Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2008

Σκέψεις μετά τα 30


 Η ζωή μου ‘πανε ξεκινά μετά τα 30. Κι αυτό γιατί θεωρείται ότι έχεις κατασταλάξει, έχεις ξεμπερδέψει από σπουδές και έχεις θέσει τις βάσεις για μια καριέρα. Για μένα η επομένη των 30 με βρήκε με φριχτό πονοκέφαλο από τη βότκα, όπου δεν μπορούσα να κουνηθώ από το κρεβάτι, έπειτα συνεχίστηκε με φόρτο εργασίας που δεν μου επέτρεπε  να γράψω την  παραμικρή λέξη, συνεχίστηκε με την απώλεια κινητού, μαζί με 840 επαφές, έπειτα με καυγάδες στη δουλειά, για εκείνη την καριέρα που λέγαμε και βέβαια με όλα τα τεκταινόμενα που στιγμάτισαν την Αθήνα με επεισόδια και καθήλωσε τους κατοίκους της στα σπίτια τους.

Η πρώτη “σοβαρή” σκέψη μου λοιπόν μετά τα 30 ήταν: Α! τον Μα..Κα, για τον αστυνομικό που σκότωσε εν ψυχρώ το δεκαπεντάχρονο παιδί. Ένοιωσα οργή, απέχθεια τόσο για την πράξη αυτή καθ’ αυτή όσο και για το άτομο που την διέπραξε. Θα ήθελα να τον δω να τιμωρείται παραδειγματικά και έπιασα τον εαυτό μου να φαντάζεται ίσως προηγούμενες μετενσαρκώσεις, όπου η εκτέλεση πραγματοποιούταν στην κεντρική πλατεία, προσφέροντας κοινή θέα στον κάθε έναν και ήμουν κι εγώ κάπου μέσα στο πλήθος. Αυτή την σκέψη όπως διαπίστωσα τη συμμερίζονται και δεκάδες άλλοι άνθρωποι που γνωρίζουν το συμβάν, χάρη στην λεπτομερή ενημέρωση των Μ.Μ.Ε.

Προχθές όμως που οδηγούσα για τη δουλειά, κάποιος “μάγκας”, που δεν σεβάστηκε τον Κ.Ο.Κ. και τους συνανθρώπους του, έκανε μια προσπέραση με αποτέλεσμα να κινδυνέψω σοβαρά. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να κρατούσα ένα πιστόλι και να αρχίσω να τον πυροβολώ αρχικά από τα πόδια συνεχίζοντας σε διάφορα άλλα σημεία μέχρι την χαριστική βολή στο κεφάλι. Και τότε σκέφτηκα: Τι διαφορά έχω εγώ από το άτομο που διέπραξε αυτή την πράξη  που τόσο κατέκρινα; Αν κρατούσα κι εγώ εκείνο το όπλο, κατά πόσο θα είχα συγκρατηθεί από το να μην το κάνω; Πόσο θα απείχα από το να είμαι εγώ εκείνος που θα  βρισκόταν στη θέση της αγχόνης, ως παραδειγματισμό τιμωρίας, στην τόσο “δίκαιη” κοινωνία; Άραγε έχετε ποτέ αναρωτηθεί, πόσες φορές την εβδομάδα θα θέλατε να σκοτώσετε κάποιον; Τον διευθυντή που σας την είπε άδικα, τον συνάδελφο που σας πήρε τη θέση αθέμιτα, τον φίλο που σας πλήγωσε, το γείτονα που κάνει πάρτυ ενώ εσείς πρέπει να σηκωθείτε στις 6 το πρωί; Κι αν είχατε ένα όπλο στα χέρια, πόσο πολύ θα αντιστεκόσασταν στον πειρασμό να το χρησιμοποιήσετε;

Καθένας μας έχει τις τροχοπέδες του από το να διαπράξει ένα έγκλημα. Καθένας μας  έχει και τους λόγους του να επιθυμεί να το διαπράξει. Η διαφορά μας μεταξύ εκείνων που το διαπράττουν είναι η ίδια η πράξη, άλλωστε οι πράξεις έχουν συνέπειες, όμως όλα ξεκινούν από την ίδια τη σκέψη και σε αυτό δεν έχουμε διαφορά από εκείνον τον εγκληματία που την διέπραξε. Αυτό είναι κάτι που ενδόμυχα γνωρίζουμε και ο μηχανισμός άμυνας μας, βάση της διαπαιδαγώγησης που έχουμε λάβει, προκειμένου να γίνουμε μέλος μιας κοινωνίας, μας κάνει να  σταυρώνουμε νοερά εκείνον που πράττει το έγκλημα, με απώτερο σκοπό τον καθησυχασμό της συνείδησης μας, που γνωρίζει πως έχουμε την ίδια σκέψη και επιθυμία με εκείνον που πράττει αυτό που εμείς απλά θα θέλαμε να κάνουμε, αλλά γνωρίζουμε πως δεν ΠΡΕΠΕΙ να πράξουμε.

Είμαστε όμως όλοι άνθρωποι και το μόνο ίσως δίκαιο στον ίδιο τον Νόμο, είναι πως όλοι έχουν δικαίωμα για μια δίκαιη δίκη, όπως τόσο διορατικά πρόβλεψε εκείνος που θέσπισε το Νόμο.

Για μένα τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, μου υπέδειξαν πως λειτουργώ και πράττω με γνώμονα τον δικό μου εγωϊσμό.   Ο εγωϊσμός μου με κάνει να θέλω να σκοτώσω εκείνον που έκανε την προσπέραση στο δρόμο που έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή μου. Ο εγωϊσμός μου με κάνει να σταυρώσω νοερά τον αστυνομικό που σκότωσε το παιδί, γιατί αν είχα κι εγώ ένα όπλο στα χέρια, δεν ξέρω κατά πόσο θα είχα αντισταθεί στο πειρασμό να το χρησιμοποιήσω και επειδή γνωρίζω πως αυτό είναι ΛΑΘΟΣ, ακόμα και σα σκέψη, καταδικάζω τον άλλον για να καθησυχάσω τη συνείδηση μου. Ο εγωϊσμός μου με κάνει να μην σηκώνω το τηλέφωνο στο φίλο που με πλήγωσε ή που εγώ πλήγωσα και αρνούμαι πεισματικά να ζητήσω συγνώμη.

Ίσως αν μπορούσα να μετριάσω τον εγωϊσμό μου, να μπορούσα να είχα καλύτερη ποιότητα ζωής. Ίσως τότε να άμβλυνε ακόμα περισσότερο η απόσταση μεταξύ της σκέψης και της πράξης κάποιου εγκλήματος. Και ίσως να βελτιωνόταν οι σχέσεις μου με τους συνανθρώπους μου. Και λέω ίσως, γιατί είμαστε όλοι άνθρωποι και η σκέψη με την πράξη, χωρίζει μια λεπτή απλώς γραμμή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Feel FREE to comment...