Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2008

Santa Claus is Coming …


«Πως ο Άγιος Βασίλης θα μου φέρει δώρα, αφού δεν έχουμε τζάκι στο σπίτι;» , ήταν η απορία μου ως  παιδί όταν πρωτάκουσα για τον Άγιο Βασίλη.
Μεγάλωσα σε μια τροπική χώρα της Ασίας, όπου ο Χριστιανισμός ήταν σχεδόν ανύπαρκτος και ο εορτασμός των Χριστουγέννων, δεν επηρέαζε ούτε το marketing, ούτε την οικογενειακή ζωή. Κάπου στα δέκα ήρθα στην Ελλάδα και στα πρώτα Χριστούγεννα άκουγα παιδιά να μιλάνε για τον Άγιο Βασίλη, ο οποίος έρχεται τη νύχτα, μπαίνει στην καμινάδα και σου αφήνει το δώρο σου κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, εφόσον του είχες γράψει γράμμα και τον είχες ενημερώσει για το τι ήθελες. Όταν λοιπόν η δασκάλα στο σχολείο μας έβαλε να γράψουμε το γράμμα στον Άγιο Βασίλη, τον ενημέρωσα πως στο σπίτι μας δεν είχαμε τζάκι και πως θα του άφηνα το κλειδάκι κάτω από το χαλάκι της πόρτας και επειδή δεν είχαμε και  δέντρο , θα έβαζα τη γλάστρα με τη γιούκα μέσα στο δωμάτιο  και μπορούσε να αφήσει εκεί το δώρο μου.  
Τα Χριστούγεννα ήρθαν, πέρασαν και την ημέρα της Πρωτοχρονιάς ξύπνησα γεμάτος προσμονή για το δώρο μου. Η γιούκα όμως παρέμεινε άδεια και το κλειδάκι στη θέση του. Ο Άγιος Βασίλης δεν είχε περάσει από το σπίτι μου. Ρώτησα τότε τους γονείς μου γιατί ο Άγιος Βασίλης δεν είχε έρθει και μου είπαν πως δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Τα επόμενα Χριστούγεννα της ζωής μου πέρασαν αδιάφορα. Στο σπίτι μου δεν επικρατούσε ποτέ γιορτινή ατμόσφαιρα καθώς και οι δύο γονείς μου κάθε άλλο παρά διακατέχονταν από γιορτινό πνεύμα. Παρακολουθούσα όμως κάθε χρόνο τα άλλα σπίτια να στολίζονται και να γιορτάζουν όπως έβλεπα και όλες τις Χριστουγεννιάτικες ταινίες τέτοιες μέρες προσπαθώντας να συναντήσω το πνεύμα των Χριστουγέννων. Αργότερα, όταν μεγάλωσα και άρχισα να ζω μόνος, τις γιορτινές μέρες πάντα τις περνούσα δουλεύοντας, οπότε πάλι αδυνατούσα να απολαύσω το γιορτινό πνεύμα, έτσι με τον καιρό, έγινα από αυτούς που οι γιορτές δεν του λένε τίποτα, πως άλλωστε να σου λείψει κάτι που δεν είχες ποτέ;
Την Παραμονή των Χριστουγέννων, καθώς ήμουν κολλημένος στο φανάρι πηγαίνοντας στη δουλειά, ένας από τους τόσους που κάθονται στα φανάρια πλησίασε το αυτοκίνητο μου, ζητώντας όπως πάντα κάποια οικονομική βοήθεια. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο κατέβασα το τζάμι και του ‘δωσα ένα χαρτονόμισμα, το οποίο κοίταξε έκπληκτος ώστε χρειάστηκε μερικά δευτερόλεπτα για να συνέλθει και να μου φωνάξει, την ώρα που άναψε πράσινο το φανάρι : Χρόνια Πολλά και Καλά Χριστούγεννα! Σίγουρα ήταν τα τελευταία μου εκατό euro που τον έκαναν να μου ευχηθεί με όλη του την καρδιά, όμως για μένα ήταν πραγματικό “δώρο” η ευχή του, καθώς ήταν ο μοναδικός που μου ευχήθηκε αυτές τις μέρες και το εννοούσε. Βλέπετε, υπάρχουν άνθρωποι που ζούνε μονάχοι, όπως λέει το τραγούδι. Όσοι λοιπόν έχετε οικογένεια και ανθρώπους που αγαπάτε και σας αγαπούν, εκμεταλλευτείτε αυτές τις μέρες να εκφράσετε την αγάπη σας,  με μια αληθινή αγκαλιά και μια ειλικρινή ευχή, ακόμα κι αν δεν ανταλλάσσεται με κάποιο δώρο. Ο Άγιος Βασίλης δεν μπαίνει από την καμινάδα στα κρυφά για να αφήσει το δώρο του, μπορούμε όμως εμείς να μπούμε στις καρδιές άλλων ανθρώπων και να τη ζεστάνουμε απλά με μια λέξη
Θέλω να πιστεύω πως εκείνος στο φανάρι να χάρηκε το “δώρο” μου, όπως εγώ την έκφραση του, όταν την έφερνα στη θύμιση μου αργά το βράδυ των Χριστουγέννων, χαζεύοντας τη γιούκα που έβαλα στο σαλόνι.

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2008

Σκέψεις μετά τα 30


 Η ζωή μου ‘πανε ξεκινά μετά τα 30. Κι αυτό γιατί θεωρείται ότι έχεις κατασταλάξει, έχεις ξεμπερδέψει από σπουδές και έχεις θέσει τις βάσεις για μια καριέρα. Για μένα η επομένη των 30 με βρήκε με φριχτό πονοκέφαλο από τη βότκα, όπου δεν μπορούσα να κουνηθώ από το κρεβάτι, έπειτα συνεχίστηκε με φόρτο εργασίας που δεν μου επέτρεπε  να γράψω την  παραμικρή λέξη, συνεχίστηκε με την απώλεια κινητού, μαζί με 840 επαφές, έπειτα με καυγάδες στη δουλειά, για εκείνη την καριέρα που λέγαμε και βέβαια με όλα τα τεκταινόμενα που στιγμάτισαν την Αθήνα με επεισόδια και καθήλωσε τους κατοίκους της στα σπίτια τους.

Η πρώτη “σοβαρή” σκέψη μου λοιπόν μετά τα 30 ήταν: Α! τον Μα..Κα, για τον αστυνομικό που σκότωσε εν ψυχρώ το δεκαπεντάχρονο παιδί. Ένοιωσα οργή, απέχθεια τόσο για την πράξη αυτή καθ’ αυτή όσο και για το άτομο που την διέπραξε. Θα ήθελα να τον δω να τιμωρείται παραδειγματικά και έπιασα τον εαυτό μου να φαντάζεται ίσως προηγούμενες μετενσαρκώσεις, όπου η εκτέλεση πραγματοποιούταν στην κεντρική πλατεία, προσφέροντας κοινή θέα στον κάθε έναν και ήμουν κι εγώ κάπου μέσα στο πλήθος. Αυτή την σκέψη όπως διαπίστωσα τη συμμερίζονται και δεκάδες άλλοι άνθρωποι που γνωρίζουν το συμβάν, χάρη στην λεπτομερή ενημέρωση των Μ.Μ.Ε.

Προχθές όμως που οδηγούσα για τη δουλειά, κάποιος “μάγκας”, που δεν σεβάστηκε τον Κ.Ο.Κ. και τους συνανθρώπους του, έκανε μια προσπέραση με αποτέλεσμα να κινδυνέψω σοβαρά. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να κρατούσα ένα πιστόλι και να αρχίσω να τον πυροβολώ αρχικά από τα πόδια συνεχίζοντας σε διάφορα άλλα σημεία μέχρι την χαριστική βολή στο κεφάλι. Και τότε σκέφτηκα: Τι διαφορά έχω εγώ από το άτομο που διέπραξε αυτή την πράξη  που τόσο κατέκρινα; Αν κρατούσα κι εγώ εκείνο το όπλο, κατά πόσο θα είχα συγκρατηθεί από το να μην το κάνω; Πόσο θα απείχα από το να είμαι εγώ εκείνος που θα  βρισκόταν στη θέση της αγχόνης, ως παραδειγματισμό τιμωρίας, στην τόσο “δίκαιη” κοινωνία; Άραγε έχετε ποτέ αναρωτηθεί, πόσες φορές την εβδομάδα θα θέλατε να σκοτώσετε κάποιον; Τον διευθυντή που σας την είπε άδικα, τον συνάδελφο που σας πήρε τη θέση αθέμιτα, τον φίλο που σας πλήγωσε, το γείτονα που κάνει πάρτυ ενώ εσείς πρέπει να σηκωθείτε στις 6 το πρωί; Κι αν είχατε ένα όπλο στα χέρια, πόσο πολύ θα αντιστεκόσασταν στον πειρασμό να το χρησιμοποιήσετε;

Καθένας μας έχει τις τροχοπέδες του από το να διαπράξει ένα έγκλημα. Καθένας μας  έχει και τους λόγους του να επιθυμεί να το διαπράξει. Η διαφορά μας μεταξύ εκείνων που το διαπράττουν είναι η ίδια η πράξη, άλλωστε οι πράξεις έχουν συνέπειες, όμως όλα ξεκινούν από την ίδια τη σκέψη και σε αυτό δεν έχουμε διαφορά από εκείνον τον εγκληματία που την διέπραξε. Αυτό είναι κάτι που ενδόμυχα γνωρίζουμε και ο μηχανισμός άμυνας μας, βάση της διαπαιδαγώγησης που έχουμε λάβει, προκειμένου να γίνουμε μέλος μιας κοινωνίας, μας κάνει να  σταυρώνουμε νοερά εκείνον που πράττει το έγκλημα, με απώτερο σκοπό τον καθησυχασμό της συνείδησης μας, που γνωρίζει πως έχουμε την ίδια σκέψη και επιθυμία με εκείνον που πράττει αυτό που εμείς απλά θα θέλαμε να κάνουμε, αλλά γνωρίζουμε πως δεν ΠΡΕΠΕΙ να πράξουμε.

Είμαστε όμως όλοι άνθρωποι και το μόνο ίσως δίκαιο στον ίδιο τον Νόμο, είναι πως όλοι έχουν δικαίωμα για μια δίκαιη δίκη, όπως τόσο διορατικά πρόβλεψε εκείνος που θέσπισε το Νόμο.

Για μένα τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, μου υπέδειξαν πως λειτουργώ και πράττω με γνώμονα τον δικό μου εγωϊσμό.   Ο εγωϊσμός μου με κάνει να θέλω να σκοτώσω εκείνον που έκανε την προσπέραση στο δρόμο που έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή μου. Ο εγωϊσμός μου με κάνει να σταυρώσω νοερά τον αστυνομικό που σκότωσε το παιδί, γιατί αν είχα κι εγώ ένα όπλο στα χέρια, δεν ξέρω κατά πόσο θα είχα αντισταθεί στο πειρασμό να το χρησιμοποιήσω και επειδή γνωρίζω πως αυτό είναι ΛΑΘΟΣ, ακόμα και σα σκέψη, καταδικάζω τον άλλον για να καθησυχάσω τη συνείδηση μου. Ο εγωϊσμός μου με κάνει να μην σηκώνω το τηλέφωνο στο φίλο που με πλήγωσε ή που εγώ πλήγωσα και αρνούμαι πεισματικά να ζητήσω συγνώμη.

Ίσως αν μπορούσα να μετριάσω τον εγωϊσμό μου, να μπορούσα να είχα καλύτερη ποιότητα ζωής. Ίσως τότε να άμβλυνε ακόμα περισσότερο η απόσταση μεταξύ της σκέψης και της πράξης κάποιου εγκλήματος. Και ίσως να βελτιωνόταν οι σχέσεις μου με τους συνανθρώπους μου. Και λέω ίσως, γιατί είμαστε όλοι άνθρωποι και η σκέψη με την πράξη, χωρίζει μια λεπτή απλώς γραμμή.

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Στη Χώρα του Ποτέ, παρέα με τον Peter Pan


Το επόμενο Σάββατο έχω τα γενέθλια μου. Αισίως κλείνω τα 30 (ΤΡΙΑΝΤΑ) !!! 
SHIT!!!
 Κοιτάζω το νούμερο που έγραψα στην οθόνη και δίπλα τη λεκτική περιγραφή νοιώθοντας ένα κράμα δέους, φόβου, πανικού, άγχους, λύπης, καθώς προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου να χωνέψει το επερχόμενο γεγονός, να το δουλέψω ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ στο νου μου, ώστε ναχω το κουράγιο να σηκωθώ από το κρεβάτι εκείνη τη μέρα.
       
                                                  
 Τριάντα”, απλά ένα νούμερο. Τριάντα μέρες, τριάντα γκόμενοι, τριάντα παπούτσια, τριάντα euro, όλα καλά μέχρι εδώ, αλλά ΤΡΙΑΝΤΑ χρόνια; Ε, εδώ αλλάζουν κάπως τα πράγματα. Πλέον θα ανήκω σε κείνη την κατηγορία των ανθρώπων που όταν τους ρωτούν: “ Πόσο χρονών είσαι;”, δεν απαντούν με το συνθετικό είκοσι….κάτι, αλλά τριάντακάτι. Οκ, λοιπόν και τι έγινε, μου λένε φίλοι και γνωστοί που τα έχουν κλείσει, στην προσπάθεια τους να με ηρεμήσουν ή  να παρηγορήσουν τον εαυτό τους (δεν είμαι σίγουρος).
      
 Είναι γεγονός πως ο χρόνος περνάει. Το βλέπω καθημερινά, ή μάλλον άρχισα να το παρατηρώ και να το συνειδητοποιώ τον τελευταίο χρόνο. Πιάνω τον εαυτό μου να παρατηρώ γέρους στο δρόμο και να αναρωτιέμαι πώς να ήταν αυτό το άτομο στα νιάτα του, πριν η ζωή λαξέψει το πρόσωπο του. Συναντώ ανθρώπους λίγο έως πολύ μεγαλύτερους από μένα και αναρωτιέμαι αν είναι ευχαριστημένοι με τη ζωή τουςμε όλα όσα κατάφεραν ή ακόμα και όσα δεν κατάφεραν, τα χρόνια που έζησαν μέχρι τώρα.
Τον τελευταίο καιρό κάνω συχνά την ερώτηση : “Τι είναι ευτυχίακαι λαμβάνω ποικίλες και συχνά συγκεχυμένες απαντήσεις από τους συνομιλητές μου, που με κοιτάζουν σα να ήρθα από άλλο πλανήτη. Αυτό που με εκπλήσσει όμως είναι πως συνειδητοποιώ ότι, πριν μερικά χρόνια δεν θα έκανα ποτέ μια τέτοια ερώτηση, ούτε θα έπιανα τον εαυτό μου να παρατηρεί έτσι τους ανθρώπους, ούτε θα κοίταζα χαμογελώντας τον γκρίζο ουρανό από το παράθυρο αυτή τη στιγμή, θυμούμενος πως  πριν μια δεκαετία ήμουν: ένας Peter Pan.
      
   Είναι όμορφο να είσαι νέος, όπως λέει και το τραγούδι: τα νιάτα είναι δώρα. Μόνο που τότε δεν συνειδητοποιείς ότι είναι και εφήμερα. Ζεις με τη σκέψη ότι θα είσαι για πάντα νέος και δεν θα πεθάνεις ποτέ, γιαυτό και πιστεύεις στο παντοτινό. Αλήθεια πόσες φορές έχετε γράψει στο οπισθόφυλλο του σχολικού βιβλίου “Something for ever”; Πόσες φορές έχετε πειστεί για την παντοτινή αγάπη με κάποιον σύντροφο; Και πόσες φορές έχετε ξεκινήσει μια σκέψη με τη λέξη: “Ποτέ δεν…” Προσωπικά τα χω κάνει αμέτρητες φορές. Μπορεί η δική μου προηγούμενη δεκαετία να μην υπήρξε ιδιαίτερα ανέμελη κι ευχάριστη, λόγω των αποφάσεων που κλήθηκα να πάρω πρώιμα, όμως  υπήρξα μέχρι ένα βαθμό Peter Pan και σίγουρα ζούσα στη χώρα τουΠοτέ”.
   
        Ο χρόνος φέρνει αλλαγές. Πάντα έφερνε, απλώς ορισμένες φορές χρειάζεται ένα γεγονός να μας ταρακουνήσει ώστε να συνειδητοποιήσουμε τη ροή των πραγμάτων. Κι οι αλλαγές, άλλοτε είναι ευχάριστες κι άλλοτε δυσάρεστες. Δε νομίζω πως σε κανέναν αρέσει να βλέπει ότιγέρασε”, ούτε ότι το σώμα του τον προδίδει, όμως μαζί με όλα αυτά υπάρχει κι η εμπειρία, η άμβλυνση των πεποιθήσεων, η ροπή της συγχώρεσης, η τάση να βλέπεις την όμορφη πλευρά της ζωής, γιατί πολύ απλά έμαθες πως ότι δεν σε σκότωσε, σε έκανε πιο δυνατό.
           
Μια φίλη μου, που έκλεισε τα τριάντα πριν λίγα χρόνια μου είπε πως το πρώτοσύμπτωμα” που είχε ήταν ένα λουμπάγκο. Είναι λέει η προειδοποίηση πως μπαίνεις σε έναν νέο κύκλο και μαζί με αυτό έρχεται και η αλλαγή στο σώμα. Η αλήθεια είναι πως τις τελευταίες μέρες με ψιλοπονάει η μέση μου, ίσως να είναι από το κρύο, ίσως η σωματική καταβολή, ίσως όντως να είναι το καμπανάκι της αλλαγής. Όπως και να χει πάντως, στα γενέθλια μου, θα ανοίξω μια σαμπάνια, θα φορέσω το μπλουζάκι που έφτιαξα με την επιγραφή “TODAY IS MY BIRTHDAY…SHIT I AM THIRTY!!!”  και θα πιω στηνΥγειά μου”, αποχαιρετώντας τη χώρα τουΠοτέ”.
Άλλωστε, τα καλύτερα είναι αυτά που δεν έχουν έρθει ακόμη.