Πέμπτη, 30 Απριλίου 2009

Καθημερινές σειρές


Έχω από καιρό σταματήσει να βλέπω τηλεόραση, αν και θα ήθελα μια LCD 42”. Και δεν βλέπω τηλεόραση, πρώτον γιατί τις ώρες που είμαι σπίτι έχει μονάχα telemarketing και δεύτερον προτιμώ να ακούω ραδιόφωνο τη νύχτα, πίνοντας κρασάκι υπό το φως των κεριών. Μου πανε πως χαλαρώνει και σε παίρνει ο ύπνος πιο εύκολα, αν και στην περίπτωση μου μάλλον με πάιρνει ο ύπνος επειδή γίνομαι κουρούμπελο.

Εχθές το βράδυ όμως, γυρίζοντας αργά στο σπίτι, άνοιξα την τηλεόραση και έλπιζα να δω telemarketing, για να αποβλακωθώ. Σταμάτησα όμως σε ένα κανάλι, όπου προβαλλόταν μια σειρά σε επανάληψη με θεματολογία αισθηματικά προβλήματα, οικογενειακά, επαγγελματικά, σχέσεων και όλα γενικά που μας ταλανίζουν όλους καθημερινά.  Υπήρχε όμως μια διαφορά. Οι ήρωες ζούσαν σε ρετιρέ, μεζονέτες, βίλες, τεράστια διαμερίσματα με δρύινα πατώματα και υπερλούξ έπιπλα. Δε τα αυτοκίνητα ήταν από cabrio με jeep, πράγμα που με κάνει να αναρωτιέμαι: Πως στο διάλο η τέχνη μιμείται τη ζωή; Γιατί μη μου πείτε πως το 80% του πληθυσμού ζει σε τέτοια σπίτια; Προσωπικά δεν έχω περάσει ούτε από έξω, ή μάλλον το κάνω αυτό καθημερινά πηγαίνοντας στη δουλειά.

Για παράδειγμα μια πασίγνωστη και επιτυχημένη σειρά, το “Sex and the City”. Διαπραγματεύεται τα προβλήματα και τις ανησυχίες των γυναικών στη σύγχρονη εποχή, που περιλαμβάνει από τις σχέσεις με το αντίθετο φύλο, το sex, την καριέρα, την οικογένεια κτλπ. Αλλά οι ηρωϊδες, και οι τέσσερις, ζούνε σε κάτι υπέροχα σπίτια, βγαίνουν καθημερινά στα πιο trendy μέρη, πηγαίνουν σε glamour party, έχουν πάντα πλούσιους και super γκόμενους και εννοείται πως ψωνίζουν σε boutique, την τελευταία λέξη της μόδας φορώντας Manolo Blanik. Παλιότερα τη δεκαετία του 80, μια άλλη σειρά φαινόμενο “Δυναστεία”, κινείται στο ίδιο ύφος αν και με ακόμα μεγαλύτερη πολυτέλεια. Και αναρωτιέμαι λοιπόν, γιατί μας αρέσει να βλέπουμε τέτοια και μάλιστα κολλάμε;   

Είναι η ελπίδα ότι μπορεί ΜΙΑ μέρα να τα ζήσουμε κι εμείς;

Προσωπικά θα θελα να δω μια σειρά πιο γήινη. Άνθρωποι απλοί, καθημερινοί, που ζούνε σε δυαράκι, που έχουν πρόβλημα με το γκόμενο/α, που δουλεύει σε ένα κατάστημα, άντε να είναι δικηγόρος, που τα έπιπλα τους είναι από το Ikea, που αγωνιούν για τη δόση της τράπεζας, σα τα story του ασπρόμαυρου Ελληνικού κινηματογράφου. Γιατί πρέπει να ανέχομαι να μου τρίβουν στην μούρη, όλα αυτά που δεν έχω και να εκστασιάζομαι κιόλας; Διότι κακά τα ψέματα, άμα σε παρατήσει ο γκόμενος/α και είσαι glamour, πας διακοπές στην Ibiza και το ξεχνάς. Άμα είσαι όμως όπως κάποιοι άλλοι και εγώ, κλείνεσαι στο σπίτι σου πίνοντας φτηνή βότκα κάνοντας το συκώτι να ξεχειλώσει. Και στην τελική, το ευ ζειν βρίσκεται στα λούσα;

Χαίρομαι αφάνταστα να διαβάζω post ανθρώπων που με το δικό τους τρόπο χαίρονται και απολαμβάνουν τη ζωή τους με μικρά καθημερινά πράγματα. Ραντεβουδάκι με super γκόμενο που είναι απλά σεκιουριτάς, ένας καφές το απόγευμα με φίλους, ένα ουϊσκάκι με τσιγάρο στα κλεφτά στη βεράντα, τσίπουρο με μεζεδάκια στο Βόλο και ρακί έξω από τις εκκλησιές στην Πάρο. Αυτά ναι, θα θελα να τα ζήσω. Για όλα τα άλλα, απλά δεν με αφορούν. Ίσως ισχύει όμως κι αυτό που λένε: Τα μεταξωτά βρακιά, είναι για επιδέξιους κώλους κι ο δικός μου, ξέρω σίγουρα πως δεν είναι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Feel FREE to comment...