Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2008

Santa Claus is Coming …


«Πως ο Άγιος Βασίλης θα μου φέρει δώρα, αφού δεν έχουμε τζάκι στο σπίτι;» , ήταν η απορία μου ως  παιδί όταν πρωτάκουσα για τον Άγιο Βασίλη.
Μεγάλωσα σε μια τροπική χώρα της Ασίας, όπου ο Χριστιανισμός ήταν σχεδόν ανύπαρκτος και ο εορτασμός των Χριστουγέννων, δεν επηρέαζε ούτε το marketing, ούτε την οικογενειακή ζωή. Κάπου στα δέκα ήρθα στην Ελλάδα και στα πρώτα Χριστούγεννα άκουγα παιδιά να μιλάνε για τον Άγιο Βασίλη, ο οποίος έρχεται τη νύχτα, μπαίνει στην καμινάδα και σου αφήνει το δώρο σου κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, εφόσον του είχες γράψει γράμμα και τον είχες ενημερώσει για το τι ήθελες. Όταν λοιπόν η δασκάλα στο σχολείο μας έβαλε να γράψουμε το γράμμα στον Άγιο Βασίλη, τον ενημέρωσα πως στο σπίτι μας δεν είχαμε τζάκι και πως θα του άφηνα το κλειδάκι κάτω από το χαλάκι της πόρτας και επειδή δεν είχαμε και  δέντρο , θα έβαζα τη γλάστρα με τη γιούκα μέσα στο δωμάτιο  και μπορούσε να αφήσει εκεί το δώρο μου.  
Τα Χριστούγεννα ήρθαν, πέρασαν και την ημέρα της Πρωτοχρονιάς ξύπνησα γεμάτος προσμονή για το δώρο μου. Η γιούκα όμως παρέμεινε άδεια και το κλειδάκι στη θέση του. Ο Άγιος Βασίλης δεν είχε περάσει από το σπίτι μου. Ρώτησα τότε τους γονείς μου γιατί ο Άγιος Βασίλης δεν είχε έρθει και μου είπαν πως δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Τα επόμενα Χριστούγεννα της ζωής μου πέρασαν αδιάφορα. Στο σπίτι μου δεν επικρατούσε ποτέ γιορτινή ατμόσφαιρα καθώς και οι δύο γονείς μου κάθε άλλο παρά διακατέχονταν από γιορτινό πνεύμα. Παρακολουθούσα όμως κάθε χρόνο τα άλλα σπίτια να στολίζονται και να γιορτάζουν όπως έβλεπα και όλες τις Χριστουγεννιάτικες ταινίες τέτοιες μέρες προσπαθώντας να συναντήσω το πνεύμα των Χριστουγέννων. Αργότερα, όταν μεγάλωσα και άρχισα να ζω μόνος, τις γιορτινές μέρες πάντα τις περνούσα δουλεύοντας, οπότε πάλι αδυνατούσα να απολαύσω το γιορτινό πνεύμα, έτσι με τον καιρό, έγινα από αυτούς που οι γιορτές δεν του λένε τίποτα, πως άλλωστε να σου λείψει κάτι που δεν είχες ποτέ;
Την Παραμονή των Χριστουγέννων, καθώς ήμουν κολλημένος στο φανάρι πηγαίνοντας στη δουλειά, ένας από τους τόσους που κάθονται στα φανάρια πλησίασε το αυτοκίνητο μου, ζητώντας όπως πάντα κάποια οικονομική βοήθεια. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο κατέβασα το τζάμι και του ‘δωσα ένα χαρτονόμισμα, το οποίο κοίταξε έκπληκτος ώστε χρειάστηκε μερικά δευτερόλεπτα για να συνέλθει και να μου φωνάξει, την ώρα που άναψε πράσινο το φανάρι : Χρόνια Πολλά και Καλά Χριστούγεννα! Σίγουρα ήταν τα τελευταία μου εκατό euro που τον έκαναν να μου ευχηθεί με όλη του την καρδιά, όμως για μένα ήταν πραγματικό “δώρο” η ευχή του, καθώς ήταν ο μοναδικός που μου ευχήθηκε αυτές τις μέρες και το εννοούσε. Βλέπετε, υπάρχουν άνθρωποι που ζούνε μονάχοι, όπως λέει το τραγούδι. Όσοι λοιπόν έχετε οικογένεια και ανθρώπους που αγαπάτε και σας αγαπούν, εκμεταλλευτείτε αυτές τις μέρες να εκφράσετε την αγάπη σας,  με μια αληθινή αγκαλιά και μια ειλικρινή ευχή, ακόμα κι αν δεν ανταλλάσσεται με κάποιο δώρο. Ο Άγιος Βασίλης δεν μπαίνει από την καμινάδα στα κρυφά για να αφήσει το δώρο του, μπορούμε όμως εμείς να μπούμε στις καρδιές άλλων ανθρώπων και να τη ζεστάνουμε απλά με μια λέξη
Θέλω να πιστεύω πως εκείνος στο φανάρι να χάρηκε το “δώρο” μου, όπως εγώ την έκφραση του, όταν την έφερνα στη θύμιση μου αργά το βράδυ των Χριστουγέννων, χαζεύοντας τη γιούκα που έβαλα στο σαλόνι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Feel FREE to comment...