Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

Απολλώνια Κορμάρα


Η λέξη “γυμναστήριο”, δεν υπήρξε ποτέ μέσα στο λεξιλόγιο μου και ποτέ δεν κατάλαβα το λόγο για τον οποίον τα τελευταία χρόνια όλοι πορώνονται με τα γυμναστήρια και κυρίως οι άντρες από τους οποίους πολλοί είναι gay. Πάντα θεωρούσα πως το να τρέχεις ή να κάνεις ποδήλατο αλλά να μην φτάνεις πουθενά, απίστευτά χαζό καθώς προτιμούσα πάντα ομαδικά αθλήματα ή μια δραστηριότητα που να παρέχει κοινωνικότητα μαζί με σωματική άσκηση. Παρόλα αυτά όμως ακούω συχνά τη φράση “πάω γυμναστήριο” και αναρωτιέμαι:  με τόσο κόσμο στα γυμναστήρια, γιατί δεν βλέπω κανέναν της προκοπής στο δρόμο, παρά κάτι μπάκες τσίτα και βυζί που ξεπερνά την Ann Nicole Smith;

Έχω ένα φίλο ο οποίος είναι γυμναστής. Πρώην παίκτης του πόλο, μοντέλο, (straight και ανήκει στην κατηγορία των “χαζούλιακων” που όταν είναι με μια κοπέλα, έχει μάτια μόνο για αυτήν), ο οποίος άνοιξε πρόσφατα  ένα καινούργιο γυμναστήριο. Ο Π. από παιδί πρόσεχε τη διατροφή του, σέβεται το σώμα του, συμμετείχε πάντα σε ομαδικά αθλήματα και ποτέ μα ποτέ δεν κορδώθηκε για το σώμα και τους μυς του, ούτε για το πόσα κιλά σηκώνει στον πάγκο. Εδώ και χρόνια λοιπόν με έχει πρήξει να αναλάβει την προπόνηση μου για να με κάνει “άνθρωπο”, όπως λέει γιατί είμαι μισή μερίδα. Τώρα όμως που άνοιξε το γυμναστήριο η πίεση γινόταν πιο εντατική και αποφάσισα να πάω και να του κάνω support στη νέα του δουλειά.

Έτσι λοιπόν σήμερα είπα να πάω και να ξεκινήσω γυμναστήριο και επειδή οι φίλοι είναι για τα καλά (στα κακά όλοι έρχονται, νοιώθουν καλύτερα με τον οίκτο) ,για να μην είμαι μόνος κουβάλησα και μια άλλη φίλη για παρέα. Μας έπιασε λοιπόν ο Π. και μας έστρωσε. Να κάτι χιλιόμετρα, να τα κιλά μέχρι που έφτασα στην αίθουσα με τα όργανα η οποία είναι μαζί με τα ελεύθερα βάρη. Κάθισα λοιπόν κι εγώ στο μηχάνημα για την πλάτη και η Μ. στο μηχάνημα για τους προσαγωγούς. Εκείνη το χε πάρει πιο ζεστά από μένα το ζήτημα, ήθελε να χάσει και κάτι ψωμάκια με την κυτταρίτιδα, (εμένα όποτε τα ακούω αυτό μου έρχεται στο νου φέτες ψωμί ψημένο με μαρμελάδα), μέχρι το καλοκαίρι, είχε βάλει τα ακουστικά και η προσήλωση στο μέγιστο. Τόσο προσηλωμένη δεν την είχα δει ούτε όταν προσπαθούσε να ρίξει τον μπάρμαν στο Guzel. Έτσι όποτε ήθελα να της μιλήσω, κυρίως για να της την σπάσω (μην πηγαίνετε ποτέ γυμναστήριο με φίλους), έπρεπε να φωνάζω και για να καλύψω τον ήχο της μουσικής του χώρου, αλλά και τη μουσική του I- pod που είχε.

Την ίδια ώρα με μας ήταν στην αίθουσα και οι τύποι “μοσχάρια”. ;Eτσι λέω κάτι τύπους που έχουν μια πρησμένη κοιλιά μαζί με κήλη από τα βάρη, οι οποίοι κορδώνονται στον καθρέφτη σηκώνοντας 50 κιλά φωνάζοντας “Ax! Ωχ! Ουχ! Ουφ!” κτλπ. Γνωρίζω πως το να φωνάζεις βοηθά στην αναπνοή με αποτέλεσμα ο μυς να κάνει πιο γρήγορα την  καύση με καλύτερα αποτελέσματα, συν το ότι ανακουφίζεσαι κι από τον πόνο. Όλα αυτά όμως με την προϋπόθεση πως γίνεται στη σωστή στιγμή, κάτι που είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι να μάθει κάποιος που γυμνάζεται. Όμως η εικόνα των συγκεκριμένων μαζί με όλα αυτά τα επιφωνήματα μου φάνηκε απίστευτα αστεία μου με έπιασε νευρικό γέλιο και δυστυχώς όταν με πιάνει δεν σταματάω με τίποτα. Να πω σε αυτό το σημείο ότι με πέταξαν από την Επίδαυρο μια φορά που με έπιασε εκεί, και μάλιστα σε τραγωδία. Έτσι η Μ. βλέποντας με να διπλώνομαι με ρωτάει με τα ακουστικά στο αυτί:

«Τι έπαθες;»
«Τίποτα απλώς καύλωσα με όλα αυτά τα βογγητά»
«Τι;»
«ΚΑΥΛΩΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΟΓΓΗΤΑ ΤΟΥΣ», φώναξα κι εγώ. Κι εκείνη τη στιγμή, είχε σταματήσει η μουσική του χώρου.

Μετά από αυτό, είπα να αναβάλλω  την επιχείρηση Απολλώνια κορμάρα για κάνα μήνα, αφού τόσο θα κάνω να ξαναπατήσω το πόδι μου στο γυμναστήριο.

2 σχόλια:

Feel FREE to comment...