Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009

Γκαντεμιά


Θυμάστε τον Γρουσούζη από τα Στρουμφάκια; Που όπου πήγαινε ο κακομοίρης είχε ένα συννεφάκι από πάνω του; Κάπως έτσι νοιώθω, ειδικά τον τελευταίο καιρό. Είναι ανάδρομος ο Ερμής; Η Αφροδίτη; Το κέρατό μου το τράγιο; Δεν ξέρω αλλά σίγουρα την ημέρα που γεννήθηκα τα άστρα δεν ήταν ευοίωνα, τόσο που αναρωτιέμαι αν από τύχη ή μάλλον γκαντεμιά ζω.

Πρώτα από όλα η σύλληψη μου. Και λέγοντας σύλληψη, εννοώ όταν το σπερματοζωάριο του πατέρα μου κόρταρε το ωάριο της μάνας μου, η οποία δεν ήθελε επουδενί να μείνει έγκυος. Τόσο που τους πρώτους μήνες έπαιρνε κατά κόρον κάθε λογής ματζούνια για να αποβάλλει το ατύχημα της. Εμένα δηλαδή. Βέβαια μετά την είχε πιάσει το άγχος ότι θα έβγαινα λειψός με τόσες προσπάθειες αποβολής που η πρώτη ερώτηση που έκανε στο γιατρό μόλις γεννήθηκα ήταν: Τα χει όλα; Και μετά … ξεράθηκε στον ύπνο. Ένας θεός ξέρει τι κατάπινε τους μήνες της εγκυμοσύνης. Βέβαια κι εγώ πήρα την εκδίκηση μου, δεκαέξι ώρες τοκετό είχε, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε.

Παράλληλα με τον τοκετό της μάνας μου όμως, ένα ολόκληρο έθνος δεινοπαθούσε, καθώς εκείνες τις ώρες ο καταστροφικότερος τυφώνας του αιώνα σάρωνε την Ταϊλάνδη από άκρη σε άκρη, εξού και το όνομα που μου δώσανε, διότι έτσι λεγόταν κι ο τυφώνας. Ωραία αρχή για να έρθει κανείς στον κόσμο, ε;

Μεγαλώνοντας ήμουν το μοναδικό παιδί που πιάνανε οι γείτονες για αταξία. Δε πα να μασταν δέκα παιδιά που πετάγαμε πέτρες η δικιά μου θα σπαγε το τζάμι του γείτονα και μάλιστα του πιο στριμμένου. Αργότερα στην εφηβεία, την πρώτη φορά που έκανα σεξ μας έπιασε στα πράσα ο πατέρας μου, περιττό να πω τι έγινε στη συνέχεια. Αγοράζω την πρώτη μου μηχανή, μέσα στο μήνα με τρακάρουν, άντε πλήρωνε να τη φτιάξουν που κόστισε όσο η μηχανή την οποίαν ξεχρέωνα μετά τρία χρόνια. Πέρισυ είπα να πάρω ένα αυτοκίνητο μπας κι αλλάξει η τύχη μου και από τότε κάθε μήνα είναι στο συνεργείο. Τις προάλλες εκεί που οδηγούσα στην εθνική, έσκασε το λάστιχο και βρέθηκε δεν ξέρω πως καβάλα σε πεζοδρόμιο.

Επαγγελματικά πέφτω από τη μια χάλια επιχείρηση στη χειρότερη, τόσο που ποτέ δεν παίρνω τα λεφτά στην ώρα μου με αποτέλεσμα να μένω πάντα εκτός στις πληρωμές και να μην αξιώνομαι ποτέ να βάλω δεκάρα στην άκρη. Όποτε κανονίζω να πάω διακοπές τα τελευταια χρόνια όλο κάτι συμβαίνει με αποτέλεσμα να μην έχω κάνει διακοπές εδώ και έξι χρόνια. Άντε πες αυτά τυχαίνουν, σε όλους τυχαίνουν αλλά θα σας αναφέρω το πιο απλό. Υπάρχουν δυο αναπτήρες στο τραπέζι , ο ένας άδειος ο άλλος γεμάτος, ε, τον άδειο πάω και πιάνω πάντα.

Τι με ‘κανε να τα σκεφτώ όλα αυτά;

Βάσει των παραπάνω καταλαβαίνετε ότι ποτέ δεν έχω κερδίσει τίποτα και ποτέ. Προχτές λοιπόν άκουγα ραδιόφωνο και διαφήμιζαν μια παράσταση Tango που θέλω πολύ να πάω να δω. Ξεκινάει λοιπόν μια κλήρωση του σταθμού, όποιος στείλει μήνυμα κερδίζει μετά από ΚΛΗΡΩΣΗ μια διπλή πρόσκληση. Μέσα στα χάλια μου και τη βαρεμάρα μου λοιπόν στέλνω κι εγώ ένα μήνυμα. Μετά από μισή ώρα χτυπάει το τηλέφωνο:
«Ο κ. Προβής;»
«Μάλιστα», λέω.
«Από το ραδιοφωνικό σταθμό …. Τηλεφωνώ, έχετε κερδίσει μια διπλή πρόσκληση για την παράσταση Secret of Tango
Επιτέλους μια φορά στη ζωή μου κέρδισα κάτι και μάλιστα κάτι που θα με χαροποιούσε ιδιαίτερα.
«Πότε είναι η παράσταση;», ρωτάω.
«Την Πέμπτη», μου λέει η κοπέλα.

Fuck! Fuck! Fuck! Tην Πέμπτη δουλεύω, δεν μπορώ να πάρω ρεπό, καθώς είμαι μόνος αυτές τις μέρες δεν μπορώ να αλλάξω ημερομηνία, δεν μπορώ να μεταβιβάσω το εισητήριο σε άλλον και το χειρότερο από όλα, αφού η γκαντεμιά μου δεν με αφήνει, γιατί δεν το κέρδιζε κάνας άλλος να το χαρεί γαμώτο;

Μετά από αυτό, τι να πω στη κολλητή μου που μου λέει : Πάρε κανα λαχείο! Με τη γκαντεμιά μου θα κερδίσω το πρώτο και θα χω χάσει το λαχείο! 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Feel FREE to comment...