Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009

Πτώσεις


Σας έχει τύχει ποτέ να φάτε “σαβούρα”; Εμένα πολλές φορές και το χειρότερο είναι ότι μου συμβαίνει στις καλύτερες στιγμές μου. Ήδη γράφοντας αυτές τις λέξεις θυμάμαι ήδη τρεις.

Σαβούρα Πρώτη: Είχα γράψει πως ξεκίνησα flamenco. Πάντα μου άρεσε αυτός ο χορός, τον βρίσκω πολύ ερωτικό, παθιάρικο, sexy γεμάτο ενέργεια. Οι κινήσεις των χεριών είναι γεμάτες χάρη ενώ τα πόδια παίρνουν φωτιά από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα στο έδαφος, προκειμένου να παραχθούν οι ήχοι που αποτελούν ουσιαστικά το ρυθμό και τη μελωδία του χορού. Και όπως μερικοί χοροί, είναι ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΟ να φοράς τα κατάλληλα παπούτσια.

Στο flamenco λοιπόν οι άντρες φοράνε κάτι μπότες, όπου η μύτη και το τακούνι είναι καλυμμένο με μεταλλικά καρφιά, στα οποία οφείλεται ο ήχος που προκαλούν τα χτυπήματα και που γλιστράνε σα διάολοι. Επίσης το τακούνι είναι 5 εκατοστά, πράγμα που σε κάνει να πηγαίνεις σα βάρκα στο γιαλό κι απορώ πως οι γυναίκες περπατάνε με τακούνι. Οι περισσότεροι άντρες δεν μπορούν να το καταλάβουν, σε αντίθεση με τις γυναίκες, αλλά είναι η ίδια χαρά και λαχτάρα που ένιωσα, όταν παρέλαβα τις καινούργιες μου μπότες. Ανυπομονούσα να τις φορέσω και να πάω στο μάθημα, όπως και έγινε.

Έτσι έφτασα  μια Δευτέρα στη σχολή, άλλαξα και βγήκα από τα αποδυτήρια για να κατέβω  προς τις αίθουσες διδασκαλίας. Κατέβαινα λοιπόν τα μεταλλικά σκαλοπάτια, σα την Αλέξης στη Δυναστεία, απολαμβάνοντας το μεταλλικό χτύπο των παπουτσιών και καμαρώνοντας τα καινούργια μου παπούτσια σα τη Ντόροθυ στον μάγο του Όζ. Στο τελευταίο σκαλοπάτι όμως πιάνεται το τακούνι στο σκαλοπάτι και τρώω μια σαβούρα όπου βρίσκομαι φαρδύς πλατύς στο πάτωμα και πήγε στράφι όλο το προηγούμενο καμάρι. Όλη η σχολή σείστηκε στα γέλια.

Σαβούρα Δεύτερη: Ήταν όταν είχε χιονίσει για πρώτη φορά στην Αθήνα μετά από χρόνια και οι δρόμοι την επόμενη μέρα ήταν καλυμμένοι με πάγο. Εγώ πήγαινα για συνέντευξη για δουλειά ντυμένος στην τρίχα με κουστούμι, παλτό, δερμάτινο χαρτοφύλακα και φτου φτου ήμουν λες και βγήκα από σελίδα περιοδικού μόδας. Παρκάρω λοιπόν έξω από την εταιρία, κατεβαίνω από τη μηχανή και προχωρώ προς την πόρτα διασχίζοντας το μεγάλο μαρμάρινο διάζωμα. Κόντευα να φτάσω στην είσοδο νοιώθοντας γεμάτος αυτοπεποίθηση για τις ικανότητες μου και την θέση εργασίας κι εκεί που έκανα το τελευταίο δρασκελισμό, πατάω ένα κομμάτι πάγο, βρίσκομαι στον αέρα, μου φεύγει ο χαρτοφύλακας από το χέρι, ο οποίος ανοίγει με όλα τα χαρτιά να πετάνε τριγύρω κι εγώ να προσγειώνομαι μέσα στα νερά, χτυπώντας το κεφάλι και τα γυαλιά στα πέντε μέτρα. Το όλο σκηνικό είδαν οι περισσότεροι στην εταιρία, όπως έμαθα μετά.

Σαβούρα Τρίτη: Είχα πάει στην Σαντορίνι μαζί με μια μεγάλη παρέα και ΤΗΝ καψούρα μου. Ένα απόγευμα λοιπόν αποφασίσαμε να πάμε στο Αμμούδι για ουζάκι και να δούμε από κει το ηλιοβασίλεμα. Αν έχετε πάει στο Αμμούδι θα ξέρετε πως είναι μια προβλήτα χτισμένη πάνω στην θάλασσα και τα τραπεζάκια από τις ταβέρνες είναι ακριβώς εκεί που σκάει το με θέα το απέραντο γαλάζιο. Η θέα του ηλιοβασιλέματος είναι εκπληκτική και κάθε απόγευμα είναι ασφυκτικά γεμάτο.

Καθίσαμε λοιπόν στο δυτικότερο τραπέζι με την καλύτερη θέα και αρχίσαμε τις μπύρες και τα ούζα. Μετά από λίγο όμως Η ΚΑΨΟΥΡΑ μου δεν είχα τσιγάρα και προθυμοποιήθηκα να πάω να πάρω. Επιστρέφοντας από το μοναδικό ψιλικατζίδικο της περιοχής περπάτησα στην άκρη της προβλήτας κόβοντας δρόμο από τα τραπέζια που ήταν παραταγμένα από άκρη   σε άκρη για να επιστέψω στην παρέα μου. Εκείνη την ώρα ο ήλιος έδυε στην πλάτη μου και ντυμένος στα λευκά, με ένα σαλβάρι και ανοιχτό μεταξωτό πουκάμισο, απολάμβανα τον αέρα να μου φυσά τα μαλλιά, κάνοντας με να μοιάζω με ρομαντική σκηνή από ταινία. Ξέρετε εκείνες όπου κάνει τη θεαματική είσοδο ο γκομενο/α ήρωας ηρωϊδα, και όλοι έχουν γυρίσει τα κεφάλια και τον την κοιτάζουν. Το έχετε νοιώσει αυτό; Είναι πραγματικά υπέροχο συναίσθημα να περπατάς, να νοιώθεις τόσο sexy, να σε κοιτούν όλοι και πάνω από όλα το αντικείμενο του πόθου σου και το όλο σκηνικό να είναι τέλειο. Τι άλλο παραπάνω να ζητούσα; Μόνο που σηκώθηκε ένας γκάγκουρας τουρίστας την ώρα που περνούσα πίσω από την καρέκλα του, με σπρώχνει και έτσι όπως ήμουν με τον ήλιο να με λούζει και τον αέρα να μου χαδεύει τα μαλλιά, βρίσκομαι ευθύς αμέσως μέσα στη θάλασσα, ανάμεσα στα φύκια να παριστάνω την Μικρή Άριελ.

Όλες τις γελοίες πτώσεις μου, όπου πραγματικά έχω γίνει ρεζίλι, τις έπαθα στις καλύτερες στιγμές μου. Είναι γεγονός πως όσο πιο ψηλά είσαι τόσο μεγαλύτερη και η πτώση, όπως και στη ζωή. Το θέμα είναι κάθε φορά που πέφτεις, να βάζεις τα γέλια και μετά να συνεχίζεις ακάθεκτος με ψηλά το κεφάλι. Άλλωστε… το να κάνεις λάθη είναι ανθρώπινο, το να γελάς με αυτά όμως είναι θεϊκο!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Feel FREE to comment...