Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2009

The Bitch is Back!


To 2008 δεν ήταν η χρονιά μου. Το 2009;….μμμμ…μπήκε σα το διάλο. Η μια γκαντεμια πάνω στην άλλη, με πολλαπλά προβλήματα υγείας, μια ψυχολογία, άστα να πάνε, τα νεύρα τσατάλια και όποτε αποφάσιζα να κάνω κάτι να ανατραπεί όλη αυτή η κατάσταση…φτού!, όλο και κάτι προέκυπτε. Πόσο χαμηλά μπορείς να πέσεις; Το έχετε αναρωτηθεί ποτέ; Εγώ όποτε το αναρωτιέμαι, την επόμενη φορά πέφτω όλο και πιο χαμηλά. Δε μπορούσε να είναι μια αντίθετη πορεία; Έ, και μετά από τόσο πάτο…έλεος!!!

Κάτι ο Μάρτης που σηματοδοτεί το τέλος του χειμώνα, είμαι παιδί του καλοκαιριού άλλωστε. Κάτι που σιχάθηκα τον εαυτό μου, κάτι που όπως λένε χαμογέλα για να σου έρθει, αποφάσισα να αλλάξω λιγάκι τα δεδομένα της ζωής μου ξεκινώντας από το σπίτι μου. Μια φίλη μου είπε πως όπως είναι το σπίτι σου είναι και η ζωή σου. Γύρισα λοιπόν εκείνο το βράδυ σπίτι και αντίκρισα ένα ΧΑΟΣ.

 Οι τρίχες του σκύλου είχαν κάνει ένα φυσικό χαλί στο πάτωμα, το γραφείο είχε εξαφανιστεί κάτω από ένα σωρό χαρτιά και άχρηστα πράγματα, ρούχα πεταμένα παντού, μέχρι και σώβρακο βρήκα πάνω στο λαμπατέρ (πως βρέθηκε εκεί ακόμα αναρωτιέμαι αφού έχω να ζήσω τέτοια νύχτα πάθους από όταν πήραμε το ΕURO), όλες οι γλάστρες μαραμένες και τασάκια με αποτσίγαρα παντού, παρέα με άδεια μπουκάλια αλκοόλ. Η απόλυτη παρακμή λοιπόν. Μου ήρθε στο νου η ταινία το ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς και αποφάσισα να ξεκινήσω από το σπίτι.

Την επόμενη μέρα πάγα κι αγόρασα ΌΛΑ τα έπιπλα, διοτι τόσους μήνες που μετακόμισα δεν είχα τίποτα στο σπίτι και ξεκίνησα την επιχείρηση κατοικείν. Μετά ξεκίνησα τα μερεμέτια και σειρά είχε ο κήπος όπου είχα φυτέψει πριν μήνες κάποιες τουλίπες και είχε καταντήσει σε δάσος από τσουκνίδες. Βέβαια εκείνη τη μέρα   αφού αποκαλύφθηκαν οι τουλίπες πήγε ο σκύλος και τις έφαγε και ξέρναγε αργότερα σε όλο το σπίτι και εγώ ανακάλυψα πως στα τριάντα μου έχω αλλεργία στις τσουκνίδες. Η γκαντεμιά που λέγαμε; Έτρεχα λοιπόν στα αφημερεύοντα για αντισταμινικά και μετά έπρεπε να ξανακαθαρίσω το σπίτι, που είχε μετατραπεί σε αποστειρωμένο χειρουργείο,  από τα ξερατά του σκύλου.

Θυμάστε μια σειρά παιδικών βιβλίων η Πολυάννα …κάτι; Έ, αφού είχα κάνει καθαρίστρια, ηλεκτρολόγος, μαραγκός, κηπουρός και διακοσμητής,( που σαι πατέρα να δεις πως μια αδελφή δουλεύει το σκερπάνι ), είπα να βγω από τη σπηλιά μου και να κοινωνικοποιηθώ. Έλα που είχα ξεχάσει  το παιχνίδι των P.R. , με τα ψεύτικα χαμόγελα και τα προσποιητά γέλια με τα κρύα αστεία. Εγκεφαλικό μου ήρθε και  μετά από πάμπολες προσπάθειες όπου γύριζα εξαντλημένος από την προσπάθεια και είχαν πιαστεί οι σιαγώνες μου από τα “χαμόγελα”, ήμουν στο τσακ να τα παρατήσω και να ξαναγυρίσω στη σπηλιά μου. Όμως εκείνο το βράδυ, νύχτα για την ακρίβεια, διότι οι ώρες μου είναι σα του βρικόλακα, σκέφτηκα: Για ποιο λόγο;

Για ποιο λόγο ξεκίνησα όλα αυτά. Για ποιο λόγο έφτιαξα το σπίτι, δραστηριοποιήθηκα, “κοινωνικοποιήθηκα” και όλα όσα επιβάλω στον εαυτό μου να κάνει καθημερινά, προκειμένου να “αλλάξω”, ζωή, συνήθειες, προσωπικότητα; Ουσιαστικά για τους άλλους. Για να λέω πως έχω κοινωνική ζωή μέσα από την οποίαν μπορεί να έχω και προσωπική ζωή , (εκείνον τον πρίγκιπα που λέγαμε κάποτε;) , ένα σπίτι που είναι ουσιαστικά για να δείχνω και όχι να ζω, και ένα image, που απλά “πουλάει”. Fcuk!!! Από τη μια άκρη στην άλλη δηλαδή.

Κατέληξα λοιπόν στο εξής: Τέρμα η υστερία με το σπίτι και λίγο χάλια να είναι δε πειράζει, αρκεί να το χαίρομαι ΠΡΩΤΑ εγώ και μετά όποιος αξιωθεί να έρθει. Τέρμα το dress code βάσει σαιζόν και τι ΠΡΕΠΕΙ αναλόγως ώρα και μέρος. Και το κυριότερο, τέρμα τα ψεύτικα χαμόγελα σε άχαρους που μου γυρίζουν τα άντερα, στην τελική…ανάγκη τους έχω; Εγώ να μαι καλά και όλα παλεύονται. Όσο για τον πρίγκιπα; Αν είναι να έρθει αλλιώς να προσπεράσει.

Έτσι κοιτάζομαι πλέον κάθε μέρα στον καθρέφτη και λέω: Με λένε Ben και είμαι καλά! Sobeware cause The Bitch is Back!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Feel FREE to comment...