Σάββατο, 4 Απριλίου 2009

Αισιοδοξία ή Βλαμάρα;


Έχω βάλει το γραφείο μπροστά από ένα παράθυρο που βλέπει πίσω στον κήπο. Υπάρχει μια λεμονιά εκεί, μεγάλη, ταλαιπωρημένη, γερασμένη. Όταν ήρθα  σε αυτό το σπίτι ήταν το πρώτο πράγμα που πρόσεξα και ο λόγος που τελικά το έπιασα. Είχε αγριέψει από τους χειμώνες, γεμάτη αγκάθια, ξερόκλαδα, σπασμένο κορμό, όμως στεκόταν εκεί κόντρα σε όλα. Μου θύμιζε εμένα κατά κάποιον τρόπο και το θεώρησα καλό οιωνό, μήπως και ριζώσω κι εγώ κάπου.
Το πρώτο πράγμα που έκανα λοιπόν ήταν να την σουλουπώσω. Την κλάδεψα, την έσκαψα, την πότισα και την έβλεπα να ρίχνει το χειμώνα τα φύλλα της. Δυο ακρίδες είχαν αποικίσει στα κλαδιά της και τρέφονταν λαίμαργα, απογυμνώνοντας τα κλαδιά της, κάνοντάς τα να μοιάζουν με κοκκαλιάρικα χέρια τις νύχτες που φυσούσε και χτυπούσαν το τζάμι. Όμως τον περασμένο μήνα, στα ίδια γυμνά κλαδιά άρχισαν να ξεμυτίζουν δειλά δειλά πράσινες κορφές. Κάθε μέρα που κάθομαι στο ίδιο σημείο, τα έβλεπα να μεταμορφώνονται σε πράσινα φυλλαράκια, να πετάνε νέα κλαράκια, στο πράσινο της ζωής, καθώς ροζ μπουμπούκια που γίνονταν αργά άσπρα, γέμιζαν όλο και περισσότερο τη λεμονιά μου.
Τώρα είναι καταπράσινη, γεμάτη μπουμπούκια, με κάποιο ξεχασμένο  λεμόνι να σπάει τη μονοχρωμία.. Οι μέλισσες πετούν στα άνθη καθώς οι ακρίδες έκαναν την επιστροφή τους. Όμως μαζί με αυτές έρχονται και πουλιά, που βρίσκουν τη δροσιά τους στα νέα φυλλώματα, διώχνοντας τα έντομα που προσπαθούν να μετοικήσουν. 
Η λεμονιά μου βρήκε το δρόμο της. Επιβίωσε, μεγάλωσε, αναγεννήθηκε, ομόρφυνε και θα συνεχίσει να το κάνει στο πέρασμα του χρόνου. Ίσως είναι η φύση, ίσως είναι το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένος ο κόσμος, να αντέχει, να επιβιώνει, να βρίσκει πάντα το δρόμο του. Κι επειδή θεωρώ τον εαυτό μου, μέρος αυτού του κόσμου, άσχετα αν πολλοί με χαρακτηρίζουν εξωγήινο, πιστεύω πως κι εγώ ξέρω να επιβιώνω και να βρίσκω τον δρόμο μου στα δύσκολα. Γι’ αυτό και παραιτήθηκα.
Έσπασα τα αόρατα δεσμά του Χρυσού Θρόνου, έσκισα στα δύο το Σκάφανδρο και ελευθερώθηκα. Παράτησα τη αξιοζήλευτη θέση με το παχυλό μισθό, αφήνοντας τους υπόλοιπους να την πολιορκούν σα μνηστήρες, λίγο μόλις έγινε γνωστή η παραίτηση μου. Μου πάνε πως είμαι τρελός, ηλίθιος, επιπόλαιος και απερίσκεπτος που έκανα κάτι τέτοιο, ειδικά σε τόσο δύσκολους καιρούς. Μπορεί να έχουν δίκιο, όμως τίποτα στη ζωή μου δεν το απέκτησα εύκολα.
Δεν ξέρω τι θα κάνω. Πως θα τα βγάλω πέρα. Πόσο θα κρατήσω οικονομικά. Δεν ξέρω τίποτα από όλα αυτά. Κάτι θα βρω να κάνω όμως. Δεν την φοβάμαι την δουλειά. Αυτό που φοβάμαι όμως είναι η μιζέρια μέσα μου. Σήμερα θα πάω για τελευταία μέρα. Θα πάρω τα πράγματα μου και θα κλείσω αυτή την πόρτα πίσω μου.
Το αύριο είναι άγνωστο, αβέβαιο, όμως βλέποντας ένα πράσινο λεμόνι, που μόλις αρχίζει να σχηματοποιείται, απολαμβάνω τη στιγμή μου καθισμένος  μπροστά το παράθυρο, νοιώθοντας μια ηλίθια αισιοδοξία. Ίσως είναι εκ γενετής αυτή η βλαμάρα, ίσως πάλι όχι. Σημασία όμως έχει πως ΑΥΤΗ τη στιγμή, νοιώθω ΖΩΝΤΑΝΟΣ- ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ- ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ και ΧΑΜΟΓΕΛΑΩ.   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Feel FREE to comment...