Δευτέρα, 25 Μαΐου 2009

Την παλεύω, δεν την παλεύω;


 Δέκα μέρες στην Μύκονο και νοιώθω λες και είμαι έξι μήνες. Και ναι είμαι στη Μύκονο. Τώρα αν κάποιοι σκέφτονται τι τυχερός που είμαι, σας διαβεβαιώ ότι το να δουλεύεις σεζόν σε νησί, ότι δουλειά και να κάνεις είναι ξεπάτωμα. Ας όψεται  ο κωλοτίτλος που θα τον πουλήσω χρυσάφι στην επόμενη εργασία.

Μέχρι στιγμής το μόνο που έχω δει από το νησί περιορίζεται σε μια απόσταση 400 m μεταξύ δωματίου και εργασίας. Και λέγοντας δωμάτιο, εννοώ πραγματικά ένα δωμάτιο, το οποίο ανήκει σε ένα συγκρότημα παλιών ενοικιαζόμενων δωματίων τη δεκαετία του ’60, που πλέον χρησιμοποιείται λόγω των ξενοδοχειακών μονάδων που χτίστηκαν στη στέγαση των εποχιακών εργαζομένων. Με λίγα λόγια, όχι πολλά πολλά. Α ρε αθάνατε Έλληνα.

Βέβαια απο μια άποψη είναι γραφικό το όλο σκηνικό. Σπιτάκια 500 m από τη θάλασσα την οποίαν βλέπω από απόσταση πηγαίνοντας στη δουλειά το πρωϊ και κοιτάζω να δω αν κουνιούνται οι βάρκες. Ξυπνάς το πρωϊ όχι από τις κόρνες αλλά από τα βελάσματα των κατσικών, αν και δεν έχω παράπονο, τη μέρα που θα το βουλώσουν οι κατσίκες, θα αναλάβουν τα κοράκια, τα πετεινάρια, οι γλάροι και που και που κάνει σκόντα κάνας γαϊδαρος, τόσο που εύχομαι ώρες- ώρες να τα δω όλα, μαζί με το γαϊδαρο στη γάστρα.

‘Οσον αφορά τη δουλειά, έχω πέσει με τα μούτρα κλείνοντας κάτι δεκατετράωρα, προσδοκώντας τη μέρα που όλα θα μπουν σε μια σειρά και θα αγχώνομαι για πιο ουσιαστικά πράγματα. Μου λείπει πάντως το blog. Να ξυπνάω το πρωϊ με το καφεδάκι και να διαβάζω μαθαίνοντας τα νέα από διάφορους, παρεμπιπτόντως   χρόνια πολλά σε κάποιες Ελένες, ξέρουν αυτές.

Θα θελα πραγματικά να χα κάποιο θέμα γράψω, όμως κουτουλάω από τη νύστα και αύριο είναι μια δύσκολη μέρα.Fuck! Απλά ήθελα να δηλώσω το παρόν, στο blog που μου χάρισε πολλά τρυφερά βράδια.

Καλημέρα σε όλους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Feel FREE to comment...