Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2009

Λούμπεν


 Κάθε χρόνο, λίγο πριν εκπνεύσουν οι γιορτές παθαίνω μια οργανωτική παράκρουση. Όλα τα πρέπει αρχίζουν και με κατακλύζουν, συνειδητά και ασυνείδητα, με αποτέλεσμα ένα φοβερό άγχος και ένας πυρετώδης προγραμματισμός βασισμένος σε απόλυτα έλλογους προγραμματισμούς για το τι πρέπει να κάνω τη χρονιά που έρχεται, πότε, μέχρι πότε και πως. Συνήθως κάνοντας έναν απολογισμό των περασμένων ετών, εκπληρώνω τα περισσότερα, έτσι λοιπόν λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος και μπει το 2009, ήμουν γεμάτος αυτοπεποίθηση πως το κατεβατό που είχα γράψει και συντάξει με όλα τα πρέπει και στόχους για το χρόνο αυτό, θα εκπληρωνόταν πάση θυσία. Και όλα αυτά γιατί όπως λένε και κάποιοι φίλοι και γνωστοί, είμαι σε μια ΗΛΙΚΙΑ όπου πρέπει να ΣΟΒΑΡΕΥΤΩ, να έχω στόχους και να τους εκπληρώνω.

Η αλήθεια είναι ότι κλείνοντας τα τριάντα μου, συνειδητοποιώ κάποιες αλλαγές, όσον αφορά τον τρόπο σκέψης και λειτουργίας μου, περισσότερο όμως νοιώθω πως πρέπει να φορέσω αυτή την ταμπέλα ευθυνών που φέρει και η ηλικία, η οποία κατά πολλούς θεωρείται η πιο δημιουργική περίοδος στη ζωή ενός άντρα. Είναι σα να πηγαίνεις σε ένα χώρο όπου πρέπει και όλοι φοράνε κουστούμι ενώ εσύ θες να είσαι με τη φόρμα και τα σπορτεξ. Από τη μια νοιώθεις καταπιεσμένος με αυτή την επιβολή και από την άλλη, εάν δεν συμμορφωθείς νοιώθεις και παράταιρος μέσα σε όλο αυτό το σύνολο. Έτσι λοιπόν είπα φέτος να συμμορφωθώ.

Το ξημέρωμα της παραμονής  Πρωτοχρονιάς λοιπόν γυρίζοντας    στις 3 το πρωί από τη δουλειά, το αυτοκινητάκι μου με πρόδωσε και έμεινε στη μέση της Εθνικής, στο ύψος της Φιλαδέλφειας. Προσπαθώντας να καλέσω ταξι, για να γυρίσω σπίτι διαπιστώνω ότι δεν είχα λεφτά στο πορτοφόλι και περπάτησα μέχρι τις κατοικημένες περιοχές για να βρω ένα ΑΤΜ να σηκώσω λεφτά. Μετά από μισή ώρα δρόμο βρίσκω ένα αναθεματισμένο μηχάνημα και βάζοντας την κάρτα μέσα το μηχάνημα έπαψε να λειτουργεί και μου κράτησε και την κάρτα. Έμεινα λοιπόν και χωρίς αμάξι και χωρίς λεφτά, διότι έχω ως αρχή να μην κρατάω και χρήματα μέσα στο σπίτι. Η ώρα ήταν προχωρημένη και περήφανος όπως είμαι δεν καταδέχτηκα να καλέσω κανέναν να έρθει να με περιμαζέψει, αναγκασμένος να ακούω και την γκρίνια που τους σήκωσα μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα. Πήρα των οματιών μου λοιπόν και ξεκίνησα με τα πόδια για το σπίτι καταφέρνοντας να φτάσω σώος και αβλαβής, γλιτώνοντας από διερχόμενα αυτοκίνητα και νταλίκες στις 6:30 το πρωί. Ωραία με αποχαιρετά η χρονιά λέω από μέσα μου.

Την ίδια μέρα τώρα, την ώρα που έπρεπε να πάω για δουλειά διαπιστώνω πως είχα λεφτά για ένα ολόκληρο εισιτήριο λεωφορείου  και μισό πακέτο τσιγάρα. Shit. Δεν με ένοιαζε που είχα μείνει ταπί και ψύχραιμος, αλλά ότι έπρεπε να μπω στα αστικά μέσα και να υποστώ μια διαδρομή 2 ωρών για να φτάσω στον προορισμό μου. Άντε το Μετρό, τρώγεται, είναι γρήγορο, καθαρό και βλέπεις που και που κάνα τυπά να ξεκουράσεις τα μάτια σου. Αλλά το λεωφορείο; Και ακόμα χειρότερα το τρένο; Με τον κάθε βρωμιάρη δίπλα να ζέχνει, το κάθε πιτσιρίκι που κάνει φασαρία, τον κάθε έναν που ανεβαίνει πάνω και λέει το ποιηματάκι για ελεημοσύνη και το χειρότερο, την κάθε Κατίνα που φωνάζει ότι δεν της παραχωρείς τη θέση για να κάτσει; Ξέρεις εσύ κυρά μου πόσες ώρες έχω δουλέψει κι αν μπορώ να πάρω τα πόδια μου για να μου στρογγυλοκάτσεις εσύ που βγήκες για ψώνια;

Μέχρι και σήμερα δεν αξιώθηκα να φτιάξω ή να πάρω άλλο αμάξι. Δεν ξέρω για πόσο καιρό θα πρέπει να μετακινούμαι με τα Μ.Μ.Μ. ,όμως αυτό που έμαθα είναι πως όταν κάνεις σχέδια ο θεός βάζει τα γέλια. Προσαρμόστηκα στην πραγματικότητα και έμαθα να διασκεδάζω τη διαδρομή χαζεύοντας όλους όσους μετακινούνται όπως εγώ, κουβαλώντας τα άγχη και τα κόμπλεξ τους σε κάθε μέσο. Φοράω τα ακουστικά μου και ταξιδεύω στο υπερπέραν για να καταλήξω στο μεγαλύτερο ΠΡΕΠΕΙ της χρονιάς αυτής. Να παίρνω τη ζωή πιο ανάλαφρα, παύοντας να είμαι τόσο σοβαρός όσο μου επιβάλλεται. Στην τελική, μετά από τόσα χρόνια προγραμματισμού οφείλω στον εαυτό μου μια χρονιά λούμπεν και να ζήσω την εφηβεία που δεν έζησα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Feel FREE to comment...