Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2008

Life Style

  Το να είναι κανείς gay πρέπει να έχει και συγκεκριμένο τρόπο ζωής; είναι ένα ερώτημα που με απασχολεί από τότε που με χαρακτήρισαναποτυχημένο gay”.

Αλήθεια όταν ακούτε την λέξη gay, τι σας έρχεται στο νου; Κάποιο άτομο στα πρόθυρα εγχείρησης αλλαγής φύλου; Κάποιος κολασμένος σεξομανής ίσως; Ή κάποιο άτομο που δεν βλέπει ποδόσφαιρο και ακούει όπερα; Τουλάχιστον αυτή την εικόνα έχουν οι “straight”  που τυχαίνει να με γνωρίσoυν και λένε: “A ναι; Δεν σου φαίνεται!” Κι αυτή η εικόνα πως πέρασε στην κοινή γνώμη, ακόμα και για τους ίδιους τους gay; Πρέπει να έχουμε μια συγκεκριμένη εικόνα και έναν τρόπο ζωής, λόγω της σεξουαλικής μας προτίμησης, προκειμένου να διαχωριζόμαστε από το ετεροφιλόφυλο σύνολο;

Από την άλλη έχοντας γνωρίσει αμέτρητους gay βλέπω και παρακολουθώ το λεγόμενο Gay LifeStyle. Τι σημαίνει αυτό; Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή στο γυμναστήριο, Σάββατο βράδυ στο Γκάζι (gay περιοχή λόγω σχετικών μαγαζιών αν δεν γνωρίζετε), με ύφος δέκα καρδιναλίων, βόλτα σε κάνα κωλάδικο για ανεύρεση εφήμερου συντρόφου, Κυριακή για καφέ νωρίς το απόγευμα στο Κέντρο με διάθεση Νάρκισσου, ενώ το βράδυ από νωρίς στο internet για “on line” γνωριμία. Όσον αφορά το επαγγελματικό προσανατολισμό; Σε ένα περιοδικό διάβασα ένα άρθρο για τα εξής επαγγέλματα που κατακλύζονται από gay: Κομμωτική, Μόδα, Καλλιτεχνικά, Διαφήμιση. Και φτάνω λοιπόν στο μεταίχμιο των τριάντα να παθαίνω ένα κοινωνικουπαρξιακό συγκρητισμό όπου αναρωτιέμαι αν φταίει το γεγονός που κλείνω τα τριάντα ή αν απλά απηύδησα  από όλες τις ταμπέλες που φέρω ως ανθρώπινη ύπαρξη.

Είναι γεγονός πως είμαι gay και δυστυχώς για πολλές γυναίκες δεν πρόκειται να τογυρίσω”. Από την άλλη δεν βγαίνω στο Γκάζι τα Σάββατα, προτιμώ κάνα ταβερνάκι ή σπίτι με φίλους για φαγητό. Ακούω ρεμπέτικα και κλασσική, κάνω μερεμέτια, κατασκευές, τόσο καλά όσο το να διοργανώσω τηντέλειαδεξίωση γάμου (το τελευταίο το κανα  πρόσφατα για φίλη που παντρεύτηκε). Τις δουλείες του σπιτιού τις κάνω μόνος, είμαι ανεξάρτητος, καριερίστας καιμόνος! (δεν πρόκειται για έμμεση αγγελία το κείμενο) Συζητώντας όλα αυτά με straight φίλο, παντεμένο, με αποκάλεσε: Αποτυχημένο gay. Δε συμβαδίζω λέει με το gay life style. (Ωραία ακόμα και οι straight ξέρουν καλύτερα από μένα το τι πρέπει να κάνεις ως gay)

 Μπήκα λοιπόν στο τρυπάκι νααλλάξω”. Βγήκα λοιπόν το Σάββατο που μας πέρασε στο Γκάζι, ντυμένος με την τελευταία λέξη της μόδας με ένα φίλο που έχει βαλθεί να με αποκαταστήσει και με γνώρισε σε άτομα τουκύκλου”. Ερώτηση πρώτο αστροπελέκι: Dolce είναι αυτό που φοράς;Ερώτηση δεύτερο αστροπελέκι: Πόσες ώρες γυμνάζεσαι;Ερώτηση τρίτο αστροπελέκι: Στη συναυλία της Madonna πήγες; Ε, μετά από την τελευταία ερώτηση, αποφάσισα πως προτιμώ τη μοναξιά και το σκύλο μου.
Χόρεψα μέχρι τελικής πτώσεως, ήπια τα κερατά μου και κατά τις 05:30 γυρνάω στην παρέα, αφού τουςέγραψαόλη νύχτα και τους λέω: “Πεινάω, πάμε για πατσά;”Κατέληξα μόνος σε πατσατζίδικο στην Αλεξάνδρας να τρώω μια διπλή ψιλοκομμένη και να γελάω θυμούμενος τις αντιδράσεις των συνδαιτυμόνων στο άκουσμα “πατσάς”.

Tην επόμενη μέρα, αφού τελείωσα το χτίσιμο της μάντρας στον κήπο, βγαίνω με το σκύλο για καφέ στο Θησείο. Κι εκεί που κοίταζα την Ακρόπολη με γυαλί Prada, διότι αποτυχημένος ή μη, παραμένω gay, συνειδητοποιώ πως είμαι καλά με την πάρτη μου έτσι όπως είμαι και το να βαδίσω σε ένα συγκεκριμένο πρότυπο προκειμένου να αρέσω στους άλλους, μόνο και μόνο για να μην είμαι μόνος, δε μου πάει. Άλλωστε, σε όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε.