Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Στη Χώρα του Ποτέ, παρέα με τον Peter Pan


Το επόμενο Σάββατο έχω τα γενέθλια μου. Αισίως κλείνω τα 30 (ΤΡΙΑΝΤΑ) !!! 
SHIT!!!
 Κοιτάζω το νούμερο που έγραψα στην οθόνη και δίπλα τη λεκτική περιγραφή νοιώθοντας ένα κράμα δέους, φόβου, πανικού, άγχους, λύπης, καθώς προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου να χωνέψει το επερχόμενο γεγονός, να το δουλέψω ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ στο νου μου, ώστε ναχω το κουράγιο να σηκωθώ από το κρεβάτι εκείνη τη μέρα.
       
                                                  
 Τριάντα”, απλά ένα νούμερο. Τριάντα μέρες, τριάντα γκόμενοι, τριάντα παπούτσια, τριάντα euro, όλα καλά μέχρι εδώ, αλλά ΤΡΙΑΝΤΑ χρόνια; Ε, εδώ αλλάζουν κάπως τα πράγματα. Πλέον θα ανήκω σε κείνη την κατηγορία των ανθρώπων που όταν τους ρωτούν: “ Πόσο χρονών είσαι;”, δεν απαντούν με το συνθετικό είκοσι….κάτι, αλλά τριάντακάτι. Οκ, λοιπόν και τι έγινε, μου λένε φίλοι και γνωστοί που τα έχουν κλείσει, στην προσπάθεια τους να με ηρεμήσουν ή  να παρηγορήσουν τον εαυτό τους (δεν είμαι σίγουρος).
      
 Είναι γεγονός πως ο χρόνος περνάει. Το βλέπω καθημερινά, ή μάλλον άρχισα να το παρατηρώ και να το συνειδητοποιώ τον τελευταίο χρόνο. Πιάνω τον εαυτό μου να παρατηρώ γέρους στο δρόμο και να αναρωτιέμαι πώς να ήταν αυτό το άτομο στα νιάτα του, πριν η ζωή λαξέψει το πρόσωπο του. Συναντώ ανθρώπους λίγο έως πολύ μεγαλύτερους από μένα και αναρωτιέμαι αν είναι ευχαριστημένοι με τη ζωή τουςμε όλα όσα κατάφεραν ή ακόμα και όσα δεν κατάφεραν, τα χρόνια που έζησαν μέχρι τώρα.
Τον τελευταίο καιρό κάνω συχνά την ερώτηση : “Τι είναι ευτυχίακαι λαμβάνω ποικίλες και συχνά συγκεχυμένες απαντήσεις από τους συνομιλητές μου, που με κοιτάζουν σα να ήρθα από άλλο πλανήτη. Αυτό που με εκπλήσσει όμως είναι πως συνειδητοποιώ ότι, πριν μερικά χρόνια δεν θα έκανα ποτέ μια τέτοια ερώτηση, ούτε θα έπιανα τον εαυτό μου να παρατηρεί έτσι τους ανθρώπους, ούτε θα κοίταζα χαμογελώντας τον γκρίζο ουρανό από το παράθυρο αυτή τη στιγμή, θυμούμενος πως  πριν μια δεκαετία ήμουν: ένας Peter Pan.
      
   Είναι όμορφο να είσαι νέος, όπως λέει και το τραγούδι: τα νιάτα είναι δώρα. Μόνο που τότε δεν συνειδητοποιείς ότι είναι και εφήμερα. Ζεις με τη σκέψη ότι θα είσαι για πάντα νέος και δεν θα πεθάνεις ποτέ, γιαυτό και πιστεύεις στο παντοτινό. Αλήθεια πόσες φορές έχετε γράψει στο οπισθόφυλλο του σχολικού βιβλίου “Something for ever”; Πόσες φορές έχετε πειστεί για την παντοτινή αγάπη με κάποιον σύντροφο; Και πόσες φορές έχετε ξεκινήσει μια σκέψη με τη λέξη: “Ποτέ δεν…” Προσωπικά τα χω κάνει αμέτρητες φορές. Μπορεί η δική μου προηγούμενη δεκαετία να μην υπήρξε ιδιαίτερα ανέμελη κι ευχάριστη, λόγω των αποφάσεων που κλήθηκα να πάρω πρώιμα, όμως  υπήρξα μέχρι ένα βαθμό Peter Pan και σίγουρα ζούσα στη χώρα τουΠοτέ”.
   
        Ο χρόνος φέρνει αλλαγές. Πάντα έφερνε, απλώς ορισμένες φορές χρειάζεται ένα γεγονός να μας ταρακουνήσει ώστε να συνειδητοποιήσουμε τη ροή των πραγμάτων. Κι οι αλλαγές, άλλοτε είναι ευχάριστες κι άλλοτε δυσάρεστες. Δε νομίζω πως σε κανέναν αρέσει να βλέπει ότιγέρασε”, ούτε ότι το σώμα του τον προδίδει, όμως μαζί με όλα αυτά υπάρχει κι η εμπειρία, η άμβλυνση των πεποιθήσεων, η ροπή της συγχώρεσης, η τάση να βλέπεις την όμορφη πλευρά της ζωής, γιατί πολύ απλά έμαθες πως ότι δεν σε σκότωσε, σε έκανε πιο δυνατό.
           
Μια φίλη μου, που έκλεισε τα τριάντα πριν λίγα χρόνια μου είπε πως το πρώτοσύμπτωμα” που είχε ήταν ένα λουμπάγκο. Είναι λέει η προειδοποίηση πως μπαίνεις σε έναν νέο κύκλο και μαζί με αυτό έρχεται και η αλλαγή στο σώμα. Η αλήθεια είναι πως τις τελευταίες μέρες με ψιλοπονάει η μέση μου, ίσως να είναι από το κρύο, ίσως η σωματική καταβολή, ίσως όντως να είναι το καμπανάκι της αλλαγής. Όπως και να χει πάντως, στα γενέθλια μου, θα ανοίξω μια σαμπάνια, θα φορέσω το μπλουζάκι που έφτιαξα με την επιγραφή “TODAY IS MY BIRTHDAY…SHIT I AM THIRTY!!!”  και θα πιω στηνΥγειά μου”, αποχαιρετώντας τη χώρα τουΠοτέ”.
Άλλωστε, τα καλύτερα είναι αυτά που δεν έχουν έρθει ακόμη.