύγοντας λοιπόν εχθές το βράδυ άφησα μια κουζίνα που πραγματικά θα μπορούσα να δουλέψω, παρά τους περιορισμούς που έχει. Έλα όμως που σήμερα είχε διακοπή ρεύματος και νερού, με αποτέλεσμα να συναντήσω ένα χάος, κοινώς μπουρδέλο. Από τη μια ήθελα να βάλω τα κλάματα κι από την άλλη να βάλω τα γέλια ώσπου σκάει μύτη ο F&B γιος του αφεντικού εικοσιενός ετών κρυφή λούγκρα, ο οποίος αδιαφορόντας για το τι συμβαίνει απαιτεί να μάθει πόσο νερό καταναλώθηκε από την μπουκάλα πόσιμου νερού για να παρασκευαστεί το φαγητό προσωπικού (αρακας), διότι για σαράντα άτομα συν δέκα εργάτες δικαιούμαστε μονάχα οχτώ μπουκάλες νερού των δέκα λίτρων την ημέρα. Εκείνη τη στιγμή λοιπόν ακούω έναν εκπαιδευόμενο να με φωνάζει «Chef, τις πατάτες με τι νερό να τις καθαρίσω;», οπότε φωνάζω κι εγώ: «Επειδή εδώ μέσα είναι μπουρδέλο, φώναζε με Τσατσά καλύτερα.» και πήγα να αλλάξω.

Την επαγγελματική μου άποψη, ποτέ δεν την κράτησα κρυφή για τον οποιονδήποτε χώρο εργασίας. Πιστεύω ακράδαντα ότι από τη στιγμή που επι μονίμου βάσεως κρινόμαστε από την εκάστοτε εργοδότη, έχουμε το δικαίωμα να τον κρίνουμε κι εμείς. Έτσι ποτέ δεν ωραιοποίησα τα πράγματα κι ευθαρσώς έλεγα την άποψη μου για την έλλειψη οργάνωσης, την αταξία, την ασχετοσύνη του F&B και την έλλειψη ενδιαφέροντος για το προσωπικό που το επικέντρωνα στον ευτελισμό της έννοιας budget για το φαγητό προσωπικού. Κι επειδή η ρουφιανιά και η τσατσιά υπάρχει παντού, όλα αυτά μεταφέρονταν χαρτί και καλαμάρι στα αφεντικά.

Έτσι στην συνάντηση που θα είχα μαζί τους σχετικά με τα νέα menu που σχεδίασα και το ποια πιάτα θα ενέκρινε ο διαστημόβλαχος που ήθελε να βάλω σουβλάκι σε γαλλικό menu και να  το ονομάσω Souvlaki a la Greque, το οποίο meeting από τις 14:30 έγινε στις 18:30 επειδή κοιμόταν, άρχισε να προλογίζει για την οικονομική κρίση για να καταλήξει στο ότι δεν είναι ευχαριστημένος από την συνεργασία μας, ενώ αυτός υπήρξε εντάξει απέναντι μου. Άνοιξα κι εγώ το στόμα κι άρχισα ένα κατεβατό με πράγματα που είχα σημειωμένα στα οποία είχε αθετήσει το λόγο του και στα οποία  μια επιχείρηση αντί να είναι δομημένη εταιρία ήταν ένα επιτελείο που έπρεπε να εκπληρώνει τα προσωπικά καπρίτσια των μελών της οικογένειας. Να σημειώσω ότι η συνάντηση δεν γίνεται σε αίθουσα συμβουλίου, ούτε σε γραφείο, αλλά δίπλα στην πισίνα σε τραπέζι, δίπλα στους πελάτες.

Εννοείται βέβαια πως δεν με άφησε να ολοκληρώσω κι άρχισε να λέει ότι δεν είμαι σωστός επαγγελματίας και δεν είμαι καλός στη δουλειά μου οπότε λοιπόν τον διακόπτω κλείνοντας τις ατζέντες και τις σημειώσεις μου, ό μόνος που είχε, λέγοντας του: « Για να μην το πολυκουράζουμε το πράμα, θα περάσω αύριο για τα λεφτά μου, διότι αν ήθελα να δουλέψω σε μπουρδέλο ξέρω πολύ καλά που να πάω.» Αποσβολωμένος  ο βλάχος κοιτάζει μια το γιο του μια εμένα να απομακρύνομαι και μου λέει: «Σε μπουρδέλο δουλεύεις εσύ κοριτσάκι.» Ε, τα θελε ο κώλος του οπότε μπροστά σε όλη την πισίνα του ψωνάζω κι εγώ: «Ψιτ! Διαστημόβλαχε! Τουλάχιστον στα μπουρδέλα που δούλεψα εγώ η τσατσά ήξερε τη δουλειά της και δεν είχε μόλις βγεί από το κολέγιο.», δείχνοντας τον  F&B που δεν είχε βγάλει άχνα όλη την ώρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Feel FREE to comment...