Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2009

Ο Χρυσός Θρόνος


Κάποτε ο Ήφαιστος, για να εκδικηθεί την Ήρα που τον απαρνήθηκε, λόγω της ασχήμιας του, έφτιαξε έναν χρυσό θρόνο και τον έστειλε στον Όλυμπο, ως δώρο σε κείνην. Ο θρόνος ήταν πανέμορφος, τόσο που δεν μπόρεσε να αντισταθεί στον πειρασμό να καθίσει, όμως τότε αόρατες αλυσίδες την έσφιξαν, καθηλώνοντας την στη θέση της. Από τις φωνές της μαζεύτηκαν όλοι οι θεοί και όταν τους είπε πως είναι αλυσοδεμένη εκείνοι έβαλαν τα γέλια. Αναρωτιέμαι πώς να ένοιωσε.

Πριν χρόνια εκδόθηκε ένα βιβλίο: Το Σκάφανδρο και η πεταλούδα. Πρόσφατα είχε γυριστεί και ταινία. Ο ήρωας και συγγραφέας, μετά από ένα ατύχημα, έμεινε παράλυτος. Το μόνο που μπορούσε να κουνήσει ήταν το αριστερό του βλέφαρο, ενώ το μυαλό του ήταν σε πλήρη λειτουργία. Ένα πνεύμα λοιπόν, ολότελα ελεύθερο, καθηλωμένο, φυλακισμένο, μέσα στο ίδιο του το σώμα. Έμαθα πως ένοιωθε. Διάβασα το βιβλίο όταν ήμουν παιδί και ήταν ο τρόμος μου για χρόνια. Να μην μπορείς να κάνεις τίποτα και να μην έχεις και επιλογές, παρά να υπομένεις στωϊκά τη μοίρα σου.  

Τι σχέση έχουν όλα τα παραπάνω;

Έχετε βρεθεί ποτέ εγκλωβισμένοι σε μια κατάσταση που για πολλούς, είναι αξιοζήλευτη, όμως εσείς νοιώθετε να ασφυκτιάτε; Πως δεν θέλετε να είστε σε αυτό το “θρόνο” όμως παράλληλα δεν “μπορείτε”, να κάνετε και τίποτα  να το αλλάξετε;  Δεν ξέρω για εσάς όμως εγώ νοιώθω ακριβώς έτσι.

Είμαι σε μια δουλειά η οποία για πολλούς είναι πολύ καλή. Επίσης η θέση που έχω, για ανθρώπους του επαγγέλματος είναι πάλι αξιοζήλευτη. Από την άλλη ο μισθός που λαμβάνω πάλι είναι πάρα πολύ καλός. Όλα καλά μέχρι εδώ. Έλα όμως που εγώ νοιώθω εκτός τόπου και χρόνου. Η διάθεσή μου χαλάει με το που πατάω το πόδι μου εκεί μέσα. Νοιώθω ότι δεν είμαι ο εαυτός μου, ούτε μπορώ να είμαι και πρέπει να ανέχομαι και τον καθένα παπάρα, που στην ουσία δεν είναι ούτε τρίχα από τα αρχίδια μου, όμως για τα προσχήματα και τους τύπους πρέπει να είμαι με το χαμόγελο στα χείλη και πάντα σε πνεύμα συνεργασίας. Συνεργασία με άτομα που ουδέποτε στη ζωή μου θα γύριζα να πω “καλημέρα”. Επίσης η δουλειά ποτέ δεν τελειώνει στο χώρο της. Την κουβαλάς μαζί στο σπίτι, την συναντάς το πρωί με το που ξυπνάς, όταν οδηγείς για να πας και όταν φεύγεις. Μονάχα αργά τη νύχτα, όταν έχεις αποβλακωθεί μπροστά την τηλεόραση βλέποντας τηλεπωλήσεις, σε αφήνει, ίσα να μπορείς να κοιμηθείς.

Δεν έχω χρόνο να κάνω τίποτα για τον εαυτό μου και το μοναδικό πράγμα που με ευχαριστεί, όπως τα μαθήματα που ξεκίνησα πρόσφατα, μόνο στα κλεφτά, πόσο μάλλον να βγω για ΕΝΑΝ καφέ και να αποκτήσω κοινωνική ζωή. Δε η προσωπική έχει πιάσει πάτο. Το χω ξεχάσει πια αυτό το sport. Κι όμως δεν κάνω ΤΙΠΟΤΑ για να ξεφύγω από όλη αυτή την κατάσταση.

Ακούω από γύρω μου για την κρίση, τις δυσκολίες της εποχής, την ανεργία, τις απολύσεις, όλη αυτή τη μιζέρια και παράλληλα άλλους να λένε: Δόξα το θεό καλά είμαστε κι έτσι. Που να πας τώρα. Που να τρέχεις. Καλά είμαστε. Ότι πρέπει για το βόλεμα. Παλιότερα δεν έδινα ποτέ σημασία για όλα αυτά. Πήγαινα εκεί που με πήγαινε η καρδιά μου, έφευγα από εκείνο που με χαλάει και είναι γεγονός ότι λόγο αυτού πέρασα ζόρια. Όμως θυμάμαι πως σε εκείνα τα ζόρια, υπήρχαν στιγμές που ένοιωθα πραγματικά ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ. Περνούσα με όσα έβγαζα, είχα το άγχος της επιβίωσης, όμως όταν γελούσα, έλαμπε ο κόσμος γύρω μου. Και τώρα; Τώρα είμαι σε μια flat κατάσταση. Σα το μπίπερ στο νεκρό. Κόβω ο ίδιος τα φτερά μου και φοράω το κουστούμι το βολέματος. Το χειρότερο; Φοβάμαι.

 Φοβάμαι μη και δεν τα καταφέρω όπως παλιά, ζώντας στα πραγματικά δύσκολα και βολεύομαι στην κατάσταση μου, παραμένοντας ένα ανθρωπάκι. Φοράω τα καλά μου, κάθομαι στον χρυσοποίκιλτο μου θρόνο, αφήνοντας τις αόρατες αλυσίδες να με καθηλώνουν και απλά περιμένω τον καιρό, τις μέρες, τα χρόνια   να περάσουν, μπας κι έρθει η αλλαγή από μόνη της, σα εκείνους που εγκλωβίζονται μέσα στο ίδιο τους το σώμα, περιμένοντας απλά το θάνατο, γιατί δεν μπορούν να τον προκαλέσουν από μόνοι τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Feel FREE to comment...