Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2009

Όσα η καρδιά ποθεί


Όσο ήμουν παιδί, δεν έκανα ποτέ μα ποτέ αυτό που πραγματικά ήθελα. Ήθελα να μάθω σαξόφωνο και με στείλανε να μάθω πιάνο. Ήθελα να κάνω κλασσικό χορό, με στείλανε σε παραδοσιακούς. Ήθελα να πάω βόλεϋ με στείλανε μπάσκετ, (βέβαια αυτό μεγαλώνοντας το εκτίμησα γιατί τουλάχιστον περνούσα καλά στα αποδυτήρια). Ήθελα να δώσω για Τρίτη δέσμη (οι πιο παλιοί ξέρουν τι είναι “Δέσμη”), πήγα δεύτερη. Εν ολίγοις ποτέ δεν έκανα αυτό που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ με ευχαριστούσε.
Όταν δε έφυγα από το σπίτι, έπρεπε να ασχοληθώ με το παιχνίδι της επιβίωσης, ακόμα ασχολούμαι δυστυχώς, με αποτέλεσμα πάλι να μην έχω το χρόνο να ασχοληθώ με αυτά που ήθελα…απωθημένα δηλαδή. Κι αυτά τα απωθημένα είναι η πηγή των κακών με τον εαυτό σου. Δε στεριώνεις πουθενά, τρώγεσαι με τα ρούχα σου, δε νοιώθεις καλά με την πάρτη σου, τουλάχιστον εγώ, που όπως με έχουν χαρακτηρίσει: Θα καώ από την ανάγκη μου να αφήσω το στίγμα μου. Χαλάλι.
Ήθελα να ασχοληθώ με τρία πράγματα μεγαλώνοντας. Συγγραφή, Χορός και Φωτογραφία. Δεν ασχολήθηκα με τίποτα από τα τρία, αντιθέτως έχω κάνει του κόσμου τις δουλειές και ασχέτως του ότι τις κατάφερνα μια χαρά, δεν ήταν αυτό που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ με γεμίζει. Το έχετε νοιώσει ποτέ αυτό; Μακάριοι οι άνθρωποι που ασχολούνται πραγματικά με αυτό που αγαπούν.  Παρόλα αυτά όμως δεν το ‘βαζα κάτω και έγινα λαθρεπιβάτης των ονείρων μου. Έτσι μεταξύ δουλειάς μεροκάματου (έτσι χαρακτηρίζω ακόμα και την πιο ακριβοπληρωμένη δουλειά, από τη στιγμή που το κάνεις για τα λεφτά) και ελεύθερου χρόνου, άρχισα να ασχολούμαι με αυτά που αγαπώ.
Ξεκίνησα να γράφω μικρές ιστορίες με gay χαρακτήρες, μόνο και μόνο για να δείξω πως δεν είμαστε ούτε τέρατα, ούτε έχουμε κάποιο “κουσούρι”, αλλά είμαστε απλά άνθρωποι όπως όλοι. Άρχισα να φωτογραφίζω και αφού τελείωσα το βιβλίο μου, είπα να ξεκινήσω μια έκθεση. Διδάσκω Rn B, σε μια σχολή και άρχισα μαθήματα Flamenco. Πάντα μου άρεσε αυτός ο χορός, τον έβρισκα γεμάτο πάθος, ένταση και σεξουαλικότητα. Βέβαια είμαι πιασμένος παντού διότι δεν έχω ούτε τεχνική, ούτε την καλύτερη φυσική κατάσταση, αλλά από attitude άλλο τίποτα.
Ξέρω πως δεν πρόκειται ποτέ να χορέψω στο Ηρώδειο, όπως και ότι πιθανόν να μην κάνω ποτέ μια ατομική έκθεση και ότι ίσως να μην εκδοθεί ποτέ το βιβλίο μου, όμως έχω κάτι να ονειρεύομαι τις λευκές νύχτες για να με παίρνει γλυκά ο ύπνος. Το βασικότερο όμως, είναι ότι δεν θα έχω το απωθημένο για εκείνα που η καρδιά μου ποθεί.
Στο προηγούμενο post μίλησα σχετικά με το βιβλίο( ο τίτλος είναι: Gay Σημαίνει…Χαρούμενος! ) και την εύρεση εκδότη. Κάποιος bloger μου έδωσε την ιδέα να το “εκδόσω” μέσω του blog. Μπορεί να μην είναι στο ράφι κάποιου βιβλιοπωλείου, δίνει όμως το πλεονέκτημα μιας πιο άμεσης επαφής των ηρώων με τον αναγνώστη κι ας είναι μόνο ένας. Το θέμα όμως είναι πως όλοι αυτοί οι χαρακτήρες ανυπομονούν να περπατήσουν στα στενά των  νου σας, κι ας γίνουν βορά.
Έτσι ξεκινώντας από αυτή την Κυριακή, θα αρχίσω τμηματικά να δημοσιεύω τα διηγήματα, απλά το πρώτο θα είναι ολόκληρο. Εύχομαι να έχετε το κουράγιο να το διαβάσετε και παρακαλώ σχολιάστε όπως θέλετε.
Όσον αφορά τώρα τις άλλες δραστηριότητες μου; Που θα πάει κάπως θα τις ολοκληρώσω κι αυτές και θα σας ενημερώσω.

Υ.Γ. Seismografe ευχαριστώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Feel FREE to comment...